🔵 Με τον θάνατο του αγωνιστή και ήρωα Θάσου Σοφοκλέους...

 

🔵 Με τον θάνατο του αγωνιστή και ήρωα Θάσου Σοφοκλέους άρχισε πάλιν η βωμολοχία - κυρίως από πολιτικά τέκνα, εγγόνια, ηλεκτρονικούς όχλους και δορυφόρους της ηγεσίας του ΑΚΕΛ και των σκληροπυρηνικών φανατικών Μακαριακών - όπου δείχνουν τον "πολιτισμό" τους: επιτίθενται στον νεκρό με ψέμματα, συνθήματα, προπαγάνδα και ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ.

🔵 Μεταξύ άλλων, σε διάστημα δύο ημερών τον έχουν κατηγορήσει ως "πραξικοπηματία", "εοκαβητατζή", "φονιά", "ασπούδαστο", και άλλα. Χαρακτηριστική η δημοσίευση του επαίσχυντου και απεχθέστατου Δώρου Πολυκάρπου της παράνομης οργάνωσης ΚΙΣΑ (το παράνομο της καθεστώς κρίθηκε από Δικαστήριο), όπου για τον θάνατο του Θάσου Σοφοκλέους έγραψε: "Θεός μακαρίσει, συγχωρέσει αυτό και τους ομοϊδεάτες του…όσοι πιο λίγοι από αυτούς τόσο το καλύτερο για τον τόπο" [1]. Μέχρι στιγμής δεν προέκυψε ΚΑΜΙΑ καταδίκη από αυτούς που συνήθως κόπτονται για την ρητορική μίσους, κυρίως των επιφανών μελών του κομματικού και κρατικού κατεστημένου. Διότι για κάποιους... η ρητορική μίσους είναι το ευαγγέλιο τους.

🔵 Και έσυραν πάλι στην επιφάνεια μια περίφημη επιστολή του Αδάμου Χαρίτωνος από το 2012 την οποία η ηγεσία του ΑΚΕΛ έχει διαστρεβλώσει ως "απόδειξη" πως τάχα διάφορα επώνυμα άτομα ήταν "Μέλη της ΕΟΚΑβ". Ανάμεσα τους αναφέρεται και ο Θάσος Σοφοκλέους. Ήταν όμως πράγματι μέλος; Και τι ακριβώς σημαίνει "Μέλος";

🔵 Η επιστολή του Α. Χαρίτωνος (σύνδεσμος στο τέλος του άρθρου) δεν λέει ΠΟΥΘΕΝΑ πως τα άτομα που κατονομάζει ήταν Μέλη της Οργάνωσης. Διαβάστε την προσεκτικά (ο σύνδεσμος είναι πιο κάτω).

Ακόμα και η ίδια η Χαραυγή - εκφραστικό όργανο της ηγεσίας του ΑΚΕΛ - είναι επιφυλακτική με τα ονόματα που δίνει ο Χαρίτωνος. Γράφει:

"∆ηµοσιεύουµε σήµερα την επιστολή, µαζί µε τον ονοµαστικό κατάλογο των µελών και στελεχών της EOKA B’ που περιλαµβάνει, δηλώνοντας εξ αρχής ότι η δηµοσίευση αυτή δεν εξυπακούει ότι υιοθετούµε ως αληθή ή/και ακριβή τα στοιχεία και αναφορές του Aδάµου Xαρίτωνος".

🔵 Η επιστολή συμπεριλαμβάνει άτομα που γνωρίζω ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΑ ότι ΔΕΝ ανήκαν στην Οργάνωση, καθώς και άτομα που όντως ΗΤΑΝ Μέλη, που με αξιοπρέπεια και εντιμότητα αξιοποίησαν την επαφή και την σύνδεση τους με τον Διγενή προσπαθώντας να τον πείσουν να αλλάξει πορεία και να επιστρέψει στην ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ του αγώνα και να αφήσει κατά μέρος την στρατιωτική διάσταση της αντιπαράθεσης, διότι είχε καταστεί πασιφανές πως το καθεστώς Μακαρίου-ΑΚΕΛ ήταν αποφασισμένο να μας ρίξει σε εμφύλιο πόλεμο.

Βέβαια και ο Γρίβας φρόντιζε να υπάρχει ελαχιστοποίηση της βίας (όλες οι επιχειρήσεις σχεδιάζονταν ώστε να είναι αναίμακτες), αλλά το πρόβλημα ήταν πως ο εμφύλιος θα ήταν αναπόφευκτος: διότι δεν μπορεί η μια παράταξη να δείχνει συνέχεια αυτοσυγκράτηση και η άλλη, μεθυσμένη με την εξουσία, να αποθρασύνεται.

Το θέμα εδώ δεν είναι αν τα Μέλη και τα μη-Μέλη είχαν δίκαιο ή όχι και σε πόσο βαθμό, στις ΕΠΙΚΕΣ τους διαφωνίες με τον Γρίβα τότε• σημασία έχει το ότι οι πλείστοι που κατονομάζονται από τον Αδάμο Χαρίτωνος ΔΕΝ συμμετείχαν σε επιχειρήσεις ή σχεδιασμούς ή υποστήριξη των επιχειρήσεων της Οργάνωσης. Και ο μεγάλος αριθμός των μη-Μελών, Μελών και ηγετικών στελεχών της Οργάνωσης άσκησαν πολύ αποτελεσματική εσωτερική κριτική που συνέβαλε στην ελαχιστοποίηση  των βίαιων περιστατικών και των σκοτωμών από ανεγκέφαλους, και στο να διασωθούν ζωές.

Ακόμη και μετά από την διάλυση της Οργάνωσης τον Μάρτιο του 1974, εκείνους τους μήνες της Άνοιξης και του Καλοκαιριού, ακόμη και κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος και της περιόδου που ακολούθησε, όλα αυτά τα μη-Μέλη και πρώην Μέλη συνέβαλαν αφάνταστα στο να σωθούν ζωές, να σταματήσουν τα αντίποινα και η αντιβία, να περιοριστούν οι εξάρσεις από τους πρόσφατα βασανισθέντες, κρατούμενους, φυλακισμένους, καταζητούμενους και πρώην αντάρτες. Καθώς και από τους διπλούς πράκτορες και τους ανεγκέφαλους.

🔵 Και τι είναι ο "εοκαβητατζής"; Ούτε κατά εκείνη την περίοδο, ούτε και σήμερα, έχει γίνει κατανοητή η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο: άλλο το ποιά άτομα ήταν πράγματι μες την Οργάνωση ορκισμένα ως Μέλη και εντεταγμένα σε επιχειρήσεις, και ΑΛΛΟ το ποιούς κατηγορούσε το καθεστώς  (και κατηγορεί ακόμη ως σήμερα) ως "εοκαβητατζήδες".

🔹 Από εκείνη την εποχή (και μέχρι σήμερα) σχεδόν ΟΛΟΙ οι άνθρωποι που ήταν γνωστό ότι ανήκαν είτε στην Δημοκρατική Αντιπολίτευση είτε στην Ενωτική Παράταξη, έχουν κατηγορηθεί ως "εοκαβητατζήδες" - πολλοί δε υπέφεραν συλλήψεις, βομβισμούς, βασανιστήρια, παράνομες απολύσεις, προσωπικές επιθέσεις, απειλές και βία ενάντια στις οικογένειες των. ΠΟΛΛΟΙ ήταν ένοπλοι εκείνες τις μέρες, μα μόνο μια χούφτα ήταν Μέλη της Οργάνωσης. Και πως τα ξέρω αυτά; Προσωπικές και ιστορικές συγκυρίες το έφεραν έτσι ώστε υπηρέτησα σε νευραλγικό πόστο στις δομές της, και έτσι γνώρισα από πολύ κοντά όχι μόνο το ποιόν και το ήθος των Μελών, την ταυτότητα πολλών Μελών, αλλά και τις μεθόδους και διαδικασίες της Οργάνωσης.

