🌷 Αντίο φίλε Πέτρο

 

του Πέτρου Ευδόκα, 30 Αυγ. 2026

 
Μόλις πριν λίγο ενημερώθηκα από τον φίλο Φάνη Τρύφωνος για τον θάνατο του φίλου Πέτρου Πέτρου, πρόσφυγα από την Λύση και πρόσφατα εδραιωμένο στην Αλάμπρα.

Φίλε Πέτρο:

• Γνωρίζοντας ισπανικά και όντας άνθρωπος ευαίσθητος και πνευματικά καλλιεργημένος, αναγνωρίζεις πως το "Αντίο" είναι ευχή που σημαίνει "Προς το Θείο". Ξέρω πως εκεί ταξιδεύεις τώρα, ασχέτως του αν αντικειμενικά υφίσταται ή όχι θεός με την προσωπική ή ανθρωπομορφική έννοια - και ας γελούν οι θρησκόληπτοι που μας διαβάζουν.
• Ήδη προχωράς μπροστά και πριν από μας• η ατομική συνείδηση αποσυνδεόμενη από το σώμα συνενώνεται με την Συμπαντική.
• Αντίο, Πέτρο, στο επανειδήν: στα Άφατα και Προαιώνια Πεδία του Φωτός.

*

Με τον Πέτρο μας έδεσαν παράξενες και πονεμένες συνθήκες που έδρασαν συνενωτικά αλλά και αντιφατικά, τόσο από κοντά όσο και από μακριά.

Είμασταν συνάδελφοι. Υπηρετήσαμε ως Ανθυπολοχαγοί στον στρατό, σε πολύ δύσκολες εποχές αμέσως μετά την εισβολή, σε μια περίοδο όπου οι πλείστοι (όχι όλοι) όσοι προερχόμασταν από πολιτικοποιημένες και στρατευμένες καταβολές καταβάλαμε μεγάλες προσπάθειες να μην γλιστρήσει ο λαός μας ξανά στην ένοπλη εμφύλια διαμάχη που είχε καταστρέψει τη χώρα μας.

Σύμφωνα με τα ευαγγέλια και την σοφία εκείνης της εποχής, ο Πέτρος ήταν "γέννημα θρέμμα" του ΑΚΕΛ, και εγώ "παιδί της ΕΟΚΑβ", ήτοι... υποτίθεται πως ενσαρκώναμε όρους και ορισμούς που έχουν νόημα μόνο μέσα από ένα πολωμένο πλαίσιο αναφοράς και εκστρατείες στρατευμένου μίσους.

Όπως γράφει και η φίλη Αγγελίνα Σωτηρίου για το το πως την αντιμετωπίζει το καθεστώς σήμερα:

"...το σύστημα αντί να εκτιμήσει ότι κάνω ερευνητική δουλειά με έχει φακελώσει ως κουμμουνίστρια λόγω αντικειμένου μελέτης το οποίο δεν θα μπω στον κόπο να εξηγήσω εδώ. Αφού έτσι νομίζετε, είμαι κουμμουνίστρια και μου αρέσει... και μάλλον η μοναδική κουμμουνίστρια που την εβάσταν όππαλα ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής και την ετάϊζε πατατούδες".

{Ας σημειωθεί ότι η παιδική ανάμνηση της Αγγελίνας που αναφέρει εδώ με τις τρυφερές επαφές της με τον Διγενή, είναι από την περίοδο δράσης της ΕΟΚΑβ.}

Η αλλοπρόσαλλη αντίληψη της πραγματικότητας που καθορίζεται μόνο από την πόλωση και το μίσος δεν παρέχει εργαλεία για να ιδωθεί καθαρά η πολιτική απόχρωση και πορεία ατόμων όπως τον Πέτρο και την Αγγελίνα που είναι καλλιεργημένοι και συνειδητοί άνθρωποι, αφοσιωμένοι σε Αρχές και Αξίες.

Έτσι λοιπόν με τον Πέτρο βρεθήκαμε μαζί ενώπιον εντελώς παράξενων καταστάσεων, έκαστος με πολύ βαρετή αίσθηση καθήκοντος και ευθύνης, όχι μόνο προς τις αντιμαχόμενες παρατάξεις από τις οποίες προερχόμασταν, αλλά πιο σημαντικά και πιο έντονα προς τον λαό στο σύνολο του, και στην ανάγκη Ενότητας. Αντιλαμβανόμασταν διαφορετικά αυτή την ευθύνη, αλλά την πραγματώναμε ταυτόχρονα με παρόμοιους τρόπους. Παράξενο; Ναι.

Αλλά πραγματικό.

Κάποια περιστατικά που βιώσαμε μαζί ήταν προσχεδιασμένα από υποχθόνιες και ύπουλες δυνάμεις τις οποίες αποτελούσαν τα κατάλοιπα των τότε δικτατοριών, σενάρια ναρκοθετημένα ώστε να πυροδοτήσουν ένοπλες συγκρούσεις όχι μόνο ανάμεσα στις μεγάλες λαϊκές παρατάξεις, αλλά και μέσα στο ίδιο το στράτευμα. Και αυτό ενώ ο εχθρός ήδη κατείχε τη μισή Κύπρο, και οι ελάχιστες μας στρατιωτικές δυνάμεις απέναντι του μόλις που συγκρατούσαν τις γραμμές.

Μπορώ να πω με χαρά πως με τον Πέτρο, και με την βοήθεια ακόμη μερικών συναδέλφων, τα καταφέραμε και ΔΕΝ υλοποιήθηκαν οι συνωμοσίες [1].

*

Πριν πάει στρατιώτης ο Πέτρος, μες την περίοδο 73/74, ήταν συμμετείχε ενεργά στις "πολιτοφυλακές" που είχε οργανώσει η ηγεσία του ΑΚΕΛ προς υποστήριξη της μακαριακής δικτατορίας "αν τυχόν εκδηλωθεί πραξικόπημα".

