Was 1968 our global 1905?

■ A special appearance by friends and comrades Bernardine Dohrn and Bill Ayers in Santa Fe - the precious town known to some Cypriots as "Kyrenia of the high-altitude desert".
■ "“Whatever the so-called ’60s was, it was mainly a prelude to what we need to do today”, said Ayers."
 

It's an essential and burning question that keeps recurring to people who are actively engaged in the revolutionary process, in the study of its history and the theoretical foundations that might guide better guide us in understanding its curious developments in order to help bring the revolution to a VICTORY (or to a new beginning): it's the question of 1968 - the need to understand the historical role of the planetary-scale revolutionary period of the "sixties and seventies" symbolized by the year 1968.

Students of revolutionary Socialist history often see the 1905 revolution in Russia as a launching pad (a dress-rehearsal) of the 1917 revolution in Russia which gave birth to the Soviet Union. Could it be that the revolutionary period exemplified by 1968 can act as a prelude to another and more SUCCESSFUL global revolution? Can this happen even though two whole generations have already passed, and we're in the process of losing many of the people who were the bearers of the Light, Love and Consciousness from that time?

Is it possible that the Socialist revolution possesses qualities that are transcendental (like a number?), going beyond the boundaries of the particular experiences of individual persons or specific populations, embodying a transpersonal reality capable of actualizing a "small 'c' communist" society all over the globe in the same sense that we witness the materialization of Archetypes? In that sense, it would be reasonable to assume that the next global prairie-fire can be self-igniting, without the necessity of being mediated by people who have lived through 1968. Or, to say it differently, it might be possible that those would who bring that spark over across time from 1968 to the present, might be able to re-ignite the prairie through a discarnate process, through an incorporeal abstraction acting on and through objective reality.

Could it be that the contradictions discovered within capitalism and global Imperialism by marxian science keep generating the Consciousness necessary for humanity to overcome them and replace them with the socialist ~ communist ~ anarchist ~ feminist ~ green ~ autonomist society we yearn for?

What about the social and political conditions? Is it possible to envision a global collective coordinating body that will harmonize and coordinate the Movement? Are modern populations emotionally and politically capable of overcoming the individualism and narcissism enforced on us by the commodity shopping culture and the Spectacle; by narrow perceptions of collective struggle confined by the mental borders of the nation-state; and move forward to removing the obstacles to unity found among the communities and populations of the present? Of the future?

Where is the radical culture that can bind us together? Where is the organizational structure ("One Ring to free them all: One Ring to find them, One Ring to bring them all, and in the Light to bind them")? Where are the radical Jedi, radical Bene Gesserit, the witches and guerillas, the musicians and healthcare workers, the geeks and "fairy weirdos" who will serve as the cadre of a future revolutionary party that can emerge as a Conscious force on the stage of history to embody the Last International?

Is it viable to work in that direction? Is it premature? Are there radicals consciously and knowingly engaged in building that network? Does it already exist, hiding in plain view and gently guiding us in the direction of planet-wide Liberation?

Petros Evdokas, petros@cyprus-org.net
~~~~~~~~~~~~~~~~~

Radical activists to discuss next steps of resistance
By Megan Bennett / Journal North Reporter
Friday, September 22nd, 2017 at 12:02am
https://www.abqjournal.com/1067393/radical-activists-to-discuss-next-steps-of-resistance-ex-former-weather-underground-members-to-join-sfais-equal-justice-residents-on-panel.html

SANTA FE, N.M. — Two members of the Weather Underground, the 1960s-70s radical activist group most famously known for protesting the Vietnam War and black oppression through bombings of government buildings, will speak at the Santa Fe Art Institute Sunday about current-day issues and creative solutions for fighting back.

Though they are most famous for their activism in their teens and twenties, husband and wife Bernardine Dohrn and Bill Ayers, both now in their seventies and living in Chicago, say they are not stuck in the past. The two are still activists in what Dohrn called “perilous times” with the election of Donald Trump.

“We’re not looking wistfully at a ship that already left the shore,” said Ayers. “We’re very much living toward the future. Whatever the so-called ’60s was, it was mainly a prelude to what we need to do today.” He said what he and his wife were fighting for then, like stopping the “underlying causes of war” and white supremacy, still need resolution today.

Both Dohrn and Ayers began their activism in college protesting against U.S. involvement in the Vietnam War and for the Civil Rights Movement, a period during which Ayers said he participated in sit-ins and was arrested at the 1968 Democratic National Convention.

They later helped organize the Weather Underground – sometimes labeled, then and now, as a terrorist group – that detonated small bombs at places like the U.S. Capitol and the Pentagon to protest war and other social issues. Three members of the Weather Underground died in 1970 at a New York townhouse while creating an explosive.

Ayers and Dohrn, who was once on the FBI’s Most Wanted List, were on the run for several years until 1980 when they turned themselves in. By then, most of the charges against them had been dropped. Dohrn served less than a year of jail time for refusing to testify in a case, then went on to a career as a legal advocate and in teaching law. Ayers became an education professor in Chicago – whether he had any significant associations with Barack Obama there became an issue in presidential politics.

“My whole life I’ve been told that won’t work, that’s extreme or that’s crazy,” said Ayers about criticism of radical activism throughout the years. But he said activists can’t rely on what polls or powerful figures are saying about a movement and, sometimes, unpopular or new ideas are necessary.

Now, they’re retired college professors who keep up with movements like Black Lives Matter, as well as activism on climate change, women’s rights, protection of undocumented immigrants and other issues.

The two will participate in an “inter-generational” panel with several SFAI Equal Justice Residents, a group of local and national artists invited to work on political or social movement-related art pieces, to discuss alternatives to addressing today’s political climate.

The couple will offer a discussion of their lives, during which people can ask questions. They’ll be available afterward to sign copies of their books if audience members bring them. Dohrn said the couple welcomes all opinions and perspectives in the discussion, including those who disagree with their past tactics.

While there is no “road map” for activism, Dohrn says everyone has something they should be doing right now in response to today’s political situation. She hopes the conversation with artists will evoke some innovative ways of resistance.

“We need to talk to each other, we need to think deeply about other domains, other than just talking in which we can impact, inspire, ignite and imagine a different world,” said Dohrn.

If you go

WHAT: “SFAI Presents the Weather Underground: A Night of Radical Imagination” panel discussion, Q&A and book-signing.
WHERE: James A. Little Theater, New Mexico School for the Deaf, 1060 Cerrillos Rd.
WHEN: Sunday, 6-8 p.m.
TICKETS: Free, but comes with the option to include a $10 or $25 donation to help fund the Equal Justice residency. Go to sfai.org for tickets.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Originally published here:

Was 1968 our global 1905?
http://cyprus.indymedia.org/node/5166 

and archived here:
https://web.archive.org/web/20171003183813/http://cyprus.indymedia.org/node/5166

~~~~~~~~~~~~~~~~~
 

Αόρατοι μες τις ραδιενεργές σήραγγες και η Βόμβα Νετρονίων

• Η οργάνωση 17 Νοέμβρη και "οι αόρατοι"
• Στις ραδιενεργές σήραγγες 

Ρουφώντας και καταβροχθίζοντας το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα με τίτλο "Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη" πατώ φρένο κάθε τόσο για να επεργαστώ τα δικά μου προσωπικά βιώματα και αναμνήσεις που πυροδοτούνται από το καταπληκτικό του κείμενο. Αναδύονται σε μια δίνη που περιστρέφεται γύρω από σταθερές αξίες. Εκεί στο κέντρο οι εικόνες είναι καθαρές γιατί η υφή τους υπερβαίνει την οπτική. Εκεί, η Θεά Μνημοσύνη τηρεί την συνοχή του Σύμπαντος με μια αλληλουχία όχι μόνο εικόνων μα γνώσεων και επιγνώσεων, βιωμάτων ήθους και αρχών.

Ένα από θέματα στα οποία επιστρέφει κάθε τόσο ο συγγραφέας είναι η δεξιότητα του να είσαι αόρατος. Δεν αφορά την απόκρυψη, αλλά την εξαφάνιση ενόσω είσαι σε κοινή θέα. Αφορά την ανάγκη που έχουν τα άτομα που βρίσκονται στην παρανομία, αντάρτες, καταζητούμενοι ή και πολλοί άλλοι άνθρωποι που είναι κατατρεγμένοι ή καταπιεσμένοι, να "διακτινίζονται" και να χάνονται ενώ ακόμα βρίσκονται μες το οπτικό ή κοινωνικό πεδίο, να διαλανθάνουν της προσοχής από διώκτες ή και τυχαίους παρατηρητές.


Στη ζωή μου χρειάστηκε πολλές φορές να ανακαλύψω και να επιστρατεύσω κάποιες από αυτές τις δεξιότητες, και για μένα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο γιατί στις πλείστες κοινότητες όπου κατοίκησα ήμουν ή γνωστός, ή πολύ εύκολα αναγνωρίσιμος. Είχα όμως συχνά να επωμιστώ ευθύνες και καθήκοντα που απαιτούσαν το να περάσω απαρατήρητος, να γίνω προσωρινά αόρατος.