🔵 Και ποιά η σημασία της επιστολής Αδάμου Χαρίτωνος; Ο καθείς μπορεί να την διαβάσει και να κρίνει, λαμβάνοντας υπ' όψην όλα όσα ανέφερα εδώ. Συν... τα εξής:

🔹 Αν πράγματι κάποια από αυτά τα άτομα ήταν Μέλη της Οργάνωσης, είχε δικαίωμα ο Α. Χαρίτωνος να τους κατονομάσει δημοσίως με τρόπο που να συγκεντρώνεται υποψία εναντίον τους; Κάποιοι θα ονόμαζαν αυτή την πράξη "προδοσία", ή έστω επιεικώς ως "αποκάλυψη μυστικών που ΔΕΝ είναι δικά του να τα αποκαλύψει". Κάποιοι ορκιστήκαμε πως θα πάρουμε αυτά τα μυστικά μαζί μας στον τάφο. Είναι αξιόπιστη μια αποκάλυψη από άνθρωπο που φαίνεται πως δεν τηρεί τα μυστικά που ορκίστηκε να τηρήσει;

🔹 Όπως ανέφερα και προηγουμένως γνωρίζω ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ότι κάποια από τα άτομα που αναφέρονται στη λίστα ΔΕΝ ήταν Μέλη. Άρα... μήπως το νόημα του καταλόγου ονομάτων δεν αφορούσε Μέλη, αλλά είχε περισσότερο να κάμει με άτομα που ήταν ενεργά στην Δημοκρατική Αντιπολίτευση και την Ενωτική Παράταξη (που σίγουρα ήταν), καθώς και πρώην μέλη της ΕΟΚΑ 55-59, ΣΥΝ κάποια πρώην Μέλη της ΕΟΚΑβ, δηλαδή άτομα που ο Α.Χαρίτωνος επιθυμούσε να είχαν μιλήσει για το συγκεκριμένο θέμα που τον είχε ενοχλήσει;

🔹 Ακόμα και αν η πρόθεση της επιστολής ήταν να αποκαλύψει ονόματα Μελών (που σίγουρα δεν ήταν) ήταν σε θέση ο Αδάμος Χαρίτωνος να γνωρίζει με απόλυτη σιγουριά τόσα πολλά Μέλη; Κατ' ουδένα λόγο! Η μέθοδος λειτουργίας όχι μόνο της ΕΟΚΑβ μα και ΚΑΘΕ αντιστασιακής οργάνωσης που υπόκειται διώξεις βασίζεται στο ότι το κάθε Μέλος γνωρίζει μόνο ένα, ή το πολύ δύο-τρία άλλα Μέλη. Εξαίρεση βέβαια σε αυτό αποτελούν τα Μέλη αντάρτικων ομάδων (όπου τα Μέλη μπορεί να γνωρίζουν 5-6, ή και 10 άλλα Μέλη), καθώς και το ότι ηγετικά στελέχη, στρατολόγοι, σύνδεσμοι και αγγελιαφόροι σίγουρα γνωρίζουν περισσότερα Μέλη. Ένας όμως "υποτομεάρχης" - όπως υπογράφει στην επιστολή του - μπορούσε να γνωρίζει τόσα πολλά Μέλη, ΙΔΙΩΣ άτομα που δεν είχαν καμία απολύτως συμμετοχή σε επιχειρήσεις ή σχεδιασμούς ή υποστήριξη επιχειρήσεων; Η απάντηση είναι όχι. Δεν γνώριζε. Μπορεί να ΝΟΜΙΖΕ ότι γνώριζε, μα δεν γνώριζε τόσα πολλά Μέλη.

🔹 Σχεδόν όλα τα άτομα στον κατάλογο κατηγορήθηκαν σε κάποιοι στάδιο από τους καθεστωτικούς ως "εοκαβητατζήδες" - και στην παραζάλη της εποχής, εκτός από τους καθεστωτικούς που πίστευαν ΚΑΘΕ ανοησία, υπήρξαν και αρκετά άτομα της Ενωτικής Παράταξης και Αντιπολίτευσης καθώς και ουδέτερα, μη-πολιτικοποιημένα άτομα που πίστευαν αυτούς τους ισχυρισμούς. Μιλούμε και για μια εποχή όπου αφ' ενός κινδύνευε η ζωή σου αν στοχευόσουν ως Μέλος της Οργάνωσης, αλλά δεν υπήρχε και τρόπος να φιμωθεί κάποιος αν ΨΕΥΔΩΣ ισχυριζόταν πως ήταν Μέλος. (Με αυτή την μέθοδο προέκυψαν αρκετοί διπλοί πράκτορες και προδότες, καθώς και κοινοί εγκληματίες που επιζητούσαν "ηθική προκάλυψη" για τα εγκλήματα τους - παρ' όλο που υπήρχαν πολύ περισσότεροι τέτοιοι που προσποιούντο το αντίθετο, δηλαδή πως ήταν τάχα μέλη της μυστικής Αστυνομίας, ή των παρακρατικών κομματικών και καθεστωτικών οργανώσεων.)

🔹 Ποιός δικαιούται να αποκαλύψει την ταυτότητα κάποιου πρώην Μέλους της ΕΟΚΑβ; Δικαιούται ο προϊστάμενος του (πχ. τομεάρχης, υποτομεάρχης) ή κάποιος αγγελιαφόρος ή στρατολόγος ή σύνδεσμος να την αποκαλύψει; ΟΧΙ. ΔΕΝ είναι δικό τους μυστικό, δεν τους ανήκει. Αυτή η πληροφορία αφορά μόνο το ίδιο το Μέλος και την Οργάνωση εν γένει. Ούτε καν το ίδιο το Μέλος δεν δικαιούται να προβεί σε τέτοια αποκάλυψη - αλλά πενήντα χρόνια αργότερα, αν κάποιος θέλει να επωμιστεί αυτό το ρίσκο μπορεί να μην είναι και τόσο κατακριταία μια τέτοια αποκάλυψη ΜΟΝΟ για τον ίδιο του τον εαυτό και χωρίς να εμπλέξει άλλους
.
🔹 Η ηγεσία του ΑΚΕΛ καθώς και ο Αδάμος Χαρίτωνος γνωρίζουν πεντακάθαρα ΟΛΑ όσα έγραψα πιο πάνω. Αλλά από ό,τι βλέπουμε η προστυχιά της διαστρέβλωσης, ψεμμάτων, προπαγάνδας, καθώς και η σκόπιμη καλλιέργεια ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ συνεχίζεται, οι νεκροί σκυλεύονται από δαίμονες και πολιτικούς βρυκόλακες, το κομματικό παρακράτος και το διαχρονικό καθεστώς θριαμβεύουν... νομίζουν.

🔵 ΧΑΡΑΥΓΗ - Η επιστολή Χαρίτωνος. 23 Δεκ. 2012
https://topronomiotouftwxou.files.wordpress.com/2015/04/haravgi-23-12-2012-epistolixaritonospage8and9.pdf
Εναλλακτική διεύθυνση:
🔵 ΧΑΡΑΥΓΗ - Η επιστολή Χαρίτωνος. 23 Δεκ. 2012
https://cyprus-org.net/Adamos.Xaritwnos.Epistoli.EOKAb.Haravgi-23-12-2012page.8and9.pdf

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

Σημειώσεις, Παραπομπές

[1].
«Απίστευτο αλλά Κυπριστανικό: Τόσο ΜΙΣΟΣ για ανθρώπους που πολέμησαν για την πατρίδα. Τόσο μένος που φτάνει στο έσχατο σημείο ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, να παρακαλεί να ΠΕΘΑΝΟΥΝ όλοι οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ανάμεσα τους και οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ, χρήζουν πέραν της ψυχολογικής στήριξης και άλλου είδους αντιδράσεις από την κοινωνία. Κι όμως σε μια ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΗ ανάρτηση του σε είδηση της ιστοσελίδας του ΑΚΕΛ (dialogos.com.cy) για τον θάνατο του αγωνιστή της ΕΟΚΑ ΘΑΣΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ, αναφέρει ο περιβόητος επικεφαλής της Κίνηση για Ισότητα Στήριξη Αντιρατσισμό ΔΩΡΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ : «Θεός μακαρίσει, συγχωρέσει αυτό και τους ομοϊδεάτες του…όσοι πιο λίγοι από αυτούς τόσο το καλύτερο για τον τόπο».