Ήταν περίπου δύο χιλιάδες ένοπλοι, συν περίπου ακόμη τόσοι που είχαν ρόλο παρατηρητή και κατάσκοπου. Παρακολουθούσαν τα στρατόπεδα και συγκεκριμένους αξιωματικούς, και υποτίθεται θα κινητοποιούντο αν εκδηλωνόταν κίνηση από τη χούντα για πραξικόπημα. Τελικά - και ευτυχώς - όταν συγκρούστηκαν ανοικτά οι δύο δικτατορίες, και η χούντα έβγαλε έξω τα άρματα μάχης ενάντια στον Μακάριο όλοι αυτοί δεν έκαμαν απολύτως τίποτα, παρ' όλο που ο Μακάριος είχε βλακωδώς καλέσει τον λαό από το ραδιόφωνο σε "μαζική αντίσταση" στο εγκληματικό και άφρον πραξικόπημα. Αν ενεπλέκοντο και αυτοί ενάντια στον βαριά οπλισμένο στρατό θα είχαμε αμέτρητα θύματα [2]. 

Η ηγεσία της ΕΔΕΚ και η ηγεσία του ΑΚΕΛ ακόμη μέχρι σήμερα τσακώνονται για την αδράνεια του ΑΚΕΛ σε εκείνα τα γεγονότα. 

Κατά τη διάρκεια της θητείας μας η παρουσία και συμμετοχή του Πέτρου στις διάφορες συνευρέσεις, κουβέντες, δραστηριότητες, διαλόγους, αλληλεπιδράσεις, και ανταλλαγές ανάμεσα σε όλους μας ήταν πάντα συναινετική, συμφιλιωτική, και ουδέποτε πήρε πρωτοβουλία για έξαρση των παθών και της διχόνοιας ανάμεσα μας. Πάντα ήπιος και διακριτικός, προέβαλλε την τίμια ανθρωπιά ως Αξία υπεράνω όλων. Και για αυτά τον ευγνωμονώ.

Αν και ιδεολογικά και οργανωτικά συνδεδεμένος με τις παρακρατικές ομάδες του κόμματος, καθώς και συνδεδεμένος μαζί τους με έντονους οικογενειακούς δεσμούς και με την κομματική του ιστορία, έθεσε την ενότητα του λαού υπεράνω της παραταξιακής του ταυτότητας - ενώ άλλοι εμπλέκοντο διαρκώς στην καλλιέργεια και εκμετάλλευση της διχόνοιας (και κάποιοι το πράττουν μέχρι σήμερα συστηματικά).

Ο Πέτρος ήταν ένας αγνός και αυθεντικός κομμουνιστής, γνήσιος πατριώτης και διεθνιστής του οποίου την αφοσίωση - του ιδίου και της οικογένειας του - το κόμμα εκμεταλλεύτηκε πολιτικά με διάφορους τρόπους επί δεκαετίες. Ακόμη και τώρα, η ακελομακαριακή παράταξη προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τον θάνατο του Πέτρου για να "κερδίσει πόντους" ενάντια σε κάποια φαντασιακή "ακροδεξιά".

*

Ο Πέτρος είχε μια αντικειμενικά ορθή αντίληψη για το ότι ο Διοικητής μας τον έβλεπε με μισό μάτι, γεμάτο μίσος. Ο "κος Διοικητής" (που κάποιοι δικαίως τον έλεγαν Σκατόσακκα) ήταν ένας από τα κατάλοιπα της χούντας που κατείχαν ακόμη θέση μες το στράτευμα. Όντας "σεσημασμένος" ακελικός, ο Πέτρος αισθανόταν πολύ ορθά το αντικομμουνιστικό μένος και τον παραλογισμό του Διοικητή μας.

Ο απροκάλυπτος αυταρχισμός του Διοικητή, τον οποίο εξαπέλυε ενάντια σε διάφορους ανάμεσα μας (μαζί με την επικίνδυνη του συμπεριφορά ως εξυπνόβλακας), μας εξανάγκασε σε μια πράξη που σήμερα μπορεί να θεωρείται εντελώς άπρεπη ή άτοπη. Ή ακόμη και ως στασιαστική. Ο παραλογισμός της εποχής όμως κατέστησε αυτή την πράξη αναγκαία: σχεδόν όλοι οι Ανθυπολοχαγοί και Δόκιμοι Αξιωματικοί της μονάδας μας υπογράψαμε μια επιστολή προς την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ), καρφώνοντας τον Διοικητή μας ως χουντικό και ζητώντας την απομάκρυνση του από την Κύπρο.

Ο Πέτρος ορθά αισθανόταν την απειλή προς την ύπαρξη του, προερχόμενη από τον χουντικό Διοικητή. Δεν ήταν βέβαια ο μόνος• και εγώ, και μερικοί άλλοι συνάδελφοι υποστήκαμε ο καθείς ένα μερίδιο από το μίσος και τη συνωμοτική, σχεδόν σατανική  δραστηριότητα του Διοικητή. Για μένα αυτή η δραστηριότητα έλαβε φονικές διαστάσεις - που δεν είναι εδώ και τώρα η ώρα για αυτή την αφήγηση [1].

Η τυρρανία από τα "χουντικά σταγονίδια" στη μονάδα μας ήταν πραγματική, χειροπιαστή, επιβεβαιώσιμη. Αλλά ο Πέτρος είχε την λανθασμένη εντύπωση ότι και ο προηγούμενος μας Διοικητής, στη Σχολή Πυροβολικού, τον "είχε στοχεύσει με εκφοβισμό, ως κομμουνιστή". Το αισθανόταν "παντού μες τον στρατό" μου είχε πει, αλλά η έντονη αίσθηση του φόβου κορυφώθηκε όταν ο Ταξίαρχος τον κάλεσε να τον δει ιδιαιτέρως στο γραφείο του.