Κάποιες από αυτές τις δεξιότητες είναι επιφανειακά στοιχεία συμπεριφοράς, ντύσιμο, φέρσιμο, δραστηριότητα, κλπ. αλλά τα πλείστα δεν είναι μόνο μια εξωτερική αλλαγή• απαιτούν μια κάποια εσωτερική ψυχολογική ευλυγισία. Κατ' ουσίαν, είναι πολύ δύσκολο να επιτύχεις στο να είσαι οπτικά ή κοινωνικά ένας χαμαιλέων αν δεν είσαι πλήρως αφοσιωμένος σε ψυχολογική αυτογνωσία.

Αυτό απαιτεί ακριβώς το αντίθετο της ψεύτικης ή κίβδηλης περσόνας - δεν απαιτεί υποκρισία, μα ηθοποιία, με την κυριολεκτική έννοια του ποιείν ήθος. Απαιτεί ριζοσπαστική, σχεδόν ανυπόφορη ειλικρίνεια με τον εσωτερικό εαυτό, μια αποδοχή ακόμα και των πιο αποκρουστικών, προσβλητικών, απαίσιων, κτηνωδών ή απορριπτέων στοιχείων που μπορεί να βρίσκονται μέσα μας, μια ικανότητα (και προθυμία) κατανόησης και ανάπλασης των ώστε αυτά να υπηρετήσουν τον σκοπό της φαινομενικής μετάλλαξης. Το βλέμμα που σε παρατηρεί πρέπει να μην μπορεί να ανακαλύψει εκείνη την "προσωπική σπίθα" που σε χαρακτηρίζει ως άτομο, ή ως λειτουργό ταγμένο σε κάποιο σκοπό. Ακόμα καλύτερα, αν μπορείς να μεταδώσεις την οπτική και ψυχική εικόνα παντελούς απουσίας κάποιου συνειδητού όντος.

Μερικές φορές το δικό σου βλέμμα πρέπει να αφεθεί "αφηρημένο" - να μεταδίδει αποχαύνωση και έλλειψη συνείδησης. Μερικές φορές το πρόσωπο χρειάζεται να δείχνει παλαβό, χαζό, ανίκανο για σκέψη ή δράση. Πολλές φορές η κίνηση του σώματος και οι χειρονομίες, οι λέξεις, χρειάζεται να μεταδίδουν μια άλφα εικόνα και ταυτόχρονα να υποβάλλουν τον παρατηρητή σε μια μορφή υπνωτισμού όπου βιώνει "την πιο ανιαρή ταινία της ζωής του"• εικόνες και στιγμές που είναι αδύνατον να τις καταγράψει ή να τις ανακαλέσει. Η εικόνα που βλέπει ο παρατηρητής - το αντικείμενο του, εσύ - δεν πυροδοτεί ούτε ένα μόριο της δικής του αυτοαντίληψης: η παρατήρηση του καταλήγει στο "δεν είδα τίποτα".

* * *

Οι φήμες ήταν αρκετά έντονες, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί άτομο να τις επιβεβαιώσει ή να μας δώσει συγκεκριμένες πληροφορίες. Μιλούσαν για ένα σύμπλεγμα από σήραγγες που υποτίθεται βρισκόταν κάτω από το κέντρο της πανεπιστημιούπολης. Σε κάποια πτέρυγα αυτού του συμπλέγματος υποτίθεται οι αρχές φύλαγαν ένα άρμα μάχης που το είχαν "ταγμένο" ειδικά για μάς, για την επόμενη φορά που οι διαδηλώσεις και καταλήψεις θα λάμβαναν "ενδιαφέρουσες" διαστάσεις.

Το κέντρο της πανεπιστημιούπολης έχει έκταση περίπου ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο και περίπου πενήντα πολυόροφα κτίρια. Που να ψάξουμε να βρούμε τις σήραγγες από μόνοι μας; Και πως; Έπρεπε νά'βρουμε κάποιον που ήξερε.

Έκαμα δύο χρόνια να 'βρω επιβεβαίωση για την ύπαρξη τους, και τελικά ηύρα μια από τις εισόδους στις σήραγγες. Ναι, ήταν πραγματικές! Κατάφερα να μπώ μια φορά μέσα ακολουθώντας τις οδηγίες που μας έδωσε μια σύντροφος πληροφοριοδότης. Και βρέθηκα εκεί μέσα ακόμα μια φορά εντελώς κατά λάθος! Είχα χαθεί μες το υπόγειο ενός εργαστηρίου χημείας και άνοιξα την πόρτα που νόμιζα οδηγούσε σε κάποιες παραμελημένες τουαλέτες, μα ανακάλυψα πως ήταν ακόμα μια είσοδος στις σήραγγες.

Η τρίτη φορά ήταν και η πιο ζουμερή. Είχα εργοδοτηθεί ως "έμπιστος χαμάλης" για να αδειάζω τα έγγραφα από το κτίριο της Διοίκησης και να τα παίρνω για ανακύκλωση. Ήταν σε τεράστιους κάλαθους με τροχούς, περίπου δύο κυβικά μέτρα ο καθένας, σαν μικρά βαγονάκια. Τρία-τέσσερα βαγόνια κάθε φορά, δύο φορές την εβδομάδα. Πάντα ανάμεσα τους ήταν και ένα βαγόνι γεμάτο με χαρτί σε λεπτές λωρίδες - ήταν τα έγγραφα που είχε μασήσει το μηχάνημα τεμαχιοποίησης (shredder) που ξέσχιζε όλα τα ευαίσθητα έγγραφα. Την πρώτη φορά που με πήρε ο επιστάτης να τα παραλάβουμε σχεδόν κατούρησα πάνω μου: πρώτα με υπενθύμισε την νομική μου δέσμευση για εχεμύθεια, και μετά μου έδειξε την είσοδο της σήραγγας κάτω από το κτίριο της Διοίκησης, ακριβώς δίπλα από το Αστυνομικό Τμήμα! Από εκεί θα παραλάμβανα τα βαγονάκια και θα τα έπαιρνα στο φορτηγό να τα πάρει για ανακύκλωση.     

Εξερεύνησα μόνο μικρές αποστάσεις της σήραγγας σε κάθε μια από τις δύο άλλες εισόδους, αλλά για λόγους ασφάλειας έπρεπε να αποφύγω εκείνη στο κτίριο Διοίκησης σε ώρες μη-εργασίας. Ήταν αρκετά χρήσιμη εμπειρία: δημιουργήθηκε ένας νοητικός χάρτης μέσα μου και συγκρίνοντας τον με τον χάρτη επί (και όχι υπό) του εδάφους, μια μέρα κατάφερα να μπώ από ένα κτίριο και να βγώ από άλλο! Άρχισα να αισθάνομαι σαν την Αλίκη σε μια σκοτεινή εκδοχή της Χώρας των Θαυμάτων.

Και προς τί όλα αυτά;

Το κίνημα καταλήψεων σε πανεπιστήμια είχε αρχίσει να παίρνει φόρα πάλι. Τρεις από τις κύριες εστίες ανάφλεξης ήταν η οικονομική υποστήριξη των πανεπιστημίων προς τους θεσμούς της ρατσιστικής Ν. Αφρικής με το καθεστώς της Διζωνικής Απάρταϊντ, η συμμετοχή των πανεπιστημίων σε προγράμματα επιστημονικών ερευνών και τεχνικών κατασκευών όπλων για το Πεντάγωνο, και η απειλούμενη, τότε, στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στην Κεντρική Αμερική. Ήταν τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Η πανεπιστημιούπολις μας ήταν μια από τις πιο πολιτικά δραστήριες από πλευράς μαζικού Κινήματος, και οι κινητοποιήσεις μας συχνά πυροδοτούσαν αναταραχή σε εκατοντάδες άλλες σχολές στην Ανατολική ακτή των ΗΠΑ. Με τις καταλήψεις διαμαρτυρίας την Άνοιξη είχαμε κλείσει 180 πανεπιστήμια και σχολές.

Λίγο πριν την πιο πρόσφατη κατάληψη του κτιρίου Διοίκησης, είχαμε δημοσιεύσει μυστικά έγγραφα που απεδείκνυαν ότι και το δικό μας πανεπιστήμιο συμμετείχε σε στρατιωτική συνεργασία με το Πεντάγωνο, την οποία συνεκάλυπταν ως "επιστημονική έρευνα". Είχαμε δημοσιεύσει τα ονόματα των αγαστών "επιστημόνων" που συμμετείχαν στη συνεργασία, μαζί με τα τεράστια ποσά δολλαρίων που εισέπρατταν και το περιεχόμενο της "αγνής επιστημονικής" τους εργασίας.

Σε μια επερχόμενη κατάληψη ή σύγκρουση στην πανεπιστημιούπολη, οι σήραγγες θα μπορούσαν να είναι σωτήριες ως καταφύγιο για τα πλήθη, αν υποστούμε σοβαρή και βίαιη επίθεση. Επίσης θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε κάποια από τα κρυφά εργαστήρια των οποίων την ύπαρξη γνωρίζαμε αλλά δεν τα βρίσκαμε.