Μην ΣΟΚΑΡΕΣΤΕ. Αυτός είναι ο περιβόητος Πολυκάρπου που όλα αυτά τα χρόνια στηρίζεται αδιαλείπτως από το ΑΚΕΛ και διάφορους άλλους ευαισθητούληδες που τον θεωρούν τον προστάτη των μεταναστών. Αν και η οργάνωση του κηρύχθηκε ΠΑΡΑΝΟΜΗ με βούλα δικαστηρίου, εντούτοις ο ΑΡΙΣΤΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΥ - ΕΙΡΗΝΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ τον καλούσαν στις Επιτροπές της Βουλής σαν τον γκουρού του μεταναστευτικού. Να σας ζήσει να το χαίρεστε τον συνεργάτη και φιλαράκι σας. Κατά τ’ άλλα ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ ο Άριστος - η Ειρήνη – η Ατταλίδου και άλλοι ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥΛΗΔΕΣ για την μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό. Τις ΥΒΡΕΙΣ του εκλεκτού σας και την ΕΙΔΕΧΘΗ συμπεριφορά του θα την καταδικάσετε; Θα ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ και πάλι; Πάντως ο άνθρωπος ΕΚΑΝΕ τα ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ του. Πλέον δεν μπορεί κάποιος να κρύβεται λέγοντας ότι δεν τον ήξερε. Το ΜΙΣΟΣ και η ΧΟΛΗ που τρέφει σε όσους δεν ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ με τα πιστεύω του είναι αποτυπωμένο. Φανταστήκατε να έγραφε κάποιος ΣΤΕΦΑΝΕ ΣΤΕΦΑΝΟΥ κάτι ανάλογο για επιφανή στελέχη του ΑΚΕΛ. Μάλλον θα ζητούσατε μέχρι και την παρέμβαση του ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ. Τώρα καμώνεστε ότι κάνετε βουτιές. Μετά διερωτάστε γιατί δεν σας πλησιάζει κανείς, δεν θέλει ουδείς να συμμαχήσει μαζί σας και άπαντες σας αποστρέφονται. Γιατί τρέφετε στους κόλπους σας τέτοιου είδους κατασκευάσματα…που προσομοιάζουν με ανθρώπους.»
■ Μίσος Πολυκάρπου - ΚΙΣΑ κατά Θάσου – ΕΟΚΑ , 24Sports & News
https://www.24sports.com.cy/gr/news/stiles-news/pistolero/eyroekloges-oxiades-%E2%80%93-nainaikistan-etoimazoyn-psifodeltia

■ Μίσος Πολυκάρπου - ΚΙΣΑ κατά Θάσου – ΕΟΚΑ , 24Sports & News
https://archive.md/AW1qM