Πολλά χρόνια αργότερα ο Πέτρος μου περίγραψε πως σ' εκείνη τη συνέντευξη ο Ταξίαρχος "προσποιήθηκε" πως τάχα ενδιαφέρεται αν ο Πέτρος "περνά καλά και αν είναι εντάξει", αν "έχει επαφή με την οικογένεια του", αλλά πως τάχα στην πραγματικότητα υπονοούσε πως "ξέρουμε πως είσαι κομμουνιστής και να φοβάσαι".

Η αλήθεια όμως είναι ότι εκείνος ο Διοικητής - τον οποίο προσφωνούσαμε ως Ταξίαρχο για παραδοσιακούς λόγους - είχε επιλεγεί από την Κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης το 74 να αναλάβει την Σχολή ακριβώς επειδή δεν είχε οργανικές σχέσεις με την χούντα, και είχε κριθεί ως νομιμόφρων στρατιωτικός, πιστός στη δημοκρατία.

Πως τα γνωρίζω όλα αυτά; Γιατί και εμένα με κάλεσε στο γραφείο του ο Ταξίαρχος και μέχρι να τρέξω εκεί χέστηκα από τον φόβο μου. Έχοντας δει πόσο αναστατωμένος ήταν ο Πέτρος μετά από την συνέντευξη του εκεί, αισθάνθηκα να τρέμω μόλις έλαβα τη διαταγή να πάω στο γραφείο του. Όταν μπήκα όμως, δίπλα από τον Ταξίαρχο είδα να κάθεται ο Γιώργος Καρούσος, ο πρώτος Αντιστασιακός Αξιωματικός που αρνήθηκε να εκτελέσει τις διαταγές για πραξικόπημα την 21η Απριλίου (το "καθήκον" του ήταν να συντονίσει κατάληψη σημαντικών εγκαταστάσεων σε επικοινωνίες, συγκοινωνίες, κοκ.), και ο οποίος αμέσως χαρακτηρίστηκε ως "κομμουνιστής" και βίωσε μια αλυσίδα από διώξεις που του επέβαλε η χούντα, τις οποίες λίγοι έχουν βιώσει.

Αναγκάστηκε να βγεί "στο κλαρί" και ήλθε στην Κύπρο, όπου τον καταζητούσαν και οι δύο δικτατορίες για χρόνια  - για να τον σκοτώσουν.

Βλέποντας τον να κάθεται δίπλα από τον Ταξίαρχο, έπαθα "πατατράκ" γιατί νόμισα πως συγκρούονται δύο Σύμπαντα ασύμβατα ανάμεσα τους, δύο διαφορετικές πραγματικότητες. Παλάβωσα.

Τους είδα όμως να χαμογελούν ανάμεσα τους, και αμέσως ο Καρούσος άρχισε να εξηγεί στον Ταξίαρχο λίγα για τον ρόλο μου στην αντιχουντική Αντίσταση, και το πόσο αισθάνθηκε ότι συνέβαλα στην ασφάλεια του και στην εχεμύθεια που ήταν τότε απαραίτητη για την κάθε κίνηση...

Τα άκουα και δεν πίστευα τα αυτιά μου, γιατί και εγώ, όπως ο Πέτρος, δεν είχα ακόμη συνειδητοποιήσει πως ο μιλιταρισμός ήδη κατέρρεε από τη στιγμή της πτώσης της χούντας, και πως άξιοι και δημοκρατικοί στρατιωτικοί είχαν αναλάβει να διασφαλίσουν την αποχουντοποιήση του στρατού. Ο Ταξίαχος τα άκουγε με προσοχή και χαμογελούσε με το χαμόγελο εκείνου που ίσως γνωρίζει περί τίνος πρόκειται η Αντίσταση, τα κρησφύγετα, η απόκρυψη, οι επιχειρήσεις προφύλαξης, αντιπερισπασμού, και όλα τ' άλλα που πέρασαν οι καταζητούμενοι Αντιστασιακοί - και εμείς μαζί τους. Και μετά μου έδωσε συγχαρητήρια και με έστειλε πίσω στα μαθήματα. Αποσβολωμένο.

Γιατί όμως ο Πέτρος αισθανόταν αυτή την "καταδίωξη";

Διότι, όπως πολλά άτομα που ανατράφηκαν σε οικογένειες του κόμματος, ανατράφηκε με το ψέμμα της "καταδίωξης" ("είμαστε πάντα καταδιωκόμενοι, υποφέρουμε", κοκ.), ενώ στην πραγματικότητα το κόμμα στην Κύπρο από το 1964 ως το 1974 ήταν ο πραγματικός πολιτικός φορέας της μακαριακής εξουσίας σε προνομιακή θέση (σε παραλληλία με τις αμειγώς μακαριακές δυνάμεις) και η ηγεσία του απολάμβανε πολλά όχι μόνο πολιτικά αλλά και προσωπικά προνόμια. Το αφήγημα του "είμαστε διαρκώς καταδιωκόμενοι" όμως εξυπηρέτησε και συγκάλυψε με μεγάλη επιτυχία την συμμετοχή του κόμματος στη δικτατορία. Αυτή η επιτυχία διαλάμπει ως σήμερα.

Πάρα πολλά άτομα που ανατράφηκαν σε αυτές τις οικογένειες εκείνης της εποχής αναφέρουν πως ο πατέρας ή ο οικογενειάρχης πάντα έλεγε πως τάχα το όνομα του ήταν "στις λίστες θανάτου της ΕΟΚΑβ" - ενώ η ΕΟΚΑβ δεν είχε λίστες θανάτου, ούτε και διέταξε ποτέ τον φόνο κανενός. Αλλά η ψυχολογική αυτή χειραγώγηση τραυμάτισε σχεδόν μόνιμα μια ολόκληρη γενεά που ανατράφηκε μες τις οικογένειες του κόμματος. Δεν ήταν μόνο το ότι προκάλεσε ένα παθολογικό σύνδρομο καταδίωξης σε ανθρώπους που ήταν κατά τα άλλα υγιείς• είναι και το ότι τραυμάτισε την δυνατότητα τους να αναγνωρίζουν την πολιτική πραγματικότητα.