Με την σύντροφο μου Sue ξεκινούμε ένα απόγευμα να εξερευνήσουμε μια νέα για μας, άγνωστη πτέρυγα των σηράγγων. Είχα στο μυαλό μου ένα "περίπου" για το πως και που να κινηθούμε, μα μόλις μπεις εκεί μέσα στα σκοτεινά και διανύσεις λίγη απόσταση, μετά από λίγες στροφές χάνεις εντελώς τον προσανατολισμό. Ιδίως αν η στροφή δεν είναι απόλυτη γωνία 90°, ή αν η σήραγγα ακολουθεί καμπύλη, ή αν συναντήσεις πολλές διασταυρώσεις σηραγγών... κάηκες.

Προχωρούμε με την Σου λουσμένοι θαυμασμό, φόβο, ενθουσιασμό, περιέργεια... όλα ανάμεικτα και διαρκώς εναλλασσόμενα.

Η σήραγγα απ' όπου ξεκινούμε είναι από την δεκαετία του πενήντα, με κομμάτια να πέφτουν από τους τοίχους, σωλήνες και σύρματα ξεκολλημένα από το ταβάνι, τα κτίρια ξεντερισμένα από τα κάτω. Σε αρκετά διαστήματα είναι κατασκότεινη, ενώ σε κάποια οι λυχνίες αναβοσβύνουν. Είναι αρκετά πλατιά. Χωρούν δύο και κάποτε τρία άτομα να περπατούν μαζί: κάθε πατηματιά ανασηκώνει σκόνη και μούχλα από ένα στρώμα που καλύπτει το πάτωμα σε πάχος ένα-δύο εκατοστά. Είναι σαφές ότι σπανίως μπαίνουν άνθρωποι εδώ μέσα. Σίγουρα κανείς μες τα τελευταία δύο-τρία χρόνια.

Η Σου, πάντα πολύ πιο παρατηρητική από μένα, σημειώνει πως αν μετρήσουμε όλα τα καλώδια και σωλήνες που διανύουν τη διαδρομή παράλληλα με τους τοίχους και τα ταβάνια μες την σήραγγα, είναι πιο πολλά απ' ό,τι μπορούμε να εξηγήσουμε. Καλώδια για ηλεκτρικό ρεύμα (σύνηθες, και τριφασικό), καλώδια τηλεφώνων (συνηθισμένα, αλλά και εσωτερικής τηλεφωνίας), σωλήνες για υγραέριο, νερό (κρύο, ζεστό και εξωτερική παροχή), σωλήνες ατμού και λαδιού για θέρμανση, αγωγοί εξαερισμού, σωλήνες πυρόσβεσης... τα μετρούμε και ξαναμετρούμε μα πάλιν περισσεύουν. Κάθε τόσο προκύπτει ένας είδος σωλήνος που είναι τελείως άγνωστο σε μας.

Επεξεργαζόμαστε, ψηλαφούμε, εξετάζουμε, κουβεντιάζουμε... τελικά καταλήγουμε πως είναι το σύστημα εσωτερικής αλληλογραφίας που είχε ως επί το πλείστον καταργηθεί και τώρα πλέον λειτουργεί μόνο μέσα σε κάποια κτίρια της Διοίκησης. Αποτελείται από σωλήνες σταθερού διαμετρήματος που δεν περιέχουν γωνίες, μόνο καμπύλες. Μέσα στις σωλήνες ταξιδεύουν μικρά δοχεία σε σχήμα καψούλας που περιέχουν έγγραφα: το σύστημα τα στέλνει από κτίριο σε κτίριο με πεπιεσμένο αέρα.

Προχωρώντας, επιβεβαιώνουμε πως το σύμπλεγμα σηράγγων που είχα καταγράψει προηγουμένως είναι πολύ πιο εκτεταμένο, ένας αληθινός λαβύρινθος με πολλά σκέλη, διασταυρώσεις και εκτεταμένες πτέρυγες.

Προχωρούμε μες την σκοτεινιά, τη σκόνη, τη μούχλα.... και σιγά-σιγά αλλάζουμε δεκαετία: ανακαλύπτουμε μια νέα πτέρυγα αποτελούμενη από σήραγγες. Φαίνεται να είναι πιο νέες ακόμα και στην κατασκευή. Ενώ οι προηγούμενες έχουν τα χάλια τους, η σήραγγα που διανύουμε τώρα είναι σχετικά καινούργια, κτισμένη την δεκαετία του εξήντα: καθαρή, με σταθερές λυχνίες, και πιο πλατιά.

Προχωρούμε. Το αντάρτικο μες τα προηγούμενα χρόνια έχει εντατικοποιηθεί πάλι, και δεν ξέρουμε προς τα που θα πάει ο αγώνας. Το Ενωμένο Απελευθερωτικό Μέτωπο (United Freedom Front) ανέλαβε ευθύνη για τουλάχιστον είκοσι ανατινάξεις γραφείων μεγαλοκεφαλαιϊκών εταιρειών, δικαστηρίων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή μας και την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή - πάντα με κάθε προφύλαξη ώστε να μην τραυματιστεί κανένας. Οι αντάρτες του ακολουθούν τον δρόμο "ειρηνικών βομβισμών" που διάνοιξε αρκετά χρόνια πιο νωρίς η οργάνωση ανταρτών Weather Underground. Οι εφημερίδες και τα ΜΜΕ αποσιωπούν τις προκηρύξεις του Μετώπου και έτσι τις δημοσιεύουμε εμείς.

Το ίδιο και με τις προκηρύξεις και ανακοινώσεις από άλλες αντάρτικες ομάδες που κτυπούν τον Ιμπεριαλισμό παντού στη Δύση. Ανάμεσα τους, η οργάνωση ανταρτών στον Καναδά με το όνομα Direct Action (Αδιαμεσολάβητη, Απευθείας Δράση)• η ομάδα Cellules Communistes Combattantes (CCC/ Κομμουνιστικοί Πυρήνες Μάχης), στο Βέλγιο• και η γυναικεία Φεμινιστική οργάνωση αναρχο-κομμουνιστών ανταρτισσών με το όνομα Rote Zora (Ερυθρή Αυγή). Οι ομάδες κτυπούν με βομβισμούς και με άλλα μέσα στρατιωτικές εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ και του Πενταγώνου, καθώς και κομβικά σημεία, παραγωγικές εγκαταστάσεις, εργαστήρια και γραφεία του μεγάλου Κεφαλαίου που είναι άμεσα συνδεδεμένα με τον Ιμπεριαλισμό, την καταστολή ελευθεριών και προώθηση εργασιών που είναι ενάντιες στην ανθρωπότητα. Τα ένοπλα κτυπήματα είναι αναίμακτα, μα ο Τύπος και τα ΜΜΕ τηρούν σιωπή - δημοσιεύουμε εμείς τα ανακοινωθέντα των οργανώσεων.

Η αποσιώπηση των ειδήσεων από μέρους των καθεστωτικών ΜΜΕ για τις ενέργειες των ανταρτών, καθώς και η πλήρης λογοκρισία των ανακοινωθέντων και προκηρύξεων είναι μια πανέξυπνη τακτική. Η άρχουσα τάξη και το κράτος είχαν εύρει το αδύνατο σημείο μέσω του οποίου μπορούσε να αποκοπεί η διασύνδεση των ανταρτών με τον λαό και το μαζικό Κίνημα. Για αυτό και η διανομή των προκηρήξεων και αναμετάδοση ειδήσεων από το αντάρτικο αναδεικνύεται σε απαραίτητη - και σωτήρια - πολιτική δραστηριότητα. Και επικίνδυνη.

Τα παραλαμβάνουμε είτε από συντρόφους που τα διανέμουν από χέρι σε χέρι, ή από μισοπαράνομες  εφημερίδες και άλλα έντυπα. Όπως εμείς, εκατοντάδες άλλοι ανατρεπτικοί πυρήνες, κοινόβια και σύλλογοι τα δημοσιεύουν στις περιοχές τους σε φυλλάδια, περιοδικά, κλπ., ενημερώνοντας τον κόσμο του Κινήματος απευθείας, παρακάμπτοντας τα καθεστωτικά ΜΜΕ και Τύπο.

Περπατούμε με την Σου και αναλογιζόμαστε τι θα γίνει αν συλληφθούμε εκεί μέσα. Δεν υπάρχει πουθενά προειδοποίηση που να λέει "Απαγορεύεται η είσοδος" μα ολόκληρο το λαβυρίνθινο σύμπλεγμα από σήραγγες υποτίθεται πως "δεν υπάρχει". Είναι μυστικό. Τι ακριβώς παραβιάζει η παρουσία μας εδώ; Άγνωστο. Και τι μπορεί να ανακαλύψουμε; Οι ανατινάξεις και άλλες μορφές σαμποτάζ πανεπιστημιακών εγκαστάσεων που συσχετίζονται με το Πεντάγωνο αραίωσαν πολύ πρόσφατα, μα δεν θα ήταν δύσκολο για τις αρχές να μας βαφτίσουν "ύποπτους για τρομοκρατία". Και μόνο το υλικό που δημοσιεύουμε κάθε τόσο είναι αρκετό για να μας φορτώσουν πολλά και διάφορα.