■ Μίσος Πολυκάρπου - ΚΙΣΑ κατά Θάσου – ΕΟΚΑ , 24Sports & News
https://web.archive.org/web/20230725071931/https://www.24sports.com.cy/gr/news/stiles-news/pistolero/eyroekloges-oxiades-%E2%80%93-nainaikistan-etoimazoyn-psifodeltia

~~~~~~~~~~~~ 

Για τον Μιχάλη Πέτρου

Έχω μεγάλη έγνοια για το ότι σε κάποιους κύκλους - πολιτικά αρρωστημένους και ηθικά έκπτωτους - συντηρείται τεχνητά μια εκκρεμότητα για το θέμα του φόνου του Μιχάλη Πέτρου, πατέρα του Πέτρου Πέτρου. Ο Μιχάλης Πέτρου φονεύθηκε από ομάδα ανταρτών υπό τας διαταγάς του (μετέπειτα ήρωα) Ηλία Παπακυριακού, τον Ιανουάριο του 1958 στη Λύση.

Ο Μιχάλης Πέτρου ήταν έντιμος και αγνός Αριστερός, μέλος του ΑΚΕΛ, βετεράνος του ένοπλου αγώνα ενάντια στο φασισμό κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και δραστήριος τόσον στις πτυχές του εθνικού αγώνα για την Ένωση, όσον και για τον Σοσιαλισμό. Η τεχνητή και αχρείαστη αντιπαράθεση μεταξύ της ηγεσίας του ΑΚΕΛ και της ΕΟΚΑ κατά την περίοδο 55-59 δημιούργησε πολλά περιστατικά αντιπαράθεσης και συμπλοκών στα οποία σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν αθώοι άνθρωποι, βλάπτοντας τον αγώνα για τον Σοσιαλισμό και τον απελευθερωτικό αγώνα. Ήταν σε μια τέτοια συμπλοκή που φονεύθηκε ο Μιχάλης Πέτρου. Η καλοσύνη του όμως, αναγνωρισμένη από όλους όσους τον ήξεραν, παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα και η μνήμη του τροφοδοτεί κείμενα, μαρτυρίες, και εκδηλώσεις σεβασμού και αναγνώρισης για την προσφορά του προς τον λαό μας ΚΑΙ στον παγκόσμιο αγώνα της ανθρωπότητας για ελευθερία. Μαζί με αυτά όμως, προκύπτουν και απεχθέστατες δηλώσεις, πράξεις και απραξίες που στοχεύουν στην εκμετάλλευση του τραγικού του θανάτου - αμαυρίζοντας κυρίως τους κύκλους που παράγουν αυτά τα σιχαμερά πράματα.

Το γεγονός ότι η ΕΟΚΑ έχει απαντήσει πεντακάθαρα στο ερώτημα "γιατί και πως", και ξεκαθάρισε πολλές φορές ότι ο Μιχάλης Πέτρου ΔΕΝ ήταν προδότης - ούτε κατά διάνοια! - με ανακουφίζει αλλά και με αναστατώνει ιδιαίτερα γιατί αισθάνομαι πως παρ' όλον που αυτή η τοποθέτηση είναι όσο πιο επίσημη γίνεται, ο πόνος της οικογένειας δεν θα μπορέσει ποτέ να σβήσει ενόσω υπόκειται σε διαχρονική εκμετάλλευση από την ηγεσία και τους καιροσκόπους που δρουν εντός και γύρω του σταλινικού κόμματος. Μόνο αυτοί λεν πως "η ΕΟΚΑ" σκότωσε τον Μιχάλη Πέτρου τάχα "ως προδότη".

Και τα λεν αυτά ενώ πρόκειται για ένα φόνο που διέπραξαν ένοπλοι άνθρωποι που είτε έχασαν τη ψυχραιμία τους σε ένα περιστατικό παρατεταμένης έντασης (όπου δεν θα έπρεπε να είχαν εμπλακεί - και για αυτή την εμπλοκή φέρει ευθύνη άλλος)• είτε ενέδωσαν στον φανατισμό και το συγκρουσιακό πνεύμα της εποχής• είτε ήταν ακατάλληλοι να φέρουν όπλα και να εμπλέκονται σε πολιτικές αντιπαραθέσεις (διότι άλλο το αντάρτικο ενάντια στον εχθρό, άλλο η πολιτική αντιπαράθεση σε μια κοινότητα). Ειδικά ο Ηλίας Παπακυριακού, που φαίνεται φέρει την ευθύνη για τον φόνο, μπορεί να μοιάζει πως εξιλεώθηκε με την αυτοθυσία του αργότερα στον Αχυρώνα του Λιοπετριού, αλλά ο φόνος ενός άοπλου και αθώου ανθρώπου - για οποιονδήποτε λόγο - δεν διαγράφεται. Ναι μεν η αυτοθυσία του Ηλία Παπακυριακού και των άλλων συντρόφων στον Αχυρώνα αποτελεί φλογερό σημείο αναφοράς στη συλλογική μας συνείδηση, αξιοθαύμαστη και σημαντικότατη προσφορά στην αγώνα για την απελευθέρωση, αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε πως ακόμα και ένας Ήρωας δύναται να έχει σκοτεινά σημεία στο παρελθόν του. Θέλω να πιστεύω πως εκτός από την αδιαμφισβήτητη του αφοσίωση του στον αγώνα για την απελευθέρωση, η προσωπική επίγνωση του φόνου είχε παρουσία και εκτόπισμα μες την συνείδηση του Ηλία Παπακυριακού ίσως και να τον βοήθησε στην απόφαση αυτοθυσίας στη μάχη του Αχυρώνα.

Το ότι στην κηδεία του Μιχάλη Πέτρου παρέστη ο Πιερής Αυξεντίου, πατέρας του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, έδωσε σοβαρά μηνύματα για προσπάθεια συμφιλίωσης και υπέρβασης του πόνου ήδη από τότε. Από την πρώτη μέρα. Καταγράφηκε το ότι ο Πιερής Αυξεντίου είχε δηλώσει, "Από ψες που έγινε το επεισόδιο έχασα το μυαλό μου". Επίσης είχε πει, "Είμαι αρκετά στενοχωρημένος. Ποτέ δεν περιμέναμε τέτοια πράγματα. Αυτά είναι θλιβερά και εύχομαι να μην ξανασυμβούν. Δεν χρειάζονται πια σκοτωμοί. Εμείς πιστεύαμε ότι η Λύση ήταν το μόνο χωριό στο οποίο συναντιούμασταν όλοι".

Το 2003 οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 55-59 δημοσίευσαν μια ειδική έκδοση του περιοδικού Αγωνιστής (τεύχος 34) στο οποίο κατέθεσαν αυτό που όπως φαίνεται είναι και οι τελικές τους τοποθετήσεις για τον φόνο του Μιχάλη Πέτρου. Η έκδοση υπογράφεται και προλογίζεται από τον Θάσο Σοφοκλέους, που είναι πρώην αντάρτης και Τομεάρχης της ΕΟΚΑ, ένας από τους λίγους που αιχμαλωτίστηκαν από τους εγγλέζους, βασανίστηκαν άγρια και φυλακίστηκαν στην Αγγλία, τώρα Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών. Μεταξύ άλλων πολλών για το θέμα του φόνου, σε αυτό το δημοσίευμα αναγράφεται πεντακάθαρα:

► "Από όλες τις μαρτυρίες, και αυτές είναι πάρα πολλές, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως ο Μιχάλης Πέτρου δεν ήταν προδότης και ούτε η Ε.Ο.Κ.Α είχε πρόθεση να τον εκτελέσει ή έστω να του κάμει οιανδήποτε παρατήρηση για οποιαδήποτε ενέργειά του, ή για τα πολιτικά του φρονήματα."

Επίσης:

► "Ουδεμία πρόθεση είχε η Ε.Ο.Κ.Α να λάβει οποιαδήποτε μέτρα εναντίον του Μ.Πέτρου. Ουδέποτε συζητήθηκε ή αποφασίστηκε από την Οργάνωση ενέργεια κατά του ατόμου αυτού."

Η έκδοση είναι εδώ, και πιστεύω πως αξίζει μελέτης:

■ Ο Αγωνιστής
http://www.eoka.org.cy/wp-content/uploads/2015/04/TEVXOS-34.pdf

Επίσης, τεραστίας σημασίας είναι η κατάθεση αυτόπτη μάρτυρος του φόνου, του Παναγιώτη Παπαδημήτρη. Ο Π. Παπαδημήτρης δηλώνει πως βρίσκεται "στο αντίθετο ιδεολογικό στρατόπεδο" απο το ΑΚΕΛ, και έτσι η κατάθεση του, γεμάτη από εκτίμηση και σεβασμό για τον Μιχάλη Πέτρου και για την οικογένεια του, έχει βάρος πολύ μεγαλύτερο από όσα λεν ή δεν λεν άλλοι: 

■ 21.1.1958: Περιγραφή της δoλoφovίας τoυ Μιχαήλ Πέτρoυ στη Λύση από τov αυτόπτη μάρτυρα Παvαγιώτη Παπαδημήτρη
http://www.papademetris.net/index.php?option=com_content&view=article&id=1854:s-1298&catid=177:1955-1958-17&Itemid=119

Υπάρχει και το δυσεύρετο άρθρο του αδιάφθορου δημοσιογράφου Μάριου Δημητρίου που ανασκαλίζει επιγραμματικά την δυσφορία και την οδύνη που βιώνει ολόκληρος ο λαός μας για το αφόρητο θέμα των αχρείαστων, ή και λανθασμένων, ή και εγκληματικών σκοτωμών που έγιναν κατά τη διάρκεια του Αγώνος. Το άρθρο του βρίσκεται στο δεύτερο μέρος της πιο κάτω σελίδας (μετά την φωτογραφία).