Δυστυχώς, σε τόσο μεγάλο βαθμό που δεν μπορούσαν να διακρίνουν τους πραγματικούς κινδύνους από τους κατά φαντασίαν κινδύνους, εκείνους που ψευδώς ζωγράφιζε η χειραγώγηση.

Ευτυχώς ο Πέτρος μπορούσε να αναγνωρίσει κάποιους από τους πραγματικούς κινδύνους. Και με την αυθεντικότητα και διακριτικότητα που τον διέκρινε, νομίζω πως πραγμάτωνε με χάρη το ρητό που κυκλοφορεί ως ανέκδοτο, που λέει πως:
"μπορεί μεν να έχεις σύνδρομο καταδίωξης,
αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υφίστασαι καταδίωξη!"

*

Στη συνέχεια, μετά τον στρατό, και χωρίς να έχουμε καθόλου επαφή ο Πέτρος και εγώ, αφιερώσαμε τα πιο ενεργά χρόνια της ζωής μας στους αγώνες για τον Σοσιαλισμό.

Οι αμερικανοί Σοσιαλιστές λεν πως "το μεγαλύτερο Σοσιαλιστικό κόμμα είναι οι Ανέντακτοι, οι Διασπασμένοι, και Ανοργάνωτοι Σοσιαλιστές" - και έχουν απόλυτο δίκαιο. Ο Πέτρος και εγώ δεν είχαμε καθόλου επαφή, μα βρεθήκαμε συνεργάτες και συναγωνιστές μες το χάος της αυτόνομης πτέρυγας του διεθνούς Κινήματος για τον Επαναστατικό Σοσιαλισμό όπου η "δεξιά σου δεν γνωρίζει τι ποιεί η αριστερά σου" - κυριολεκτικά - ενεργοί σε πολλά διεθνή και τοπικά μέτωπα: αλληλεγγύη για την Κούβα, παγκόσμιο Κίνημα για την Ειρήνη, αντιπολεμικές κινητοποιήσεις για πρόληψη εισβολής των ΗΠΑ στην Κεντρική Αμερική... πολλά και διάφορα.

Όταν από το κοινόβιο μας στις ΗΠΑ και μαζί με άλλες "ανατρεπτικές συσπειρώσεις" στέλναμε τρόφιμα, φάρμακα, και άλλες προμήθειες στην Κούβα μαζί με άτυπους Πρέσβευτές Ειρήνης, δεν είχα ιδέα πως ο Πέτρος ήταν εκεί στο νησί, όχι μόνο αφοσιωμένος στο να βοηθήσει επί τόπου, αλλά ίσως και ως παραλήπτης των λιγοστών που στέλναμε. Το ίδιο και με τις κάπως πιο "αγκανθώδεις" μορφές βοήθειας από μέρους μας προς το αντάρτικο στην Κεντρική Αμερική, και την ιδεολογική υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης μέσα στην καρδιά της "μάνας" του Δυτικού Ιμπεριαλισμού: ο Πέτρος μες τις ίδιες περιόδους καλλιεργούσε επαφές με αξιωματούχους, αντιπροσώπους, και άλλους παράγοντες του διεθνούς επίσημου και ανεπίσημου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Στα κάπως πιο "ώριμα" μας χρόνια ανακαλύψαμε ο ένας τον άλλο στο διαδίκτυο και η έστω λιγοστή μας επαφή γέννησε τα εξής τρία κείμενα:

■ Για τον Μιχάλη Πέτρου
https://cyprusindymedia.blogspot.com/2020/07/blog-post.html

🌺 Τι εστίν Έλλην;
https://cyprusindymedia.blogspot.com/2022/08/blog-post_19.html

🟨🟦🟥 ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ... EN TAXEI
https://cyprusindymedia.blogspot.com/2019/02/en-taxei.html

Είχαμε και μια σύντομη επανασύνδεση από κοντά, στα πλαίσια μιας εκδήλωσης Αλληλεγγύης για την Βολιβία που διοργάνωσε ο Πέτρος στο αμφιθέατρο του χώρου του στην Αλάμπρα.

Πέτρος είχε δημοσιεύσει αυτή την πρόσκληση για την εκδήλωση:

"🔴 15 Νοεμβρίου 2019
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΒΟΛΙΒΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ
Οργανωτής: Άτυπη Ομάδα Φίλων Λατινικής Αμερικής
Χώρος: Κήποι και αμφιθέατρο Κέντρου Χειροτεχνίας Αλάμπρας Petros Venue - Alambra Handicraft Center
Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2019
Ώρα: 17.00-19.30
Συμμετοχή στο πολιτιστικό πρόγραμμα:
• Χοσέ Ραμίρο από Βολιβία, κιθάρα, ζαμπόνια και τραγούδι
• Dusco Zarkovich από Σερβία, σαξόφωνο και κλαρίνο
• Γιαννάκης Χατζηλοϊζου(Κοντε Δημοκριτος) κιθαρα, τραγούδι
• Γιώργος Σοφοκλέους, ηθοποιός, απαγγέλλει Πάβλο Νερούδα
• Νεοπτόλεμος Νεοπτολέμου,ηθιοποιός, απαγγέλλει Μάριο Μπενεδέττι
Σύντομοι χαιρετισμοί από εκπροσώπους:
• Άτυπη Ομάδα Φίλων Λατινικής Αμερικής και από όλα τα κόμματα που επιθυμούν να καταδικασουν το πραξικόπημα
(ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ, ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ,ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗ, ΕΟΠ χωρίς άλλη πρόσκληση, αλλα κατοπιν επικοινωνίας)
Στον χωρο της εκδήλωσης θα λειτουργήσει έκθεση πολιτικής καρικατούρας του Βολιβιανού φίλου Hose Ramiro
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Την εκδήλωση στηρίζουν: MIRC, THE LAND OF DREAMS, και άλλοι φίλoι που επιθυμουν να παραμεινουν ανωνυμοι." [3].