Ήδη είχα πληροφορηθεί πως ο Λοχαγός Μιραμπέλλα της στρατιωτικής αντικατασκοπείας (2ο Γραφείο της περιφερειακής Διοίκησης της Εθνοφυλακής) έψαχνε να με βρεί για να εξακριβώσει αν πράγματι αποτελώ "κίνδυνο για την ασφάλεια". Είχα διασώσει ένα στρατιώτη δικό τους από αυτοκτονία δύο χρόνια πιο πριν, και εκείνος μιλώντας με τον στρατιωτικό ψυχίατρο του σε μια στιγμή απερίσκεπτης ευγνωμοσύνης, του είπε "τελικά αυτοί οι αναρχοκομμουνιστές δεν είναι και τόσο απάνθρωποι όσο νόμιζα" - αυτό έφτανε για να ανοίξουν ΚΑΙ εκεί φάκελο για μένα και την "επίδραση" μου στο στράτευμα τους. Δεν είχα βέβαια καμμιά επίδραση απολύτως, αλλά η σκέψη ενός "τριτοκοσμικού ανατρεπτικού" με στρατιωτική εκπαίδευση και πείρα σε άλλες "ενδιαφέρουσες" πολιτικοστρατιωτικές συγκρούσεις τους προκαλούσε εξουσιαστική φαγούρα και διέγερση.

Προχωρούμε μες το μισοσκόταδο της σήραγγας. Τουλάχιστον αισθάνομαι κάπως ασφαλής γιατί μες την συγκεκριμένη περίοδο θα δυσκολευτεί πολύ ο Λοχαγός της αντικατασκοπείας να με εντοπίσει. Όντας άστεγος, κοιμούμαι σχεδόν κάθε νύκτα σε διαφορετικό τόπο φιλοξενούμενος από συντρόφους σε σπίτια του Κινήματος, συν σε δύο σημεία εντός του πανεπιστημίου που είναι τελείως μυστικά: το ένα είναι μια συστάδα δένδρων μες το δάσος που περιβάλλει τον χώρο, κοντά στον σταθμό του τραίνου, και το άλλο κάτω σε μια αποθήκη αρχείων στο κτίριο του τμήματος Ψυχολογίας όπου μας φιλοξενεί κρυφά ένας καθηγητής.

Περπατούμε με την Σου και αναλογίζομαι όλα αυτά. Η σχέση μας είναι νέα ακόμα, φωτισμένη με αγάπη και σφυρηλατημένη μες το μαζικό ανατρεπτικό Κίνημα μεν, αλλά ακόμα δεν είχαν προκύψει ευκαιρίες να αξιολογήσουμε μαζί καλά και σε βάθος όλες αυτές τις καταστάσεις και το πως επηρεάζουν την σχέση μας, την ασφάλεια μας, το πιθανό μας μέλλον. Στρίβουμε μια γωνιά και ο λαβύρινθος πλαταίνει απότομα. Πιο πολύ φώς, οι τοίχοι φρεσκομπογιατισμένοι, το πάτωμα καθαρό, οι κτιριακές δομές πιο σύγχρονες. Εδώ που περπατούμε μες την σήραγγα μπορεί να χωρέσει ένα μικρό αυτοκινητάκι! Το ταβάνι πιο ψηλό, και... ξαφνικά στην επόμενη στροφή ο χώρος πλημμυρίζει έντονο φώς, ο χώρος πλαταίνει δραματικά και ενώπιον μας εμφανίζονται διπλές θύρες με παράξενο, πολύ παχύ γυαλί. Μια αυστηρή προειδοποίηση στολίζει τις θύρες:

 "Απαγορεύεται η είσοδος
πέραν αυτού του σημείου
χωρίς δοσομετρητή"

"Δοσομετρητή"; "Τι;" Μένουμε άναυδοι. Χωρίς να το επιδιώξουμε βρήκαμε την "πίσω πόρτα" του ραδιενεργού γραμμικού επιταχυντήρα σωματιδίων (Van de Graaf linear particle accelerator), που όλοι γνωρίζαμε βρισκόταν "κάπου υπογείως", κοντά στο κτίριο του τμήματος Φυσικών Επιστημών. Ανταλλάζουμε στα γρήγορα κάποιες σκέψεις. Και πολλές ματιές με νόημα.

Η συνήθης είσοδος στις εγκαταστάσεις του επιταχυντήρα από το ισόγειο (η "μπροστινή είσοδος") φυλάσσεται από ένοπλους φρουρούς και μόνο με ειδική άδεια μπαίνουν εδώ οι ερευνητές. Εδώ - το γνωρίζαμε από τα έγγραφα που είχαμε αποκαλύψει και δημοσιεύσει - γίνονταν μετρήσεις και πειράματα για την τελειοποίηση της βόμβας νετρονίων, και για τον καθορισμό των παραμέτρων για την "ορθή και οφέλιμη" στρατιωτική εκμετάλλευση της βόμβας. Αυτή η μορφή πυρηνικής βόμβας είχε εφευρεθεί ειδικά προς τον σκοπό της εξολόθρευσης ανθρώπων χωρίς να καταστρέφονται τα κτίρια. Η έκρηξη της εξαπολύει περισσότερη ραδιενέργεια σε μορφή σωματιδίων παρά ακτίνων (πιο πολλά πρωτόνια, λιγότερη ραδιενέργεια τύπων άλφα, βήτα, γάμμα και ακτίνων Χ): έχει λιγότερη καταστροφική δύναμη σε ωστικό κύμα ή σε εμπρηστική θερμική ενέργεια από τις άλλες πυρηνικές βόμβες, αλλά τα αυξημένα πρωτόνια από την έκρηξη της κατέχουν την ιδιότητα να μετατρέπουν αδρανείς ουσίες όπως το νερό και το σκυρόδεμα (μπετόν, κουνγκρί) σε ραδιενεργές. Δηλαδή και μετά που θα έχει σβύσει η έκρηξη της, το νερό και το σκυρόδεμα θα συνεχίσουν να σκοτώνουν.

Μόνο δύο εγκαταστάσεις σε ολόκληρη την επικράτεια των ΗΠΑ κατείχαν τότε την τεχνική δυνατότητα για αυτές τις μετρήσεις και επεξεργασίες των ραδιενεργών σωματιδίων της βόμβας νετρονίων: το "δικό μας", ακριβώς ενώπιον μας πίσω από τις παράξενες διπλές θύρες, και ένα άλλο πανεπιστήμιο στη Δυτική ακτή της ηπείρου.

Την είχαν βαφτίσει ως "η ιδανική πυρηνική βόμβα για τον καπιταλιστή". Τι πιο ωραίο από το να εξολοθρεύεις τους ανθρώπους και να σου μένουν τα κτίρια! Εργοστάσια, πόλεις, λιμάνια, παντός είδους εγκαταστάσεις και τα μέσα παραγωγής τώρα λαμβάνουν νέο νόημα ως στρατιωτικοί στόχοι. Η βόμβα νετρονίου ξαφνικά άλλαξε το είδος του πυρηνικού πολέμου που γνωρίζαμε μέχρι τώρα: η τεραστίων διαστάσεων καταστροφή όλων των παραγωγικών εγκαταστάσεων που προκαλούσαν οι προηγούμενες πυρηνικές βόμβες τώρα καθίσταται αχρείαστη. Ο πόλεμος επιστρέφει πάλι στην εισβολή και κατάληψη των "εκκαθαρισμένων" εγκαταστάσεων.

Σε καταπληξία, κοιτάζουμε σιωπηλά. Οι διπλές θύρες ενώπιον μας είναι η αφύλακτη είσοδος σε αυτό το εργαστήριο σφαγών και γενοκτονίας. Οι μετρήσεις εκατομμυριοστών του χιλιοστόμετρου και χιλιοστών του δευτερολέπτου σε κάθε κίνηση των μικροσωματιδίων εδώ σημαίνουν πιο αποτελεσματικές σφαγές και ένας πυρηνικός κανιβαλισμός απροσμέτρητων διαστάσεων να κυριαρχεί τελειωτικά επί της γης ολόκληρης.

Λέμε να φύγουμε από εκεί το γρηγορότερο, μα... κάποια πρόσωπα ξαφνικά προλαμβάνουν να μας δουν μέσα από το παχύ γιαλί. Αδύνατον να τρέξουμε να φύγουμε και να μην δοθεί αμέσως συναγερμός για "ύποπτους". Η μόνη διέξοδος είναι κατευθείαν μπροστά: να μπούμε και να προσποιηθούμε πως τάχα ανήκουμε εκεί. "Και τι θα κάμουμε χωρίς δοσομετρητές; Θα είναι φως φανάρι πως αφού δεν φορούμε δοσομετρητές, δεν μπήκαμε από την κύρια είσοδο". "Δεν υπάρχει άλλη λύση, αν τρέξουμε να φύγουμε τώρα θα γίνει πασιφανές το πως είμαστε εδώ παράνομα".

Σπρώχνουμε τις θύρες - παραδόξως ανοίγουν πανεύκολα - και μπαίνουμε με χαμόγελα. Χαιρετούμε τα πρώτα πρόσωπα που συναντούμε και συνεχίζουμε μεγαλοφώνως την συζήτηση μας: "...μα μόνο μία πίτσα παρήγγειλες; Δεν το καταλαβαίνω...", και απομακρυνόμαστε από αυτούς γοργά, χειρονομώντας, μισογελώντας... Διανύουμε τον πρώτο μακρύ διάδρομο.