■ Αν είναι άνδρας να βγάλει τη μάσκα
του Μάριου Δημητρίου
http://antistasi.org/?p=29124

Κλείνοντας, θέλω να ψηλαφίσω κάποια θέματα που σχετίζονται με τον φόνο του Μιχάλη Πέτρου, που είναι σίγουρα πολύ πιο δύσκολα από όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω.

Ναι μεν ο Ηλίας Παπακυριακού - και όχι η ΕΟΚΑ - φέρει την ατομική και άμεση ευθύνη για τον σκοτωμό, αλλά δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τις ευθύνες του Διγενή, καθώς και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, που σχεδιασμένα και με μεθοδικές χειραγωγήσεις έριχνε μέρος του πληθυσμού εναντίον των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και εξέθεσε τον απλό αθώο κόσμο σε ακατανόητες συγκρούσεις χωρίς προστασία και χωρίς καν επαρκή ιδεολογική ή πολιτική εξήγηση. Για αυτό έχουν γραφτεί πολλά, ακόμα και από μέλη του ΑΚΕΛ με αυτοκριτική εντιμότητα, και δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Οι πολιτικές ευθύνες της τότε σταλινικής ηγεσίας ήταν τεράστιες, και της νυν ηγεσίας ακόμα χειρότερες - γιατί βρυκολακιάζοντας, συνεχίζει να προσπαθεί να κερδίσει πολιτικά οφέλη από τους σκοτωμούς.

Αλλά κάτι για το οποίο δεν έχουν λεχθεί αρκετά είναι η πολιτική ευθύνη του Γ.Γρίβα Διγενή - ευθύνη όχι της ΕΟΚΑ, αλλά του Αρχηγού της. Η "κριτική" ενάντια στον Γρίβα Διγενή, δηλαδή η δαιμονοποίηση που έχει επικρατήσει ως το "επίσημο δόγμα" της ψευδο-Αριστεράς καθώς και του διαχρονικού παρακράτους δυστυχώς είναι γεμάτη από τόσα ψέμματα, παραπληροφόρηση, και φανατισμό που δεν αφήνει χώρο για αληθινή και γόνιμη κριτική. Υπάρχει όμως μεγάλη ανάγκη για τέτοια κριτική, και μάλιστα από άτομα που ταυτίζονται με τον αγώνα της ΕΟΚΑ και με την ευρύτερη εθνικόφρονα παράταξη. Εδώ που φτάσαμε, δυστυχώς η κριτική του Διγενή έχει νόημα πλέον μόνο όταν προέρχεται από άτομα και οργανώσεις που είτε αγωνίστηκαν δίπλα του, ή μες το ευρύτερο σχήμα της Ενωτικής Παράταξης.

Ο Μιχάλης Πέτρου ΔΕΝ θα έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες και τις διαταγές του Ηλία Παπακυριακού αν οι αντάρτες δεν είχαν αποσταλεί στη Λύση ένοπλοι για να εμπλακούν στη διαχείρηση μιας υπόθεσης που έπρεπε να είχε γίνει με πολιτικά και κοινωνικά μέσα. Υπήρχε μέρος του πληθυσμού που με εντολές του σταλινικού κόμματος δημιουργούσε προβλήματα στον αγώνα και χλεύαζε τους αγωνιστές ή και υπέσκαπτε τον αγώνα; Ναι. Σίγουρα ο Μιχάλης Πέτρου ΔΕΝ ήταν ανάμεσα τους! Απεναντίας, οι μαρτυρίες όλες τεκμηριώνουν ότι ήταν σύμμαχος και βοηθός στον αγώνα - το ίδιο και άλλα μέλη της οικογένειας που συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα.

Η ξεροκέφαλη όμως νοοτροπία του Γρίβα για το πως διαχειριζόμαστε το ιστορικό πρόβλημα της ενοχλητικής δράσης μικρού μέρους του πληθυσμού κατά τη διάρκεια ενός αγώνος δεν επέτρεψε να διαμορφωθούν ορθά και δίκαια μέσα και θεσμοί διαχείρησης. Το πρόβλημα είναι ιστορικά αναγνωρισμένο και προκύπτει στη διάρκεια όλων των επαναστατικών αγώνων όλων των λαών. Και ο Τσε Γκεβάρα το αντιμετώπισε, και ο Λένιν, και ο Μάο (για αυτό το θέμα ο Μάο είχε γράψει δύο ολόκληρα μακροσκελή κείμενα), καθώς και ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός (IRA) κατά τη διάρκεια και της επανάστασης που νίκησε το 1916, ΚΑΙ της πολύ πιο δύσκολης περιόδου στις δεκαετίες 1960-85 [1]. Αλλά ο Γρίβας δεν είχε ούτε τη γνώση ούτε την πείρα να διαχειριστεί ορθά κάτι τέτοιο.

Όλες του οι προηγούμενες εμπειρίες στρατιωτικών συγκρούσεων είχαν σχεδόν ολόκληρο τον λαό σύσσωμο να υποστηρίζει τους αγώνες στους οποίους υπηρέτησε: από την εκστρατεία στην Μικρά Ασία και την Μικρασιατική Καταστροφή, στο Αλβανικό μέτωπο ενάντια στην εισβολή της Ιταλίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο, ακόμα και στην αντιστασιακή του δράση ενάντια στην Γερμανική κατοχή, πάντα ο λαός υποστήριζε. Οπότε... ουδέποτε προέκυψε θέμα διαχείρισης μέρους του πληθυσμού που να αντιδρά και να ενοχλεί. Εκεί που τα έκαμε θάλασσα ο Γρίβας ήταν όταν ενώ πολεμούσε την Γερμανική κατοχή με την Οργάνωση Χ, αντί να σμίξει τις δυνάμεις του με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, όντας φανατικός βασιλόφρων συνετάχθει με το οπισθοδρομικό μέρος της άρχουσας τάξης και ενάντια στη λαϊκή αντίσταση - με μεγάλες δόσεις τυφλού και ηλίθιου αντικομμουνισμού. Μάλιστα δε η απειρία του σε συγκρούσεις όπου το πολιτικό στοιχείο είναι πιο σημαντικό από το στρατιωτικό, διεφάνη από το ότι έξω από την περιοχή Αττικής διοργανώθηκαν ψεύτικα και κίβδηλα "παραρτήματα" της Οργάνωσης Χ από φονιάδες, ληστές, σπιούνους, βασανιστές και φιλοναζιστές δοσίλογους, και ο Γρίβας φάνηκε εντελώς ανίκανος να κάμει κατάληψη ή εξουδετέρωση αυτών των παραρτημάτων. Και αφέθηκε απλώς να καταπίνει την ντροπή που του επέφεραν αυτοί οι λαομίσητοι εγκληματίες γιατί δεν ήξερε πως να αποτάξει ή να αποκηρύξει αυτά τα σώματα - ενώ για ανθρώπους με έστω και την παραμικρή πείρα στην πολιτική, ένα τέτοιο βήμα είναι φανερά αναγκαίο, απλό, και εκ των ουκ άνευ [2]. Αυτή του η αδυναμία, συν η αυταρχική του ξεροκεφαλιά, οδήγησε σε επανάληψη του φαινομένου (ευτυχώς σε πολύ μικρότερο βαθμό) και κατά τη διάρκεια του αγώνος της ΕΟΚΑ 55-59, καθώς και κατά την διάρκεια της βραχύβιου ΕΟΚΑβ του 72-74.

Κατά τη διάρκεια του αγώνος της ΕΟΚΑ 55-59 προέκυψαν πολλά προβλήματα τα οποία η εθνικόφρων παράταξη, συχνά σε συνεννόηση ή και συνεργασία με την Αριστερά, βοηθούσε να λύονται με πολιτικά, όχι στρατιωτικά μέσα. Εξαιρετικά πολύτιμο παράδειγμα το στήσιμο και λειτουργία ντόπιων (όχι κατοχικών) Διαιτητικών δικαστηρίων, οι εκστρατείες Παθητικής Αντίστασης (μποϋκοτάζ αγγλικών εμπορευμάτων, υποστήριξη της εγχώριας παραγωγής), καθώς και οι από κοινού σύσσωμες κινητοποιήσεις του λαού σε πορείες, διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις... σε αυτά ο Γρίβας ήξερε πως να συμμετάσχει θετικά. Και ας μην ξενίζει κάποιους η αναφορά μου σε συνεργασία της Αριστεράς με την εθνικόφρονα παράταξη: στις τάξεις της ΕΟΚΑ υπηρέτησαν λαμπρά πολλά μέλη του ΑΚΕΛ συν αμέτρητοι άνθρωποι της ευρύτερης Αριστεράς. Κάποιοι από αυτούς έδωσαν τη ζωή τους στον Αγώνα, και εκατοντάδες υπηρέτησαν με αυτοθυσία και επωμιζόμενοι απερίγραπτα ρίσκα και κακουχίες. Ο Διγενής λοιπόν ήξερε πως να συμμετάσχει ορθά στις παλλαϊκές κινητοποιήσεις που γίνονταν μέσω αυτής της συνεργασίας. Μερικές φορές η θετική του συμμετοχή ήταν με αποχή, δηλαδή κρατώντας πίσω την ΕΟΚΑ ώστε ο ίδιος ο πληθυσμός να αισθανθεί τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του αδιαμεσολάβητα μέσα από τα γεγονότα του Αγώνος. Άλλες φορές συμμετείχε δίνοντας εντολές στην ΕΟΚΑ να επέμβει για προστασία του πληθυσμού. Ο συνδυασμός αποχής και εμπλοκής ήταν πολύ ορθός, και ο Γρίβας έδειξε ότι μπορούσε και να εμπνεύσει και να εμπνευστεί - να λάβει δηλαδή καθοδήγηση - από τον λαό.