Ταυτόχρονα, και εμείς - οι Σόλων Αντάρτης, Γιώργος Κουντούρης, Αλβίνος Βασιλειάδης, συν ο υποφαινόμενος, και μαζί και με άλλους συναγωνιστές, συνεργάτες, και διάφορες πολιτικές συσπειρώσεις εντός και πέριξ της οργάνωσης "Εγώ ο Πολίτης" - δημοσιεύσαμε το εξής:

«Μας ανησυχεί και αναστατώνει η σωρεία των εξελίξεων στην Βολιβία, και πάνω απ' όλα το πραξικόπημα που ανέτρεψε την νόμιμη Κυβέρνηση του Έβο Μοράλες και της οργάνωσης "Κίνημα προς το Σοσιαλισμό" (MAS)

Ως λαός που υπέφερε τα πάνδεινα από τις επιπτώσεις του πραξικοπήματος του 74 στην Κύπρο έχουμε ακόμα πολλές ανοικτές πληγές που μας καθιστούν ευαίσθητους στην πορεία του κάθε λαού που βιώνει απειλές και κινδύνους να εκτροχιαστεί η Δημοκρατία. Οι δυνάμεις στασιαστών στρατιωτικών και αστυνομικών στην Βολιβία - συνεπικουρούμενες από οργανωμένες ομάδες ακροδεξιών και φασιστικών τάσεων - έλαβαν αμέσως πολιτική υποστήριξη από Κυβέρνηση των ΗΠΑ, γεγονός που φανερώνει την πατρότητα του πραξικοπήματος. Αναγνωρίζουμε ότι οι ΗΠΑ επιμένουν να διαχειρίζονται την Κεντρική και Νότιο Αμερική ως την "πισινή αυλή" της χώρας τους (όρος που χρησιμοποιούν οι ίδιοι οι αμερικανοί πολιτικοί)• αυτή η ηγεμονική νοοτροπία που διαρκώς οδηγεί σε πραξικοπήματα, σφαγές, και πολέμους έχει αφήσει φοβερά αποτυπώματα και στην χώρα μας και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Τα κύρια επιτεύγματα της Κυβέρνησης Έβο Μοράλες για τα οποία "έπρεπε να τιμωρηθεί" είναι:

1.
Κατακόρυφη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου ενός λαού που προηγουμένως λιμοκτονούσε. Όλοι οι σημαντικοί δείκτες κοινωνικής ευημερίας στην Βολιβία αυξήθηκαν κατά πολύ στη διάρκεια της διακυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κινήματος και του Έβο Μοράλες: αλφαβητισμός και πρόσβαση σε σχολεία, υγεία και παιδεία• δείκτες εισοδημάτων, φτώχειας, κόστους ζωής, επενδύσεων, καθώς και μακροσκοπικοί δείκτες της οικονομίας όλοι τεκμηριώνουν μια άνευ προηγουμένου κοινωνική επιτυχία για τις ανάγκες του λαού.

2.
Η εκλογή του Έβο Μοράλες έφερε στο αξίωμα του Προέδρου για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία του πλανήτη έναν ιθαγενή, αντιστρέφοντας την πρακτική αιώνων όπου ο ρατσισμός και η προκατάληψη καθιστούσαν ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ μια τέτοια εξέλιξη! Αυτό εν συνεχεία έδρασε ως τονωτικό για την ανανέωση όλων των αντι-αποικιακών αγώνων και αγώνων διεκδίκησης των δικαιωμάτων των αυτόχθονων κοινοτήτων παντού. Στην Κύπρο, όπου η αυτόχθονη πλειονότητα του πληθυσμού μας υπόκειται σε δημογραφική αλλοίωση από τον παράνομο εποικισμό στα κατεχόμενα και την υπέρμετρη εισροή παράτυπων και παράνομων μεταναστών αντιμετωπίζουμε και εμείς τον κίνδυνο κάποια στιγμή να βρεθούμε "ξένοι" στον τόπο μας. Η Προεδρία Μοράλες ήταν και είναι σημαντικός σταθμός για τα δικαιώματα όλων των αυτόχθονων κοινοτήτων που απειλούνται με πληθυσμιακό πόλεμο.

3.
Η Κυβέρνηση Έβο Μοράλες και το Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό μαζί με την Κυβέρνηση του Ισημερινού, διεκδίκησαν και πέτυχαν ίσως την μεγαλύτερη νομοθετική υπέρβαση και καινοτομία από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης: αναγνώρισαν την Γαία / Γη ως Ζώντα Οργανισμό με Νομικά Δικαιώματα. Η νομική αναγνώριση αναφέρεται ονομαστικά στην "ΠανΓαία Μάνα / Pachamama" και γενικά στην Φύση ως Ον με δικαιώματα, που συμπεριλαμβάνουν το Δικαίωμα στη Ζωή• το Δικαίωμα στην Πολλαπλότητα της Ζωής• το Δικαίωμα στο Νερό• το Δικαίωμα στην Ισορροπία• το Δικαίωμα στην Αποκατάσταση (επούλωση και επαναφορά Ισορροπίας)• και το Δικαίωμα Ζωής Ελεύθερης από Δηλητήρια.

Αυτή η νομική εξέλιξη δεν έχει προηγούμενο σε καμία άλλη χώρα στην σύγχρονη εποχή. Τέτοιες έννοιες, αντιλήψεις, θεσμοί και νόμοι υπήρχαν σε ισχύ μόνο στις προ-χριστιανικές Πανθεϊστικές κοινωνίες. Αποτελεί σίγουρα την πιο διαπεραστική και ριζοσπαστική εξέλιξη του σύγχρονου Οικολογικού Κινήματος παγκοσμίως.

Το γεγονός ότι ο λαός στην Βολιβία κινητοποιείται για να αντισταθεί στο πραξικόπημα στους δρόμους και στις κάλπες μας δίνει ελπίδα. Θεωρούμε τους εαυτούς μας αλληλέγγυους σε εκείνο τον αγώνα, αλλά και ταυτόχρονα ευχόμαστε η αντιπαράθεση να επιλυθεί σύντομα και χωρίς να χυθεί άλλο αίμα.