Γύρω μας όλοι όσοι προσπερνούν φορούν δοσομετρητές. Έχουν την ψευδαίσθηση πως τους "προστατεύει" από τη ραδιενέργεια μες το κτίριο, ενώ στην πραγματικότητα απλώς μετρά την ακτινοβολία στην οποία υπόκεινται ανά ώρα έτσι ώστε αν στο μέλλον που θα προκύψουν ασθένειες και αγωγές στα δικαστήρια για αποζημιώσεις, να μην μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο το πανεπιστήμιο ή το κράτος για τους καρκίνους και τις άλλες παθήσεις που θα εμφανίζουν οι ερευνητές σε βάθος χρόνου. Ρίχνουμε και κρατούμε τα σακάκια μας "ανέμελα" στον ώμο, σκεπάζοντας το μέρος του στήθους όπου θα ήταν οι δοσομετρητές αν τους φορούσαμε. Προχωρούμε.

Τα άτομα που προσπερνούμε είναι όλοι ερευνητές, καθηγητές, φοιτητές, κάποιοι διοικητικοί με τα κοστούμια,  και οι πιό αληθινοί άνθρωποι, το προσωπικό καθαρισμού και συντήρησης κτιρίων (τα μόνα άτομα που κάμνουν αληθινή και σκληρή εργασία στο πανεπιστήμιο) - όλοι με δοσομετρητές. Προχωρούμε με ύφος απλό, σαν να πηγαίνουμε λίγο βιαστικοί στο μάθημα. Δεν μας κοιτάζει σχεδόν κανείς... κάπου-κάπου χαμογελούμε με ύφος κενό ή ανούσιο σε κάποιον και προχωρούμε γοργά... χωρίς σχεδόν να το πάρουμε είδηση βρίσκουμε την έξοδο και βγαίνουμε στον ήλιο και τον καθαρό αέρα, προχωρούμε, οι κινήσεις μας συνεχίζουν γοργά, μονορούφι, δεν κοιτάζουμε πίσω, δεν σταματούμε, συνεχίζουμε βαδίζοντας μέχρι και το επόμενο κτίριο, στρίβουμε τη γωνιά και σκάζουμε φωνακτά στα γέλια!

Με την κεκτημένη μας ταχύτητα και την μαζική ροή αδρεναλίνης ούτε καν θυμούμαι αν πήραμε τις σκάλες ή τον ανελκυστήρα για να ανεβούμε στο ισόγειο.

Αργότερα, όταν αργοσβήνει ο ενθουσιασμός της ανακάλυψης των σηραγγών, του εργαστηρίου, της μυστικής μας διείσδυσης, της αόρατης μας εμφάνισης και διαφυγής, τίθενται στο διάλογο μας και τα δύσκολα θέματα: Πόση ραδιενέργεια μπορεί να απορροφήσαμε; Εκτεθήκαμε σε αρκετή ώστε να ανησυχήσουμε για την υγεία μας; Αυξήθηκε το ρίσκο τερατογένεσης αν γεννήσουμε παιδιά, ή στο να εμφανίσουμε καρκίνο σε μερικές δεκαετίες;

Και τα πολύ πιο καυτά:
Αν δεν είμασταν υπεύθυνοι άνθρωποι, αν είμασταν "τρομοκράτες", θα ήταν το πιο εύκολο πράμα να ξαναπάμε την ίδια διαδρομή σε χρόνο ανύποπτο και να εφαρμόσουμε τις δημιουργικές και χαρωπές τέχνες του σαμποτάζ. Πως είναι δυνατό να ήταν τόσο ανεύθυνοι οι επικεφαλείς επί της ασφαλείας στον επιταχυντήρα; Ήταν απλό λάθος, απλή βλακεία το να αφήσουν την πίσω πόρτα αφύλακτη; Δεν χρειαζόταν καν να φέρουμε βόμβες μαζί μας, εκεί μες το εργαστήριο του επιταχυντήρα υπήρχαν όλα τα απαραίτητα. Μια απλή έκρηξη θα κατέστρεφε άμεσα την δυνατότητα μελλοντικής βελτίωσης της βόμβας νετρονίου• θα κατέστρεφε τα αρχεία των μετρήσεων και πειραμάτων που είχαν γίνει μέχρι τότε και θα αχρήστευε και την συσσωρευμένη εργασία του παρελθόντος• θα αποθάρρυνε το Πεντάγωνο από το να χρηματοδοτήσει ξανά αυτό το εργαστήριο για κατασκευές τερατωδών όπλων• θα αποθάρρυνε τους επιστήμονες και φοιτητές από το να επιδιώκουν καριέρες που επενδύουν στο θάνατο και την καταστροφή• και με το σκόρπισμα όλων των ραδιενεργών σωματιδίων του επιταχυντήρα ο χώρος θα μετατρεπόταν σε μια μικρή "βρώμικη βόμβα" διαρκείας (ή σε "βρώμικο κρατήρα" διαρκείας). Η ραδιενέργεια που θα εκλυόταν από μια τέτοια έκρηξη είναι αδύνατο να υπολογιστεί εκ των προτέρων. Κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν σε μικρές ποσότητες, αλλά σε αυτό θα έπαιζε ρόλο και το αν θα ήταν σε λειτουργία ο επιταχυντήρας την στιγμή της έκρηξης, και κατά πόσο είχαν αδειάσει πρόσφατα από το εργαστήριο όλα τα ραδιενεργά απόβλητα των πειραμάτων τους. Με άλλα λόγια μπορεί ο τοπικός πληθυσμός να εκτεθόταν σε μικρές ή μεσαίες δόσεις ραδιενέργειας, πράμα που μπορεί να αποβεί φονικό.

Και σίγουρα δεν θα θέλαμε ποτέ να εκτεθούν αθώοι άνθρωποι σε στρατιωτικές ενέργειες που θα κοστίσουν ζωές και τραυματισμούς. Οι σκέψεις αιωρούνται ανυπόφορες, αναδύονται προς τον ουρανό, δεσμεύονται με ένα σύννεφο και μπαίνουν σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη. Δεν φθίνουν, δεν χάνονται, το νόημα τους παραμένει καυτό. Βροχές νοημάτων και χαλάζι εννοιών, χιονιές ιστορικής και πολιτικής ωρίμανσης τις επαναφέρουν πίσω στο έδαφος επανηλειμμένα και διαχρονικά, σε κάθε νέα εποχή εξελίξεων.

Τελικά... είναι τόσο απλά τα πράματα; Ήταν πράγματι υπεύθυνη και ανθρωπιστική η στάση μας στο να ΜΗΝ αξιοποιήσουμε την ανακάλυψη της ανασφάλιστης εισόδου του επιταχυντήρα μέσω της σήραγγας για μια ενέργεια σαμποτάζ; Ή μήπως υπεύθυνη και ανθρωπιστική στάση θα ήταν η καταστροφή αυτών των εγκαταστάσεων το συντομότερο; Μήπως θα μπορούσαμε να είχαμε βρει τρόπο να καταστρέψουμε τον επιταχυντήρα χωρίς να προκύψουν αθώα θύματα από την πιθανή έκλυση ραδιενέργειας;

Όπως τίθενται, αυτά αποτελούν μερικά από τα πιο δύσκολα και ανυπόφορα υπαρξιακά ερωτήματα του Κινήματος. Είναι σίγουρα αδύνατο να τα επωμιστούν μεμονωμένα άτομα, αλλά ακόμα και η συλλογική επεξεργασία των ερωτημάτων από ολόκληρες επαναστατικές οργανώσεις, ακόμα και από ολόκληρες ταξιαρχίες ανατρεπτικών διανοητών είναι πολύ δύσκολη. Τίθενται πολιτικά και ηθικά ζητήματα με τέτοιο τρόπο που ό,τι και να πράξεις, ή ό,τι αποφύγεις να πράξεις, θα σου μένουν πάντα αμφιβολίες και δισταγμοί.

Ένα πράγμα όμως κατέστη σίγουρο εκείνη την εποχή που ίσως φωτίσει κάποτε αυτά τα δύσκολα διλήμματα του παρελθόντος. Ας κληροδοτηθεί και ως καλή καθοδήγηση για εκείνα του μέλλοντος. Αρχίζοντας από τις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, ο κλάδος του αντάρτικου στη Δύση που σχεδόν σε όλες τις χώρες της Δύσης επωμίστηκε ένοπλα αλλά αναίμακτα κτυπήματα ενάντια στο σύστημα, προκαλώντας είτε αντικειμενικές ζημιές στον αντίπαλο, είτε καταφέροντας έξυπνα κτυπήματα ένοπλης προπαγάνδας, κέρδισε πολύ πιο μεγάλα ποσοστά συμπάθειας και υποστήριξης από τον πληθυσμό και το μαζικό Κίνημα σε σύγκριση με τα αντίστοιχα κτυπήματα από άλλες οργανώσεις της ίδιας εποχής που συμπεριλάμβαναν ηθελημένους σκοτωμούς στις ενέργειες τους.