Σε άλλα θέματα όμως ήταν δύσκαμπτος, αυταρχικός, και δεν μπορούσε να δει το οφθαλμοφανές ενώπιον του: η αποστολή ενόπλων μελών της ΕΟΚΑ για διαχείρηση θεμάτων συμπεριφοράς του πληθυσμού ήταν εγκληματικό λάθος. Ήταν μια παγίδα που έστησαν πολιτικοί αντίπαλοι του αγώνα μες την οποία έπεσε μέσα ο ίδιος, ρίχνοντας μέσα και την ΕΟΚΑ, και τα θύματα των ανόητων πράξεων που προέκυψαν από αυτό. Όσο πιο συχνά έστελνε ένοπλους να "επιβάλουν" συνεργασία σε τυχόν απρόθυμα μέρη του πληθυσμού, τόσο πιο πολλούς εχθρούς δημιουργούσε ενάντια στην ΕΟΚΑ. Έτσι, με τα σαφέστατα γέλια ικανοποίησης της τότε σταλινικής ηγεσίας για το ότι η παγίδα λειτούργησε καλά, φτάσαμε στο σημείο αργότερα να αμφισβητείται η αξία και ορθότητα του Αγώνος, και σήμερα στο απίστευτο σημείο να υπάρχουν άνθρωποι που ξεδιάντροπα βρίζουν και χλευάζουν ανοικτά όλα όσα έχουν αξία και νόημα τα οποία ενσάρκωσε η ΕΟΚΑ σε μια αναλαμπή που ανέδειξε το μεγαλείο του λαού μας. Αυτοί είναι οι κύκλοι που συντηρούν την εκκρεμότητα για τον φόνο του Μιχάλη Πέτρου: τους συμφέρει το ψέμμα, πως τάχα "η ΕΟΚΑ σκότωσε τον Μιχάλη Πέτρου" ενώ ο φόνος ήταν σαφέστατα ΕΚΤΟΣ αποστολής και χωρίς διαταγές.

Η πολιτική ευθύνη που φέρει ο Γ. Γρίβας Διγενής για τον φόνο μπορεί να μετριάζεται από την απειρία του, αλλά δεν συγχωριέται. Συχνά το λέμε πως ο ηθικός αυτουργός είναι πιο ένοχος από τον φυσικό αυτουργό, αλλά εδώ... μπλέκονται τα πράγματα. Σίγουρα ο Διγενής ΔΕΝ είχε διατάξει τον φόνο αυτού του αθώου ανθρώπου. Άρα δεν είναι ηθικός αυτουργός. Αλλά με την ξεροκεφαλιά του έπεσε σε μια πολύ έντεχνα στημένη πολιτική παγίδα• έστειλε ένοπλους αντάρτες σε αρκετά περιστατικά όπου ΑΛΛΟΙ - άοπλα, ενεργά μέλη της εθνικόφρονος παράταξης και της Αριστεράς από κοινού - έπρεπε να είχαν διαχειριστεί τα περιστατικά, και άφησε ένα εικοσάχρονο διοικητή μιας μικρής μονάδος ενόπλων χωρίς καθοδήγηση ή εκπαίδευση για ορθή διαχείρηση και προπάντων για αποκλιμάκωση της κρίσης• χωρίς σαφείς διαταγές για το "τι θα γίνει αν δεν είναι εφικτό να συμπληρωθεί η αποστολή;" ή για το "ποιό είναι το όριο βίας και οι κανόνες εμπλοκής;" ή για το "σε ποιό σημείο πρέπει να αποχωρήσουμε από το συμβάν;" Όλα αυτά ήταν αδιευκρίνηστα και συνέβαλαν στο να γίνει ο φόνος.

Στα δικά μου μάτια, εκείνος που κατέχει την πολιτική γνώση και πείρα για τέτοια θέματα, φέρει και την πιο πολλή ευθύνη. Με άλλα λόγια, βρίσκω ότι αυτοί που κατείχαν την πολιτική γνώση και πείρα που έστησαν την πολιτική παγίδα (την τεχνητή δημιουργία τέτοιων συγκρουσιακών περιστατικών) είναι πολύ πιο ένοχοι  από τον Γρίβα - ο οποίος βέβαια δεν μπορεί να αθωωθεί, η πολιτική ηλιθιότητα δεν αποτελεί ελαφρυντικό.

Και για να επιστρέψουμε στο σχεδόν απηρχαιωμένο πλέον δίδαγμα "Cui Βono"... αν θέλουμε να δούμε ποιός φέρει την μεγαλύτερη ενοχή για το έγκλημα, ας δούμε ποιός οφελείται από αυτό. Καθώς και το ποιός διαχρονικά προσπαθεί να εκμαιεύσει πολιτικά οφέλη από αυτό το τραγικό συμβάν. Το "ποιός;" δεν θα απαντηθεί με το όνομα ενός συγκεκριμένου ατόμου, παρ' όλον που κάποια ονόματα είναι γνωστά: αφορά σκοτεινούς και σιχαμερούς κύκλους που επηρεάζουν την ιστορία του τόπου μας από τότε, καθώς και μικρόψυχους ακόλουθους των ως σήμερα.

Και πως βρέθηκα να ασχολούμαι με αυτό το θέμα;

Βρέθηκα εδώ πρώτα λόγω της μεγάλης εκτίμησης που αισθάνομαι για τον Πέτρο Πέτρου, γιό του Μιχάλη Πέτρου, η οποία εκτίμηση με έσπρωξε να ερευνήσω από μόνος μου το θέμα όσο πιο καλά μπορούσα. Δεύτερο, ο σεβασμός μου για την ΕΟΚΑ είναι μεγάλο κίνητρο για μένα ώστε να συμβάλω και εγώ όσο μπορώ στις οφειλόμενες πολιτικές και ιστορικές διευκρινήσεις και τοποθετήσεις. Τρίτο, παρ' όλο που αναγνωρίζω και τιμώ τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή ως τον Αρχηγό της ΕΟΚΑ 55-59 και της ΕΟΚΑβ, στης οποίας τον αντιχουντικό κλάδο υπηρέτησα για ένα διάστημα ενώ ήμουν και ενεργό μέλος της Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης και της Ενωτικής Παράταξης της εποχής, αναγνωρίζω πως η τιμή και υπόληψη αυτού του ανθρώπου ΔΕΝ θα διασωθεί ακέραια αν εμείς που τον τιμούμε δεν καταθέτουμε δημόσια και την κριτική μας αντίληψη για τα λάθη και τις ευθύνες του [3]. Είναι μερικά χρόνια τώρα που στριφογυρίζουν μέσα μου αυτές οι ανησυχίες• σήμερα ωρίμασε για μένα ο χρόνος να ειπωθούν δημόσια. 

Ο Διγενής είχε άξιους άνθρωπους δίπλα του που θα μπορούσαν να τον είχαν καθοδηγήσει ώστε να ελιχθεί ορθά - και αναίμακτα - ώστε να διαχειριστεί τις εντάσεις ανάμεσα στον λαό που προκαλούσαν κάποιοι με τις πολιτικές χειραγωγήσεις αθώων ανθρώπων που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τους μοχλούς και τις παρασκηνιακές τους κινήσεις. Αλλά ΔΕΝ άκουγε! Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της περιόδου 72-74 ήμουν μάρτυρας πολλών περιστατικών όπου απελπισμένοι συνεργάτες του Διγενή κτυπούσαν μεταφορικά τα κεφάλια τους στον τοίχο με απόγνωση για το ότι ο Γρίβας είχε ενώπιον του τις ορθές λύσεις για πολλά από τα προβλήματα του αγώνος και της επερχόμενης εμφύλιας σύγκρουσης, μα... δεν άκουε. Το πόσες φορές άκουσα τις φράσεις "είναι ξεροκέφαλος", "δεν ακούει", "άλλα λέμε, άλλα καταλάβει", "μαζί μιλούμε χώρκα καταλάβουμεν", "έσπασα", και "μα... πως θα διεξαχθεί αγώνας με έτσι νοοτροπίες;"... είναι απροσμέτρητο. Και όλα αυτά από τους πιο αφοσιωμένους του συνεργάτες. Κάποιοι μόλις είχαν έλθει από το κρυσφήγετο του, άλλοι τον είχαν δει εβδομάδες ή και μήνες πιο πριν. Η εικόνα ήταν παρόμοια.

Σέβομαι την μορφή του ως Αρχηγός του αγώνα, αλλά αναγνωρίζω πως έπρεπε να είχε εισακούσει τις συμβουλές των πολύ πιο γνωστικών για πολιτικά θέματα ανθρώπων μες την παράταξη. Αυτό ισχύει και για τις δύο περιόδους συγκρούσεων, και το 55-59, και το 72-74.

Άνθρωποι όπως τον Μιχάλη Πέτρου, που ήταν μέχρι και την τελευταία του ανάσα ενεργό μέρος του αγωνιζόμενου μας λαού, είναι πολύτιμοι. Και όταν χάνονται, μένει μια τρύπα μες το σώμα και την συλλογική ψυχή του λαού που δύσκολα μπορεί να κλείσει. Μόνο μια Συμφιλίωση βασισμένη στην παραδοχή ευθυνών από τις εκατέρωθεν ηγεσίες των παρατάξεων μπορεί να φέρει κάποια υπέρβαση - αλλά αυτό δεν μπορεί να πραγματωθεί ενόσω υπάρχουν κύκλοι και άνθρωποι που επενδύουν στο μίσος και την συντήρηση της διχόνοιας. Τώρα βέβαια οι ηγέτες της τότε εποχής έχουν όλοι παρέλθει• απομένει στους πολιτικούς των απογόνους να δείξουν υπευθυνότητα και πολιτική υπεροχή.

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σημειώσεις