Πολιτικό Γραφείο
"Εγώ ο Πολίτης", ΕΟΠ.

 Περαιτέρω Αναγνώσματα
■ Βολιβία: Τα έξι "εγκλήματα" του προέδρου Μοράλες - slpress.gr
https://slpress.gr/oikonomia/volivia-ta-exi-quot-egklimata-quot-toy-proedroy-morales

■ Μπορεί η φύση να έχει δικαιώματα;
https://web.archive.org/web/20210121111636/https://sameworld.eu/el/anakalypste-to-ergo/perivallontiki-dikaiosyni »

*

Δυστυχώς ο Πέτρος, εκτός από όντας ασθενής για πολλά χρόνια και πονεμένος, έφυγε πικραμένος και πληγωμένος.

Το μεγαλύτερο του παράπονο ήταν για το ότι παρ' όλο που το ΑΚΕΛ συμμετείχε διαδοχικά σε πάμπολλες Κυβερνήσεις (στις "προοδευτικές" συμμαχίες διακυβέρνησης Μακαρίου-ΑΚΕΛ, διακυβέρνηση ΑΚΕΛ-Κυπριανού, ΑΚΕΛ-Βασιλείου, ΑΚΕΛ-Παπαδόπουλου, και ΑΚΕΛ-Χριστόφια) πουθενά και σε καμία το κόμμα δεν πήρε την πρωτοβουλία να πιέσει ή να ζητήσει να γίνει ορθή έρευνα για τον φόνο του πατέρα του, Μιχάλη Πέτρου, που έγινε το 1958 στην Λύση, και να δώσει ευκαιρία για αποκατάσταση της ιστορικής και πολιτικής αλήθειας.

Ο Πέτρος υπέστηκε μόνο την μακροχρόνια ταλαιπωρία των υποσχέσεων που λάμβανε διαρκώς, και οι οποίες ουδέποτε υλοποιήθηκαν.

Πικράθηκε τόσο πολύ που απομακρύνθηκε από το κόμμα. Παρέμεινε ενεργός κομμουνιστής έξω από το κόμμα, ανακαλύπτοντας πως η διεκδίκηση του Επαναστατικού Σοσιαλισμού είναι πιο εφικτή έξω από το κόμμα παρά μέσα! Δεν έφτασε στο σημείο να δηλώσει πως το κόμμα είναι τροχοπέδη και αντρόχι ("αντιτρόχιο") στην πορεία προς τον Σοσιαλισμό όπως το λέω εγώ, αλλά βίωσε τόση πολλή εγκατάλειψη (κάποτε μίλησε για "απιστία", και "αχαριστία") σε σχέση με το θέμα του πατέρα του, που εύκολα γίνονται αντιληπτά και τα υπόλοιπα κρίματα του κόμματος.

Οι διάφοροι αρθρογράφοι που έγραψαν τώρα για τον θάνατο του Πέτρου σημείωσαν πως έφυγε πικραμένος, μα όπως πάντα, έριξαν το φταίξιμο στην φαντασιακή "ακροδεξιά". Δεν είπαν λέξη για το κόμμα.

Διερευνώντας το θέμα πριν χρόνια, αντελήφθηκα πως το κόμμα είχε (και έχει ακόμη) τεράστιο συμφέρον να διατηρεί το θέμα του Μιχάλη Πέτρου άλυτο.

Μόνο το ΑΚΕΛ ισχυρίζεται πως τάχα η ΕΟΚΑ "τον εκτέλεσε ως προδότη". Οι επίσημες πηγές της ΕΟΚΑ έχουν διευκρινήσει πολλές φορές πως ουδέποτε θεώρησαν τον Μιχάλη Πέτρου προδότη. Μάλιστα στην κηδεία του Μιχάλη Πέτρου παρέστη ο Πιερής Αυξεντίου, πατέρας του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, και πολλά άλλα μέλη και υποστηρικτές της ΕΟΚΑ.

Αλλά η εκμετάλλευση των θανάτων είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι μιά από τις πιό επιτυχημένες επιχειρήσεις του κόμματος από τις οποίες τρέφεται πολιτικά για δεκαετίες με το αίμα αθώων - κυριολεκτικά. Η εκμετάλλευση θανάτων εκμαιεύει από τον αθώο και άδολο λαό ψήφους, λεφτά, καριέρες, αξιώματα και "φαίνεσθαι", τα οποία το κόμμα αξιοποιεί ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα του.

Αισθάνθηκα πως το θέμα του φόνου έπρεπε να παρουσιαστεί από κάποιον με τα δικά μου πολιτικά "διαπιστευτήρια" - όποια "αξία" και αυτά κατέχουν, αν κατέχουν - γι' αυτό και έγραψα το κείμενο με τίτλο:

■ Για τον Μιχάλη Πέτρου
https://cyprusindymedia.blogspot.com/2020/07/blog-post.html

Στο κείμενο έκαμα κάτι που κανένας άλλος δεν είχε κάμει προηγουμένως. Κατονόμασα τον φονιά ευθέως. Ενώ μέχρι τότε όλοι οι άλλοι συγγραφείς, ερευνητές, αρθρογράφοι (κομματικοί και μη), μάρτυρες, κοκ. αν και όλοι είχαν κάλυψη και "πλάτες" μιλούσαν μόνο με υπονοούμενα. Πιστεύω πως η ανάγκη για την ενότητα του λαού μας απαιτεί μια πολιτική και ιστορική εντιμότητα η οποία είναι μεν οδυνηρή, αλλά απαραίτητη.

*

Υπό διαφορετικές συνθήκες ο Πέτρος και εγώ θα είμασταν καλοί, ίσως και πολύ στενοί φίλοι. Αλλά η οργανωμένη διχόνοια και η εκμετάλλευση της που σημάδεψαν τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, έσκαψαν πολύ μεγάλα χάσματα που μια ζωή δεν αρκεί για να γεφυρωθούν.