Υπάρχουν βέβαια εξαιρέσεις σε όλα, όπως για παράδειγμα οι εκτελέσεις των χουντικών βασανιστών στην Ελλάδα από την οργάνωση Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (ΕΛΑ) και την Οργάνωση 17Ν, που απένειμαν δικαιοσύνη με τρόπο που όλος ο λαός επικρότησε. Και μάλιστα τόσο θερμά, που ακόμα και αργότερα όταν οι οργανώσεις ανέλαβαν ένοπλες ενέργειες πιο αμφισβητήσιμες, ή όταν λόγω λάνθασμένης οργανωτικής ανάπτυξης αποκόπηκαν από το μαζικό Κίνημα, οι δημοσκοπήσεις συνεχώς έδειχναν πως 20% του λαού τις επικροτούσε και υποστήριζε.

Εκείνο όλο το συμβάν με την αόρατη μας παρείσφρηση στις ραδιενεργές σήραγγες και τον επιταχυντήρα όπου τελειοποιείτο τότε η βόμβα νετρονίου, καθώς και οι πολιτικοί και προσωπικοί μας διάλογοι για το θέμα εμφύτευσαν μέσα μου ανησυχίες και ερωτήματα που δεν θα λυθούν ποτέ. Θα πεθάνω και ακόμα δεν θα γνωρίζω με καμμιά βεβαιότητα αν "υπεύθυνη και ανθρωπιστική" ήταν η πράξη ή η απραξία, η ενεργός εμπλοκή σε καταστροφές, ή η συνειδητή επιλογή της αποχής από εκείνη την συγκεκριμένη δράση.

Κάποιες συνειδησιακές σήραγγες είναι τόσο δύσβατες, τόσο γεμάτες με βαρυφορτωμένα ηθικά και πολιτικά ναρκοπέδια που απομένω με την αίσθηση πως ίσως δεν είμαι άξιος να διαχειριστώ την διέλευση τους.  

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Παραπομπές ~ Αναγνώσματα

Πολύ ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τα πρακτικά της Δίκης της 17Ν, όπου κατέθεσε ως μάρτυρας Υπεράσπισης ο Γιώργος Καραμπελιάς της Κίνησης ΑΡΔΗΝ. Η Ιωάννα Κούρτοβικ ήταν συνήγορος Υπεράσπισης:

"Ι. ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ: Εγώ διαχωρίζοντας τη λογική της επιλογής των μέσων και της δυνατότητας και της αποτελεσματικότητας και στεκόμενη στο πρώτο μέρος να σας ρωτήσω αυτή η κριτική που γινόταν μέσα από τις προκηρύξεις της Οργάνωσης, αφήνοντας κατά μέρος και το λεκτικό με το οποίο είναι προφανές ότι δεν μπορεί κανείς να το αποδέχεται ειδικά, παρά μόνο αν ανήκει στο συγκεκριμένο χώρο.
Γ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ: Βεβαίως η ΛΜΑΤ ήταν μεγάλη ανακάλυψη! Η Λούμπεν Μεγαλοαστική Τάξη που κυριαρχεί στην Ελλάδα. Αυτό είναι ένα δεδομένο.
Ι. ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ: Μια συμβολή στην πολιτική σκέψη και στην πολιτική ορολογία.
Εγώ ρωτώ το περιεχόμενο των προκηρύξεων, η κριτική που ασκούσαν στους θεσμούς και στις συγκεκριμένες πολιτικές εξελίξεις γιατί αφορούσαν συγκεκριμένες πολιτικές παρεμβάσεις, συγκεκριμένα ζητήματα που ήταν ζητήματα επικαιρότητας και ζητήματα αιχμής της επικαιρότητας, αυτό το περιεχόμενο της κριτικής ήταν κάτι που αφορούσε μόνο την ίδια την Οργάνωση, ή αφορούσε ένα μεγάλο μέρος;

Γ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ: Όλη μεγάλη συζήτηση που συχνά είχε γίνει για τις προκηρύξεις της 17Ν ήταν ότι πάρα πολλοί άνθρωποι έλεγαν συμφωνούμε με το περιεχόμενο, αλλά διαφωνούμε με τον τρόπο και πάρα πολλοί έλεγαν ότι αν δεν υπήρχε η ενέργεια, δεν θα δημοσιεύονταν οι προκηρύξεις. Θυμάστε όλη αυτή τη συζήτηση και πάρα πολλοί σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο συμφωνούσαν. Διότι πράγματι έθιγε ζητήματα τα οποία είναι τρέχοντα, υπαρκτά για την κοινωνία."
Απόσπασμα από:
http://www.naftemporiki.gr/story/60089/anepisima-praktika-dikis-17n-11062003-meros-59

"Δ.ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: ...Ήθελα να πω ένα ζήτημα, παρόλο που με τον κ. Καραμπελιά διαφωνούμε σε πολλά, αλλά δεν είναι ο χώρος εδώ πέρα και οι όροι για την συζήτηση, θα ήθελα να μας πείτε για κάποιο ζήτημα, με το οποίο έχετε ασχοληθεί πολύ με το εθνικό ζήτημα, μια που γίνεται μια προσπάθεια διαστρέβλωσης των θέσεων της Οργάνωσης και συκοφάντησης, μπερδεύοντας επίτηδες τον εθνισμό με τον εθνικισμό.
Γ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ: Το ίδιο συμβαίνει και με μένα δόξα τω Θεώ.
Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: Και ο εθνισμός – αν δεν κάνω λάθος – είστε από τους πρώτους που το βάλατε στη συζήτηση μέσα στο κίνημα. Φθάνουν στο σημείο να κατηγορούν την οργάνωση για εθνικισμό, που δεν έχει καμία σχέση με μια επαναστατική οργάνωση. Να χαρακτηρίζουν την 17Ν εθνικιστική, ή την ιδεολογία της εθνικιστική.
Γ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ: Όχι, πάνω σ’ αυτό έχω να πω, ότι αυτή είναι μια παράμετρος που συχνά μου αναφερόταν εξάλλου στο παρελθόν ότι ήταν ένας από τους λόγους ότι μοιάζουμε, ότι μπορεί να είσαι και 17Ν, επειδή πάνω στα εθνικά ζητήματα και την ευαισθησία για τα εθνικά ζητήματα, είχα μια έντονη ευαισθησία γι’ αυτά.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δηλαδή είναι άλλο εθνισμός και άλλο εθνικισμός;
Γ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ: Βεβαίως εθνικισμός είναι η προσπάθεια του επιθετικού μιας στάσης επιθετικής έναντι άλλων χωρών και λαών και έχει επιθετικά χαρακτηριστικά, ενώ εθνισμός ή πατριωτισμός, έχει την έννοια ότι βρίσκω την ταυτότητά μου, αναφέρομαι σ’ αυτήν και την υπερασπίζομαι."
Απόσπασμα από:
http://www.naftemporiki.gr/story/60089/anepisima-praktika-dikis-17n-11062003-meros-59

Προσωπικές και πολιτικές πορείες στον χώρο των βασανιστηρίων και της πολιτικής θεωρίας

Torture / More on the Fake Left
or,
"Left is Right and Right is Wrong
Better decide which side you're on" - Tom Robinson Band
http://petros-evdokas.cyprus-org.net/Torture-MoreOnTheFakeLeft-LeftIsRight.pdf

From the Weather Underground Organization: MARCH 6 1970-2010
http://cyprusindymedia.blogspot.com.cy/2010/03/from-weather-underground-organization.html

For a Hellenic Socialist Revival
http://cyprus.indymedia.org/node/5021

Resistance Builds to NATO's Threat of Permanent War and Nuclear Dominance
http://cyprus.indymedia.org/node/2009

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 


Αναδημοσίευση από:

Αόρατοι μες τις ραδιενεργές σήραγγες και η Βόμβα Νετρονίων
http://cyprus.indymedia.org/node/5155

Teaching the Taboo

A new book by Bill Ayers and Rick Ayers titled:
"Teaching the Taboo: Courage and Imagination in the Classroom"

New book by two seasoned social justice activists challenges educators to confront the taboos they face in their teaching.

NEW YORK, NY, January 2011: Teachers College Press, the university press for Teachers College, Columbia University has just released a provocative and highly acclaimed collection of essays by Rick Ayers and William Ayers, two activists who have each dedicated their lives to teaching and the struggle to improve education for all children.

In this volume, the Ayers brothers invite readers to question the basic assumptions and unexamined truths they hold about the purposes, aims, and potential of schooling, young children, and the profession of teaching. They argue that education should not be about tests, competition, and supporting the status quo but of opening doors, expanding minds, and handing power over to students as they engage in the world.

In the foreword to this powerful book, Haki R. Madhubuti, the renowned poet, essayist, and civil rights activist, writes, “If given the chance, this book can be a defining text not only for those in the profession of education, but also for parents and lay readers nationwide who are truly concerned about our children and our future.” In an era of high-stakes testing and rigid curriculum standards, educators who want to encourage creativity and make their classrooms a haven of expression and change all too often wind up instilling compliance and stifling creative action. In Teaching the Taboo, readers will find encouragement in the first-hand accounts of teachers daring to step outside of established classroom guidelines to reclaim their power to teach. Together, the authors have crafted a passionate but grounded call to action that is essential reading for anyone looking to evolve as an educator.