[1].
■ "ON THE CORRECT HANDLING OF CONTRADICTIONS AMONG THE PEOPLE"
https://www.marxists.org/reference/archive/mao/selected-works/volume-5/mswv5_58.htm

και:
■ ON CONTRADICTION
https://www.marxists.org/reference/archive/mao/selected-works/volume-1/mswv1_17.htm

[2].
Αυτό παραδέχεται και το "ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ –  ΔΙΓΕΝΗ” όπου αναφέρει ότι διάφοροι άλλοι ίδρυσαν δικές τους οργανώσεις "Χ", αλλά με τις οποίες ο Γρίβας δεν είχε καμία σχέση. Αναφερόμενο στο λεκανοπέδιο Αττικής, το Ίδρυμα γράφει:
"...η Οργάνωση ουδέποτε διέθετε δυνάμεις εκτός λεκανοπεδίου"
https://digenisidrima.gr/%ce%b4%ce%b9%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%ae%cf%82/%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%ae%cf%82-%ce%b7-%ce%b4%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%87/

[3].
Για τις περιπέτειες μου με την ΕΟΚΑβ μπορείτε να δείτε περιληπτικά εδώ:
ORAL HISTORY ARCHIVE | Evdokas Petros / Ευδόκας Πέτρος
http://www.frederick.ac.cy/research/oralhistory/index.php?option=com_content&view=article&id=66:evdokas-petros-male-1958-new-yorkusa-cypriotamerican-greek-cypriot----1958----&catid=2:archive&Itemid=9

Επίσης, παρακαλώ ψάξετε για το μακροσκελές μου κείμενο με τίτλο:
■ "Κινήσεις μέσα στις σκιές: Πολυτεχνείο ~ Κύπρος ~ ΕΟΚΑβ
• Μυστικά που δεν επιβάλλεται πλέον να παν μαζί μου στον τάφο
•Το μετέωρο βήμα μες τα σκοτεινά και τη θολούρα"
...όπου παρατίθενται λεπτομέρειες που ουδέποτε δημοσιεύτηκαν πουθενά αλλού.

Μέρος της έμπνευσης για αυτό το κείμενο προέρχεται από την φλογερή και συγκλονιστική Joan Baez που σε πράξη αλληλεγγύης με τον ελληνικό λαό ενάντια στη δικτατορία της χούντας τραγούδησε το ποίημα με τίτλο "Ο Αντάρτης / The Partisan". Στην εκδοχή της η Τζόαν Μπαέζ τελειώνει τραγουδώντας ελληνικά:
■ "Άνεμοι, άνεμοι σφυρίζουν
στους τάφους άνεμοι σφυρίζουν
έρχεται η Λευτεριά,
και εμείς μαζί, απ' τα σκοτάδια"
Joan Baez - The Partisan (live in France, 1973)
https://www.youtube.com/watch?v=fe8C_LpI_zQ

Μουσικά, αυτή η εκδοχή είναι καλύτερη:
The Partisan
https://youtu.be/_KcKOeEwAaQ

Η μουσική είναι γραμμένη από την Anna Marly, οι πρωτότυποι στίχοι στα γαλλικά από τον Αριστερό αντιστασιακό ηγέτη του αντάρτικου Emmanuel d'Astier de la Vigerie, και η μεταγλώττιση στα αγγλικά από τον Hy Zaret.

Αλλά η εκδοχή που κυριολεκτικά σφάζει είναι αυτή που τραγουδά η Buffy Sainte Marie:
"Song of the French Partisan"
https://www.youtube.com/watch?v=ms2oSvejYMQ

Και ίσως η ολοφάνερα και απροκάλυπτα Κομμουνιστική εκδοχή της Επαναστατικής Νέας Αριστεράς να είναι ο καλύτερος επίλογος για αυτό το σημείωμα - εδώ τραγουδά η Esther Ofarim:
Partisan
https://www.youtube.com/watch?v=lL3kbyLfC1c

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στο καλό, κε Φώτη

♦ Όσοι ζήσαμε από κοντά αυτόν τον άνθρωπο ήταν αναπόφευκτο να εμβολιαστούμε με διδάγματα διαχρονικής αφοσίωσης στον αγώνα, επιμονής, υπομονής, απόλυτης ειλικρίνειας, εντιμότητας και αξιοπρέπειας. Εκτός από αυτές τις αξίες που τον χαρακτήριζαν εμφανώς, ο κος Φώτης κατείχε και μια καταπληκτική πολιτικοστρατιωτική ευφυΐα την οποία οι γύρω του δυσκολεύονταν να αντιληφθούν ή να εκτιμήσουν.

Οι αντίπαλοι προσπάθησαν πολλές φορές να τον σκοτώσουν, και ακόμα περισσότερες να τον δωροδοκήσουν - απέτυχαν κάθε φορά. Το θλιβερό είναι που βρέθηκαν και αδελφικά χέρια, χέρια καιροσκόπων "συναγωνιστών" που προσπάθησαν τα ίδια. Και αυτοί απέτυχαν. Η επιστροφή του Φώτη Παπαφώτη στο Φώς επισφραγίζει νέους δρόμους και για μας.

■ Απεβίωσε ο Τομεάρχης Καρπασίας της ΕΟΚΑ Φώτης Παπαφώτης
11.12.2019
https://www.sigmalive.com/news/local/601656/apeviose-o-tomearxis-karpasias-tis-eoka-fotis-papafotis

► Σήμερα το πρωί έφυγε από τη ζωή ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ και Τομεάρχης Καρπασίας, Φώτης Παπαφώτης.

Ο Φώτης Παπαφώτης γεννήθηκε το 1934 στην Aκανθού της Aμμοχώστου. Φοίτησε τέσσερα χρόνια στην Ανωτέρα Σχολή Λευκονοίκου και δύο στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Aθηνών και κατείχε πτυχίο της Θεολογικής Σχολής, ενώ παρακολούθησε νομικά στο Lincoln's Inn του Λονδίνου, το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και το Πανεπιστήμιο Aθηνών.

Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, το 1952 δημιούργησε τη μυστική Παγκύπρια Eπιτροπή Mαθητών, η οποία οργάνωσε τις μεγαλειώδεις παγκύπριες μαθητικές αντιβρεττανικές διαδηλώσεις του 1952-53. Το 1953 όταν ήταν τελειόφοιτος στο Παγκύπριο Γυμνάσιο καταδικάστηκε σε ενός μηνός φυλάκιση ή πρόστιμο δέκα λιρών για συμμετοχή σε αντιβρεττανικές διαδηλώσεις. Tο 1954 έγινε μέλος της μυστικής επαναστατικής οργάνωσης στην Aθήνα K.A.P.H. (Kύπριοι Aγωνιστές - Pιψοκίνδυνοι Hγέτες).

Tον Aπρίλιο του 1955 διέκοψε τις Θεολογικές του σπουδές στο β' έτος και κατέβηκε στην Kύπρο, όπου εντάχθηκε στην Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών. Από τον Μάιο μέχρι Σεπτέμβριο 1955 ήταν Υποτομεάρχης Πενταδακτύλου υπό τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Ο υποτομέας ευθύνης του ήταν το ανατολικό τμήμα του Tομέα, από ανατολικά της Kερύνειας μέχρι την Kαντάρα. Μεταξύ Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου 1955, ήταν μέλος της πρώτης ανταρτικής ομάδας της EOKA υπό τον Γρηγόρη Aυξεντίου στον Πενταδάκτυλο. Μεταξύ Ιανουαρίου-Ιουνίου 1956 ήταν Yποτομεάρχης Kαρπασίας της Οργάνωσης.

Ο Παπαφώτης ήταν εξ εκείνων που κατασκεύαζαν εκρηκτικές και εμπρηστικές ύλες για την ΕΟΚΑ, με υλικά που κυκλοφορούσαν ελεύθερα στην αγορά, καθιστώντας την έτσι αυτάρκη. Κατά τη διάρκεια πειραμάτων που έκανε με οδηγίες του Γεώργιου Γρίβα – Διγενή, τραυματίστηκε πολύ σοβαρά με αποτέλεσμα να αχρηστευθεί το τύμπανο του αριστερού του αυτιού και να αποκοπεί από τον καρπό το αριστερό του χέρι.

Διαφώνησε σφόδρα με τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου και ήταν από τους αγωνιστές που αντιπολιτεύτηκαν με συνέπεια τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ως Πρόεδρο από τις πρώτες προεδρικές εκλογές κατά την μεταβατική περίοδο. Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος τον έπαυσε από την Διοικούσα Επιτροπή του Ενιαίου Δημοκρατικού Μετώπου Αναδημιουργίας (ΕΔΜΑ), που στέγαζε τους αγωνιστές. Στις πρώτες προεδρικές εκλογές, ο Παπαφώτης συμμετείχε ως συνιδρυτής στην Δημοκρατική Ένωση, η οποία μαζί με το ΑΚΕΛ στήριζαν τον ανθυποψήφιο του Μακαρίου, Ιωάννη Κληρίδη.