Έστω και χωρίς μια ενεργό ζωντανή καθημερινή φιλία, βίωσα τον Πέτρο ως σύντροφο και συναγωνιστή σε πολλά μέτωπα, σίγουρα πιο κοντά μου από πολλούς οι οποίοι νομίζουν πως κατέχουν παράσημα από αγώνες που διεξήγαγαν μόνο στη φαντασία τους, ή από αληθινούς αγώνες τους οποίους εγκατέλειψαν ή και καταπρόδωσαν με τον άλβα ή βήτα τρόπο.

Θυμούμαι την σκληρότητα με την οποία κάποιοι χλεύασαν και στιγμάτισαν τον Πέτρο για το ότι κάποτε, κατά καιρούς, ο εσωτερικός του πόνος ήταν τόσο μεγάλος που στρεφόταν στο φαγητό ως φάρμακο για την καταπράϋνση. Είναι μια απλή βιολογική αλήθεια: όταν φάμε, η διαδικασία της χώνεψης μετατρέπει το αίμα μας σε αλκαλικό, και αυτό μειώνει τους σωματικούς και ψυχικούς πόνους. Δεν τους επιλύει, μα παρέχει έστω προσωρινά λίγη ανακούφιση, λίγο κουράγιο.

Πολλά από τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε αργότερα πηγάζουν και από αυτό. Οι σύντροφοι, οι συναγωνιστές, οι συνάδελφοι έπρεπε να είχαν κατανόηση, συμπόνοια, αδελφικότητα. Αυτά είναι που θεραπεύουν τους ουσιαστικούς πόνους.

Αντ' αυτού, ο Πέτρος εισέπραξε μειωτικές και απορριπτικές συμπεριφορές που επιδείνωσαν την υγεία του. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Κύπρο υποφέρουν από παρόμοιες συνθήκες: είμαστε ένας λαός συχνά σιχαμερός, που αντί να παρέχει αγάπη και αποδοχή, σερβίρει ειρωνίες, αγκάθια, αποκλεισμό, εξοστρακισμό.

Αυτά αυξάνουν την εκτίμηση μου για τον Πέτρο: εκτιμώ το ότι ήταν ένας βιοπαλαιστής, δηλαδή παλαιστής της ζωής και αγωνιστής όχι μόνο στους κοινωνικούς αγώνες αλλά και στους προσωπικούς. Μακάρι οι επόμενες γενεές να βιώσουν καλύτερες μέρες από τη δική μας.

Αντίο, Πέτρο!

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

Σημειώσεις ~ Παραπομπές

[1]. Μέρος αυτής της ιστορίας παρατίθεται στο βιβλίο μου που θα εκδοθεί σύντομα. Έχει τίτλο και υπότιτλους:

🩸 Κινήσεις Μέσα στις Σκιές:
Πολυτεχνείο  ~  Κύπρος  ~  ΕΟΚΑ β
■ Μυστικά που δεν χρειάζεται πλέον να παν μαζί μου στον τάφο
■ Το μετέωρο βήμα μες τα σκοτεινά και τη θολούρα.

🌹 Το βιβλίο έχει αυτοβιογραφικό χαρακτήρα - κάτι που στις δημοσιεύσεις βιβλίων μάλλον κατατάσσεται στην κατηγορία Προσωπικές Μαρτυρίες / Ιστορία / Πολιτική - και συμπεριλαμβάνει τις προσωπικές μου επαφές και εμπειρίες με άτομα που είχαν κεντρικό ρόλο στην ελλαδική και κυπριακή Αντίσταση ταυτόχρονα ενάντια στη χούντα Αθηνών και στην δικτατορία Μακαρίου (την οποία Αντίσταση συναποτελούσαν στην Κύπρο τρεις κύριες παρατάξεις: η Δημοκρατική Αντιπολίτευση (και ιδίως το Δημοκρατικό Εθνικό Κόμμα), η ευρύτερη Ενωτική Παράταξη, και η ΕΟΚΑβ). Καλύπτει τα χρόνια της ενεργής μου συμμετοχής σε αυτές τις παρατάξεις κυρίως τα χρόνια 1971 ως 74, αλλά όχι αποκλειστικά: περιέχει προβολές, προεκτάσεις και παραπομπές σε περιστατικά πιο πίσω στον χρόνο αλλά και στο εγγύς και το μακρινό μέλλον εκείνης της εποχής όπως την εισβολή του 74, εμπειρίες μου στον στρατό (75 ως 77-78), και στα μετέπειτα μου χρόνια συμμετοχής στο διεθνές ανατρεπτικό αναρχοκομμουνιστικό κίνημα κυρίως στις ΗΠΑ.

[2].
Το ΑΚΕΛ στην πάλη για την αποτροπή του φασιστικού πραξικοπήματος - ΑΚΕΛ
https://akel.org.cy/gk-pali-gia-anatropi-fasitikou-praksikopimatos

Αντίγραφο στο διαδικτυακό αρχείο, εδώ:
Το ΑΚΕΛ στην πάλη για την αποτροπή του φασιστικού πραξικοπήματος - ΑΚΕΛ
https://web.archive.org/web/20251019095406/https://akel.org.cy/gk-pali-gia-anatropi-fasitikou-praksikopimatos


[3].
♦️ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ... - Petros Venue - Alambra Handicraft Center | Facebook
https://www.facebook.com/petrosvenueahc/posts/pfbid026M7NJRUytcU9ca8m6oWVBnAVRu2ZKca1CduKuSgeitHZjFYQUGpYhfeidf7JeLMHl

[4].
Δημοσιεύτηκε εδώ:
■ Μας ανησυχεί και αναστατώνει η σωρεία των εξελίξεων στην Βολιβία
https://www.facebook.com/petros.evdokas/posts/pfbid02urvDzYTvNQEcEfsGE8qjGSDji1HeagwFxCxR5LNSH79H2u8pXnVUVHya7TVfpFS3l

* * *

Τι Ζούμε; Πώς το Ζούμε;