Advance Praise for Teaching the Taboo:

“Drawing from a lifetime of deep thinking about education and courageous commitment to precious students, Rick and William Ayers have given us a marvelous book. Their devastating critique of the pervasive market models in education and their powerful defense of democratic forms of imagination in schools are so badly needed in our present-day crisis!” —Cornel West, Princeton University

“Teaching the Taboo is provocative, challenging, funny in places, wild but sensible enough to be useful, inspiring, and practical for educators who are working to negate the educational madness that is infecting the schools.” —Herb Kohl, author of "36 Children" and "Painting Chinese"

“Like all good teachers, the Ayers brothers challenge us to enter and engage our deepest, darkest questions and concerns in the classroom. In the end, the best thing we can do as critical educators is to teach that which is TABOO!” —David Stovall, University of Illinois at Chicago

“Don't be mistaken—what counts as ‘taboo’ is often the very thing that must be addressed for change to occur, as brilliantly illustrated in this new book by Richard and William Ayers.” —Kevin Kumashiro, founding director of the Center for Anti-Oppressive Education and author of "The Seduction of Common Sense"

Rick Ayers is a university instructor and founder of the Communication Arts and Sciences small school at Berkeley High School. He is an adjunct professor in Teacher Education at University of San Francisco and Mills College. He blogs at the Huffington Post and writes for other publications, including the San Francisco Chronicle and Teachers College Record. He has worked as a Master Teacher for KQED Education Department, on the Teacher Advisory Board for Youth Speaks, as a teacher trainer for the Bay Area Writing Project, as a fellow at the Institute on Media and American Democracy, Harvard University, and as a core team member of the Diversity Project.

William Ayers is a school reform activist, distinguished professor, and senior university scholar at the University of Illinois at Chicago. A graduate of the University of Michigan, the Bank Street College of Education, Bennington College, and Teachers College, Columbia University, Ayers has written extensively about social justice, democracy and education, the cultural contexts of schooling, and teaching as an essentially intellectual, ethical, and political enterprise. He is currently the vice-president of the curriculum division of the American Educational Research Association, and a member of the executive committee of the UIC Faculty Senate. He is the author of many acclaimed works on social justice. Find him at: http://www.billayers.org/

Teaching the Taboo: Courage and Imagination in the Classroom
Rick Ayers and William Ayers
January 2011/ 144 pp./ PB $21.95, ISBN 978-0-8077-5152-7
http://store.tcpress.com/0807751529.shtml

Rick Ayers and William Ayers are available for interviews upon request.

For review copies contact:
Beverly Rivero, Publicist, (USA) (212) 678-3963, rivero@tc.edu;
For all other inquiries, contact:
Jesse Alter, taboopublicity@gmail.com

To order copies, please call (USA) 800-575-6566
or visit us on the web: http://www.tcpress.com
For special bulk sales, please contact TC Press at: (USA) (212) 678-3919
Follow us on Twitter: @TCPress

* * *

More about Rick Ayers

http://www.berkeleydailyplanet.com/issue/2006-06-13/article/24383

Speaking Truth to Power: The Mythology of Imperialism
by Rick Ayers
http://www.huffingtonpost.com/rick-ayers-/speaking-truth-to-power-t_b_273918.html

The Curse of Vietnam Now Haunting Afghan Killing Fields
by Rick Ayers
http://www.huffingtonpost.com/rick-ayers-/the-curse-of-vietnam-now-_b_695830.html

More about Bill Ayers

10 things to know about Bill Ayers. A primer
http://blogs.suntimes.com/sweet/2008/10/10_things_to_know_about_bill_a.html

Biography
http://billayers.wordpress.com/biographyhistory

From the Weather Underground Organization: MARCH 6 1970-2010
"We've just received this communication from our friends and comrades Bill Ayers and Bernardine Dohrn of the Weather Underground Organization...":
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/03/from-weather-underground-organization.html

* * *

Επικεφαλίδες ~ Βaşlıkları ~ Headlines

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΥΠΡΙΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ Η.Β.
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/03/blog-post_10.html

YKP: Basın Toplantısına davet
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/03/ykp-basn-toplantsna-davet.html

Σενέρ Λεβέντ προς ΕλληνοΚύπριους: "Μα τι επάθατε;"
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/03/blog-post_07.html

From the Weather Underground Organization: MARCH 6 1970-2010
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/03/from-weather-underground-organization.html

YKP: Ne yapacaksınız?
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/ykp-guneydekinde-gecirilince.html

Καιροσκοπώ - καιροσκόπος
του Σόλωνα Αντάρτη
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/blog-post_20.html

Μπράβο στον Γιώργο Κολοκασίδη
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/blog-post_21.html

ΝΑΙ στην Αδούλωτη Κερύνεια
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/blog-post_18.html

Μαρτούθκια - τον Φεβράρη;
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/blog-post_16.html

Seçimlere doğru YKP ne yapacak?!
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/secimlere-dogru-ykp-ne-yapacak.html

Μπράβο στην ΕΔΕΚ
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/blog-post_09.html

Έτσι, Κρυφά και Σιγανά...
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/blog-post_7696.html

Μέ Θάρρος, αλλά και Χάριν!
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/blog-post.html

For the latest situation...
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/02/for-latest-situation.html

"Ban Ki Moon Is Coming To Town"
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/01/ban-ki-moon-is-coming-to-town.html

Τούρκοι και Έλληνες της Κύπρου: Κοινή Συνεκτίμηση της Δικαστικής Νίκης
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/01/blog-post_5544.html

Το κοινόν κάχριν τους ενώνει
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/01/blog-post_24.html


Κατηγορώ τον πρόεδρο της δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια
του Σόλωνα Αντάρτη
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2009/12/blog-post_29.html

ARGASDİ'nin 17. Sayısı Çıktı!
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/01/argasdinin-17-says-ckt.html

Death by Robot versus Universal Love
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/01/death-by-robot-versus-universal-love.html

Φαλλοκρατία και Μισογυνία στον Πολίτη
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/01/blog-post_17.html

Islam is a Religion of Peace
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/01/islam-is-religion-of-peace.html

Τι Σημαίνει Αυτός ο Τίτλος;
Υποβόσκων Ρατσισμός, Θέσμιος και Περίτρανος
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/01/blog-post.html

"YKP Gençlik Genel Sekreteri Nevzat Hami’nin 16. EDON Kongresindeki konuşması"
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/01/ykp-genclik-genel-sekreteri-nevzat.html