Η διαφωνία του για την αποδοχή της ανεξαρτησίας και την εξουδετέρωση της προοπτικής της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, μαζί με τα εγγυητικά δικαιώματα που κέρδιζε η Τουρκία, συνέχισε σε όλη την ανεξαρτησιακή περίοδο που ακολούθησε. Ο ίδιος κατήγγειλε πολλές φορές πως ο Πρόεδρος Μακάριος του υποσχέθηκε υπουργικές θέσεις, διευθυντικά αξιώματα, εξόφληση χρεών και χρηματικά ποσά για να εξαγοράσει την εύνοια και στήριξή του. Επίσης κατήγγειλε πως έγιναν πολλαπλές απόπειρες δολοφονίας του, από παρακρατικούς και αστυνομικούς, με πολιτικές εντολές, την περίοδο 1959-64.

Ήταν ιδρυτής, οργανωτικός και καθοδηγητής του Παγκυπρίου Συνδέσμου Aγωνιστών (ΠΣA) και του Πανσπουδαστικού Συνδέσμου Aγωνιστών Kύπρου (ΠΣAK) στην Aθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Tον Δεκέμβρη του 1963 διέκοψε τις νομικές του σπουδές στο Λονδίνο, όπου σπούδαζε με υποτροφία του Διγενή, και ηγήθηκε των ενόπλων ομάδων του ΠΣΑ. Κατά την Τουρκανταρσία του 1964, ομάδες του ΠΣΑ συνέδραμαν στην άμυνα της Κύπρου στην επαρχία Αμμοχώστου, ιδιαίτερα στην Καρπασία. Συμμετείχε στο Συνέδριο των Αθηνών, όπου ζητήθηκε από την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου η αποστολή στην Κύπρο το 1964 του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα, για να τεθεί επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων Κύπρου.

Ο Φώτης Παπαφώτης ήταν διευθυντής, αρθογράφος και σχολιογράφος των εφημεριδών «Εθνική», «Πατρίς», «Έπαλξης» και συνεργάστηκε με την «Γνώμη» του Δημοκρατικού Εθνικού Κόμματος (ΔΕΚ) του Τάκη Ευδόκα.

Υπήρξε υπεύθυνος πληροφοριών της ΕΟΚΑ-Β’ και Γενικός Γραμματέας και Οργανωτικός της Επιτροπής Συντονισμού Ενωτικού Αγώνος (ΕΣΕΑ). Αυτοεξορίστηκε στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 1973, όταν απεπέφθη από την ΕΟΚΑ-Β’ ύστερα από υπόμνημα που υπέβαλε για άμεση πολιτικοποίηση του αγώνα της. Παρέμεινε στην Ελλάδα μέχρι τον Ιούλιο το 1986.

Ήταν αναμεμειγμένος σε πολλές οργανώσεις και συνδέσμους αγωνιστών και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός. Aφυπηρέτησε στις 31/8/1996 με το βαθμό του Bοηθού Διευθυντή Mέσης Eκπαίδευσης και πέραν από την δημόσια εκπαίδευση, εργάστηκε και στον ιδιωτικό τομέα.

Ο Φώτης Παπαφώτης ήταν πολυγραφότατος και συνέγραψε πολλά βιβλία επαγγελματικού, εθνικού και ιστορικού περιεχομένου. Μερικά από τα πιο γνωστά του είναι το τρίτομο «Η Καρπασία στον Αγώνα της ΕΟΚΑ» (1993), «Ο Σύγχρονος Εφιάλτης του Έθνους (ΚΚΕ & ΑΚΕΛ» (1996), «Πραξικόπημα-Εισβολή: Η Κατάθεσή μου στην Επιτροπή Φακέλλου της Κύπρου».

Ήταν παντρεμένος με τρία παιδιά, τη Δέσποινα, τη Ζήνα και το Χριστόδουλο.

* * *

"ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το εφεδρικό, ο στρατός του Μακαρίου δηλαδή, κυνηγούσε μετά μανίας τους ενωτικούς; Διέπραξαν βασανιστήρια;

ΦΩΤΗΣ ΠΑΠΑΦΩΤΗΣ: Το κακόφημο Εφεδρικό Σώμα, γνωστόν ως οι Πραιτωριανοί του Μακαρίου, κακοποιούσε φανερά τους ενωτικούς. Αναφέρω πέντε περιπτώσεις:
1. Ένα βράδυ, από τις 10 μέχρι τα μεσάνυκτα, αστυνομικοί εν στολή, βοηθούμενοι και από πολίτες ανατίναξαν πέραν των 50 αυτοκινήτων και καταστημάτων Ενωτικών. Ουδείς συνελήφθη! Γνωστός πρώην αντάρτης στην ΕΟΚΑ, τον οποίον οι Αγγλοι βασανιστές όταν τον συνέλαβαν τον κακοποίησαν βάρβαρα (του έσπασαν μερικά παϊδια), και οι Πραιτωριανοί του Μακαρίου όταν τον συνέλαβαν, τον κακοποίησαν όχι απλά βάρβαρα αλλά κτηνωδώς, για να του αποσπάσουν πληροφορίες που θεωρούσαν ότι ήξεραν. Έφτασαν στο σημείο, οι άθλιοι να του μπήγουν στον πρωκτό λαιμόν μπουκάλας και να τον βγάζουν για δύο συνεχείς ώρες! Το θύμα του κακόφημου εφεδρικού είναι ο Γιαννάκης Χριστοφόρου από τον Αγιον Κωνσταντίνον Αγρού.

2. Γνωστός αγωνιστής της ΕΟΚΑ, ο Θεόδωρος Κάστρος, από τον Γαϊδουράν, συνελήφθη σε δρόμο πίσω από την Αρχιεπισκοπή όπου πήγε να αγοράσει μπογιές για βάψιμο. Οδηγήθηκε στο Μεγάλο συνοδικό της Αρχιεπισκοπής, όπου, στην παρουσίαν του Μακαρίου, τον κτύπησαν άγρια, τον κλωτσοκόπησαν, τον ύβρισαν, τον εξευτέλισαν. Και όλα αυτά γιατί εθεωρήθη ύποπτη η παρουσία του εν καιρώ ημέρας στην περιοχήν.

3. Όταν αφέθη ελεύθερος αργά το βράδυ, μου τηλεφώνησε. Πήγα, τον έπιασα καταματωμένο και ταλαιπωρημένον, και τον πήρα στις εφημερίδες για να καταγγείλει την ενώπιον του Μακαρίου κακοποίησή του στο Μ. Συνοδικό της Αρχιεπισκοπής.

4. Τις πρώτης μεταμεσονύχτιες ώρες της 21/06/01973, το αναπηρικό μου αυτοκίνητο (είμαι ανάπηρος του αγώνα της ΕΟΚΑ) ανετινάχθη και διελύθη από αστυνομικούς της Φρουράς της Αρχιεπισκοπής. Αμα τη εκρήξει όρμησα έξω από το σπίτι με τις πυτζάμες και ξυπόλητος και έπιασα επ’ αυτοφώρω τους δράστες. Αυθημερόν έδωσα κατάθεση στην αστυνομία (αριθμό αστυνομικού τζίπ, αριθμόν και περιγραφήν των αστυνομικών και ονοματεπώνυμο του επικεφαλής της περιπόλου). Ουδείς φυσικά, συνελήφθη.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Γιατί λοιπόν τα φορτώνουν όλα στον Γρίβα Διγενή κύριε Παπαφώτη; Ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ πέθανε τον Ιανουάριο του 1974 και του χρεώνουν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

ΦΩΤΗΣ ΠΑΠΑΦΩΤΗΣ: Ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας – Διγενής ουδεμίαν σχέση έχει με το Πραξικόπημα και την εισβολή. Ποίοι αποφάσισαν το πραξικόπημα; Ποίοι το σχεδίασαν; Ποίοι το διέταξαν; Ποίοι το έκαμαν; Είναι όλα γνωστά. Κατατέθηκαν και ομολογήθηκαν ενώπιον της Επιτροπής Φακέλου της Κύπρου, την οποίαν συγκρότησε η Βουλή των Ελλήνων.
Ουδείς, όμως εξ αυτών κατηγορήθη ποτέ, ή εδικάσθη. Και ουδενός τούτων εζητήθη η σύλληψη και δίκη από τους κατηγόρους του Γρίβα. Ο λόγος είναι ξεκάθαρος για τους αντικειμενικούς ανθρώπους: Οι ένοχοι για το πραξικόπημα και την εισβολή φορτώνουν την δική τους ευθύνη στους ώμους του Διγενή και της Ενωτικής Παράταξης για δύο κυρίως λόφους:
Πρώτον για να απαλλαγούν οι ίδιοι από το έγκλημα που εσχεδίασαν και εξετέλεσαν εις βάρος της Κύπρου και του Έθνους ολοκλήρου. Και δεύτερον, για να διευκολύνουν τη μονιμοποίηση και την τελική νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της εισβολής του Αττίλα. Πώς; Με το να αποδυναμώσουν πολιτικά και να καταστήσουν αδύναμους εκείνους οι οποίοι και τη θέληση έχουν και τη δύναμη να απαλλάξουν το ελληνικό νησί από την τουρκική κατοχή. Αναφέρομαι φυσικά, στους ενωτικούς της Κύπρου, τους αγωνιστές και όλους τους οπαδούς του Στρατηγού Γεώργιου – Γρίβα Διγενή."

Απόσπασμα από:
■ Συνέντευξη του Φώτη Παπαφώτη στον Κώστα Γεννάρη
https://vithoskopio.wordpress.com/2016/01/08/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%86%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8E%CF%83/

Στο καλό, κε Φώτη. Προς τη Μεγάλη Συνέλευση όλων των αγωνιστών, φίλων, συγγενών και αγαπημένων που συντελείται στο Αιώνιο Φώς.

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~