Εισαγωγή: Ευλογήθηκα σε δύο διαφορετικές περιόδους της ζωής μου με την φιλία δύο συμπατριωτών μας, που έσωσαν ανθρώπους στην θάλασσα. Οι πράξεις τους έμειναν άγνωστες στο ευρύ κοινό, αφού και οι δύο διάλεξαν την σιωπή για τα ανδραγαθήματά τους. Ζουν και εργάζονται ανάμεσά μας. Το παρόν είναι αφιερωμένο στους δυο τους, με την ευγνωμοσύνη μου για εκείνους και για όλες και όλους σαν εκείνους. Το παρόν δεν αποτελεί μομφή για τις συμπεριφορές που παρουσιάζονται σε αυτό. Όσοι θα το διαβάσετε, διαβάστε το σαν το παραλήρημα ενός μεσήλικα που βιώνει μέρος της πραγματικότητας σαν να είναι ένας δεινόσαυρος, που βλέπει το μετέωρο να έρχεται, φλεγόμενο στον ουρανό. Και που α-πορεί…

***

Παρακολουθώντας την συνέντευξη της χαροκαμένης μάνας, που έχασε μέσα από τα χέρια της, τα δύο παιδιά της, στο ναυάγιο στα ανοικτά της κατεχόμενης Κερύνειας, κάτι έσπασε ανεπανόρθωτα μέσα μου. Και ένας κύκλος που άρχισε την Πρωτοχρονιά με την πυρκαγιά στο Γκραν Μοντανά που στοίχισε την ζωή σε δεκάδες νέες/ους έκλεισε, ανοίγοντας την πόρτα σε ένα προσωπικό υπαρξιακό χάος.

Ζούμε στην εποχή που οι καταστροφές καταγράφονται οπτικά μέσα από τις κάμερες των κινητών τηλεφώνων. Όπως πολύ ορθά όμως σκίτσαρε ο Αρκάς, τα κινητά δεν μπορούν να καταγράψουν την τραγωδία. Ζούμε επίσης σε μία εποχή που μοιάζει να καταργεί βασικούς νόμους της Βιολογίας, αλλά και της Κοινωνικής συνύπαρξης.

Την πυρκαγιά στην Ελβετία, τις πλημμύρες στο Νεπάλ, το ναυάγιο ανοικτά της Κερύνειας συνδέουν παρόμοιες συμπεριφορές και πράξεις οι οποίες μου προκαλούν απορία, αλλά και απόγνωση.

Η ταύτιση του homo-technologicus με την οπτικογράφιση των γεγονότων, σε αναντιστοιχία με το βίωμά των, με αφήνει άναυδο. Είναι για μένα αδιανόητο ότι συνάνθρωποί μας μοιάζουν να έχουν σβήσει το βασικό και πρωτόγονο ένστικτο επιβίωσης που διέσωσε το είδος μας στην ιστορική του πορεία. Και όμως το παρακολουθώ να συμβαίνει μέσα από τις καταγραφές των κινητών των ιδίων ή/και άλλων. Στα τρία τραγικά περιστατικά τα οποία ανέφερα, έχουμε εξαιρετική εικόνα του τι ακριβώς συνέβη μέσα από τις καταγραφές των κινητών τηλεφώνων ανθρώπων, που συνεχίζουν να κινηματογραφούν ενώ η πυρκαγιά εξαπλώνεται, το κύμα λάσπης καταφτάνει και το καταμαράν αναποδογυρίζεται. Γνωρίζουμε το τέλος της ζωής ανθρώπων, την αγωνία  και την απόγνωση στα πρόσωπά τους, τις κραυγές για βοήθεια, μέσα από την καταγραφή τους, εκείνη την στιγμή, από συνανθρώπους τους που επιλέγουν να οπτικογραφούν, μπροστά στο θάνατο που τους απειλεί. Μοιάζει η βασική βιολογική λειτουργία της μάχης ή της φυγής να έχει ανασταλεί για ένα μέρος της ανθρωπότητας.

Η μάνα που ολοφύρεται λέγοντας ότι «κανένας δεν μας βοήθησε» αγγίζει το δεύτερο μέρος της προσωπικής υπαρξιακής μου απόγνωσης. Είναι η αναγνώριση – τονίζω χωρίς μομφή – ότι το πανίσχυρο ένστικτο της επιβίωσης την ώρα του υπαρξιακού κινδύνου, τυφλώνει πολλούς από εμάς. Και κανένας μας – συμπεριλαμβανόμενου του γράφοντος – δεν γνωρίζει πώς θα αντιδράσει την ώρα που οι αποφάσεις είναι κυριολεκτικά ζωής ή θανάτου. Θέλω να πιστεύω ότι στην κοινωνία μας υπάρχουν ακόμη αρκετά μέλη της που θα σκεφτούν και τους αδύναμους και ανήμπορους, μπροστά στον υπαρξιακό κίνδυνο.

Αυτό που γνωρίζω αδιαμφισβήτητα είναι ότι το τελευταίο απαιτεί συνεχή και αδιάκοπη εκπαίδευση, σωματική, αλλά κυρίως ψυχική και πνευματική. Η σωματική δυνατότητα αντίδρασης πρέπει απαραίτητα να συνοδεύεται από μια Παιδεία που να επενδύει στον Άνθρωπο και στην Κοινωνία των «Όμορφων Πράξεων». Χωρίς αυτή την Παιδεία είμαστε όλες/οι κύμβαλα αλαλάζοντα. Και φύλλα ριγμένα στο πέλαγο. Και σε ένα νησί που η πλειοψηφία των κατοίκων δεν γνωρίζει βασικές δεξιότητες κολυμπιού…

Στην απουσία αυτής της Παιδείας, την οποία φωτίζουν και τα εμετικά σχόλια εις βάρος των νεκρών, θλίβεται η ψυχή μου άχρι θανάτου. Και α-πορεί. Πιθανώς εις ώτα μη ακουόντων.

Ζητείται ελπίς…

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com

~~~~~~~~~~~~~