Επικεφαλίδες ~ Βaşlıkları ~ Headlines 30/12/2009
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2009/12/aslklar-headlines_30.html


~~~~~~~~~

From the Weather Underground Organization: MARCH 6 1970-2010

We've just received this communication from our friends and comrades Bill Ayers and Bernardine Dohrn of the Weather Underground Organization.

Every day is a day to honour the dead and fight for the living - but today is a special one.

Cyprus IndyMedia Collective

* * *



MARCH 6 1970-2010

A front page headline in the New York Times on March 7, 1970 announced: “Townhouse Razed by Blast and Fire; Man’s Body Found.” The story described an elegant four-story brick building in Greenwich Village destroyed by three large explosions and a raging fire “probably caused by leaking gas” at about noon on Friday, March 6.

The body was later identified as belonging to 23-year old Ted Gold, a leader of the 1968 student strike at Columbia University, a teacher, and a member of a “militant faction of Students for a Democratic Society.” Over the next several days two more bodies were discovered—Diana Oughton and Terry Robbins had both been student leaders, civil rights and anti-war activists—and by March 15 the Times reported that police had found “57 sticks of dynamite, four homemade pipe bombs and about thirty blasting caps in the rubble,” and referred to the townhouse for the first time as a “bomb factory.” That awful event announced widely the existence of the Weather Underground, in some ways the most notorious, but far from the only group of Americans to take up armed struggle as a protest tool at that moment—the story took off from there, growing, changing, and accelerating every day

A few days after the Townhouse explosion Ralph Featherstone and William “Che” Payne, two “black militants," associated with the Student Nonviolent Coordinating Committee, according to Time magazine, “were killed when their car was blasted to bits” by a bomb police said was being transported to Washington D.C. to protest the prosecution of SNCC leader H. Rap Brown. The Black Liberation Army leapt onto the national scene, and other organized groups—Puerto Rican independistas, Native American first nation militants, and Chicano separatists— emerged demanding self-determination and justice.

Violent resistance to violence was far from an isolated phenomenon: Time noted that in 1969 there had been 61 bombings on college campuses, most targeting ROTC and other war-related targets, and 93 bomb explosions in New York, half of them classified as political,” a category that was “virtually non-existent ten years ago.” According to the FBI, from the start of 1969 to mid-April 1970, there were 40,934 bombings, attempted bombings, and bomb threats. Out of this total, 975 had been explosive, as opposed to incendiary, attacks, meaning that on average, two bombs planned, constructed, and placed, detonated every day for more than a year. Our national history includes times of anarchist resistance, labor militancy, massive unreported (and still largely unacknowledged) slave rebellions, and the armed abolitionism of John Brown; the late 1960’s and 1970’s was becoming one of those times.

How had it come to this?

Empire, invasion, and occupation always earn blow-back. In 1965 most Americans supported the war, but by 1968 people had turned massively against it—the result of protest and organizing and a burgeoning peace movement, and of civil rights leaders like the militants from SNCC, Muhammad Ali, and Martin Luther King, Jr. denouncing the war as illegal and immoral. Even more important, veterans came home and told the truth about the reality of aggression and occupation and war crimes. The US government found itself isolated around the world and in profound and growing conflict with its own people inside its own borders. The Vietnamese themselves were decisive: they refused to be defeated. The Tet Offensive in 1968 destroyed any fantasy of an American victory, and when President Lyndon Johnson announced at the end of March, 1968 that he would not run for re-election, it seemed to us we had won a victory.

But peace proved to be a dream deferred, for the war did not end—it escalated into an air and sea war, expanded into all of Cambodia and Laos, and every week the war dragged on another six thousand people were murdered in Southeast Asia. Six thousand human beings—massive, unthinkable numbers—were thrown into the furnaces of war and death that had been constructed by our own government. The war was lost, but the terror continued. All Vietnamese territories outside US control were declared “free-fire zones” and airplanes rained bombs and napalm on anything that moved, destroying crops and live-stock and entire villages. John McCain, an unremorseful war criminal, flew some of those missions. As a young lieutenant, John Kerry testified in Senate hearings at the time that US troops committed war crimes every day as a matter of policy, not choice.

No one knew precisely how to proceed, for the anti-war movement had done what it had set out to do—we’d persuaded the American people to oppose the war, built a massive movement and a majority peace sentiment—and still we couldn’t find any sure-fire way to stop the killing; millions of people mobilized for peace, and our project, our task and our obsession, was so simple to state, so excruciatingly difficult to achieve: peace now. The war slogged on into a murky and unacceptable future, and the anti-war forces splintered then—some of us tried to organize a peace wing within the Democratic Party, others organized in factories and work-places, some fled to Europe or Africa or Canada, others to communes, the land, and hopeful but small organizing projects. Some began to build a vehicle to fight the war-makers by other means, a clandestine force that would, we hoped, survive what we thought of as an impending American totalitarianism. Every choice was contemplated, each seemed a possibility then—and we had friends and family in every camp—and no choice seemed utterly beyond the pale.

The Weather Underground carried out a series of illegal and symbolic attacks on property then, some 20 acts over its entire existence, and no one was killed or harmed; the goal was not to terrorize people, but to scream out the message that the US government and its military were committing acts of terrorism in our name, and that the American people should never tolerate that. Some felt that our actions were misguided at best, off-the-tracks, indefensible and even despicable, and that case is not impossible to make. But America’s longest war itself, with all its attendant horrors, was doubly despicable, and while many stood up, who in fact did the right thing; who ended the war; who transformed the world?

We began to think of ourselves as part of the Third World project—revolutionary liberation movements demanding justice and freeing themselves from empire, we believed, would also transform the world. We thought that we who lived in the metropolis of empire had a special duty to “oppose our own imperialism” and to resist our own government’s imperial dreams. Eventually we came to think that we could make a revolution, and that in any case it was our responsibility to try. It was a big stretch, but every revolution is impossible until it occurs; after the fact, every revolution seems inevitable.

All of that was forty years ago—lots of water under the bridge since then, raging rivers and cascading falls, rapids and torrents, chutes and ladders—a long time in the life of a person—the young become the old, and stories get retold. But it’s also a matter of perspective: the meaning of any historical event will always be contested, and the more recent the event, the fiercer the contestation. The last word has not been written about the radical movements of youth in Europe in 1968, and certainly the meaning of the Black Freedom Movement or of the US invasion and occupation of Viet Nam and the various American reactions to that catastrophe—from mindless jingoism to sincere patriotism, from reluctant participation to gung-ho brutality, from protest to armed resistance—are far from settled. We’re reminded of the Chinese premier Chou En Lai responding to a French journalist’s question many years ago about the impact of the 18th Century French revolution on the 20th Century Chinese revolution. He thought for quite awhile and finally said, “It’s too soon to tell.” Forty years is less than the blink of an eye.

The big wheel keeps on turning: events and actions and adventures plunge relentlessly forward and nothing withstands the whirlwind of life on-the-move and history in-the-making. No single narrative can ever adequately speak to the diversity and complexity of human experience, for meaning itself is in the mix, always contested and never easily settled. Because meaning is made and remade in the present tense, our backward glances are now necessarily refracted through the US defeat in Viet Nam, the steady decline of empire, the hollowing out of the economy through militarism, the destruction of our political system, the environmental catastrophe that capitalism wrought, the terror attacks of 9/11 and the subsequent invasions and occupations and wars that continue as defining features of our national life. There is no sturdy accounting of distant times: everything must change, no one and nothing remains the same.

Many who knew and loved them 40 years ago, choose to remember Ted Gold, Diana Oughton, Terry Robbins, Ralph Featherstone, and Che Payne every day as beautiful and committed young people who believed fiercely in peace and justice and freedom, believed further that all men and women are of incalculable value, and thought that they had a personal and urgent responsibility to act on that deep belief. We think of Brecht: a smile is a kind of indifference to injustice. And then we turn to Rosa Luxemburg writing to a friend from prison: love your own life enough to care for the children and the elderly, to enjoy a good meal and a beautiful sunset, to embrace friends and lovers; and love the world enough to put your shoulder on history’s great wheel when required.

We have not forgotten our fallen friends, not for a moment. March 6 is for us a time of more formal remembrance. Their deaths and all that followed offered us an opportunity to reconsider and recover. We were able to recommit and to see that the first casualty of making oneself into an instrument of war is always one’s own humanity, that, in the words of the poet Marge Piercy, “conscience is the sword we wield. Conscience is the sword that runs us through.” We remember our lost comrades, their many brave, as well as their damaging last acts, and we continue to vibrate with the hope and despair they embodied then.

Bill Ayers, Bernardine Dohrn
~~~~~~~~~

Editorial Note:
We reproduce here the first communication from the Weather Underground to show the spirit of the times - and because we still embrace the political and moral validity of that path, as well as its slogan: "Arm the Spirit!"

Communiqué #1 From The Weatherman Underground

From /The Berkeley Tribe/, July 31, 1970. The Red Mountain Tribe.

Hello. This is Bernardine Dohrn.

I'm going to read A DECLARATION OF A STATE OF WAR.

This is the first communication from the Weatherman underground.

All over the world, people fighting Amerikan imperialism look to Amerika's youth to use our strategic position behind enemy lines to join forces in the destruction of the empire.

Black people have been fighting almost alone for years. We've known that our job is to lead white kids into armed revolution. We never intended to spend the next five or twenty-five years of our lives in jail. Ever since SDS became revolutionary, we've been trying to show how it is possible to overcome the frustration and impotence that comes from trying to reform this system. Kids know the lines are drawn revolution is touching all of our lives. Tens of thousands have learned that protest and marches don't do it. Revolutionary violence is the only way.

Now we are adapting the classic guerrilla strategy of the Viet Cong and the urban guerrilla strategy of the Tupamaros to our own situation here in the most technically advanced country in the world.

Ché taught us that "revolutionaries move like fish in the sea." The alienation and contempt that young people have for this country has created the ocean for this revolution.

The hundreds and thousands of young people who demonstrated in the Sixties against the war and for civil rights grew to hundreds of thousands in the past few weeks actively fighting Nixon's invasion of Cambodia and the attempted genocide against black people. The insanity of Amerikan "justice" has added to its list of atrocities six blacks killed in Augusta, two in Jackson and four white Kent State students, making thousands more into revolutionaries.

The parents of "privileged" kids have been saying for years that the revolution was a game for us. But the war and the racism of this society show that it is too fucked-up. We will never live peaceably under this system.

This was totally true of those who died in the New York townhouse explosion. The third person who was killed there was Terry Robbins, who led the first rebellion at Kent State less than two years ago.

The twelve Weathermen who were indicted for leading last October's riots in Chicago have never left the country. Terry is dead, Linda was captured by a pig informer, but the rest of us move freely in and out of every city and youth scene in this country. We're not hiding out but we're invisible.

There are several hundred members of the Weatherman underground and some of us face more years in jail than the fifty thousand deserters and draft dodgers now in Canada. Already many of them are coming back to join us in the underground or to return to the Man's army and tear it up from inside along with those who never left.

We fight in many ways. Dope is one of our weapons. The laws against marijuana mean that millions of us are outlaws long before we actually split. Guns and grass are united in the youth underground.

Freaks are revolutionaries and revolutionaries are freaks. If you want to find us, this is where we are. In every tribe, commune, dormitory, farmhouse, barracks and townhouse where kids are making love, smoking dope and loading guns—fugitives from Amerikan justice are free to go.

For Diana Oughton, Ted Gold and Terry Robbins, and for all the revolutionaries who are still on the move here, there has been no question for a long time now—we will never go back.

Within the next fourteen days we will attack a symbol or institution of Amerikan injustice. This is the way we celebrate the example of Eldridge Cleaver and H. Rap Brown and all black revolutionaries who first inspired us by their fight behind enemy lines for the liberation of their people.

Never again will they fight alone.

May 21, 1970

~~~~~~~~~~~~~~