Τι Ζούμε; Πώς το Ζούμε;

Εισαγωγή: Ευλογήθηκα σε δύο διαφορετικές περιόδους της ζωής μου με την φιλία δύο συμπατριωτών μας, που έσωσαν ανθρώπους στην θάλασσα. Οι πράξεις τους έμειναν άγνωστες στο ευρύ κοινό, αφού και οι δύο διάλεξαν την σιωπή για τα ανδραγαθήματά τους. Ζουν και εργάζονται ανάμεσά μας. Το παρόν είναι αφιερωμένο στους δυο τους, με την ευγνωμοσύνη μου για εκείνους και για όλες και όλους σαν εκείνους. Το παρόν δεν αποτελεί μομφή για τις συμπεριφορές που παρουσιάζονται σε αυτό. Όσοι θα το διαβάσετε, διαβάστε το σαν το παραλήρημα ενός μεσήλικα που βιώνει μέρος της πραγματικότητας σαν να είναι ένας δεινόσαυρος, που βλέπει το μετέωρο να έρχεται, φλεγόμενο στον ουρανό. Και που α-πορεί…

***

Παρακολουθώντας την συνέντευξη της χαροκαμένης μάνας, που έχασε μέσα από τα χέρια της, τα δύο παιδιά της, στο ναυάγιο στα ανοικτά της κατεχόμενης Κερύνειας, κάτι έσπασε ανεπανόρθωτα μέσα μου. Και ένας κύκλος που άρχισε την Πρωτοχρονιά με την πυρκαγιά στο Γκραν Μοντανά που στοίχισε την ζωή σε δεκάδες νέες/ους έκλεισε, ανοίγοντας την πόρτα σε ένα προσωπικό υπαρξιακό χάος.

Ζούμε στην εποχή που οι καταστροφές καταγράφονται οπτικά μέσα από τις κάμερες των κινητών τηλεφώνων. Όπως πολύ ορθά όμως σκίτσαρε ο Αρκάς, τα κινητά δεν μπορούν να καταγράψουν την τραγωδία. Ζούμε επίσης σε μία εποχή που μοιάζει να καταργεί βασικούς νόμους της Βιολογίας, αλλά και της Κοινωνικής συνύπαρξης.

Την πυρκαγιά στην Ελβετία, τις πλημμύρες στο Νεπάλ, το ναυάγιο ανοικτά της Κερύνειας συνδέουν παρόμοιες συμπεριφορές και πράξεις οι οποίες μου προκαλούν απορία, αλλά και απόγνωση.

Η ταύτιση του homo-technologicus με την οπτικογράφιση των γεγονότων, σε αναντιστοιχία με το βίωμά των, με αφήνει άναυδο. Είναι για μένα αδιανόητο ότι συνάνθρωποί μας μοιάζουν να έχουν σβήσει το βασικό και πρωτόγονο ένστικτο επιβίωσης που διέσωσε το είδος μας στην ιστορική του πορεία. Και όμως το παρακολουθώ να συμβαίνει μέσα από τις καταγραφές των κινητών των ιδίων ή/και άλλων. Στα τρία τραγικά περιστατικά τα οποία ανέφερα, έχουμε εξαιρετική εικόνα του τι ακριβώς συνέβη μέσα από τις καταγραφές των κινητών τηλεφώνων ανθρώπων, που συνεχίζουν να κινηματογραφούν ενώ η πυρκαγιά εξαπλώνεται, το κύμα λάσπης καταφτάνει και το καταμαράν αναποδογυρίζεται. Γνωρίζουμε το τέλος της ζωής ανθρώπων, την αγωνία  και την απόγνωση στα πρόσωπά τους, τις κραυγές για βοήθεια, μέσα από την καταγραφή τους, εκείνη την στιγμή, από συνανθρώπους τους που επιλέγουν να οπτικογραφούν, μπροστά στο θάνατο που τους απειλεί. Μοιάζει η βασική βιολογική λειτουργία της μάχης ή της φυγής να έχει ανασταλεί για ένα μέρος της ανθρωπότητας.

Η μάνα που ολοφύρεται λέγοντας ότι «κανένας δεν μας βοήθησε» αγγίζει το δεύτερο μέρος της προσωπικής υπαρξιακής μου απόγνωσης. Είναι η αναγνώριση – τονίζω χωρίς μομφή – ότι το πανίσχυρο ένστικτο της επιβίωσης την ώρα του υπαρξιακού κινδύνου, τυφλώνει πολλούς από εμάς. Και κανένας μας – συμπεριλαμβανόμενου του γράφοντος – δεν γνωρίζει πώς θα αντιδράσει την ώρα που οι αποφάσεις είναι κυριολεκτικά ζωής ή θανάτου. Θέλω να πιστεύω ότι στην κοινωνία μας υπάρχουν ακόμη αρκετά μέλη της που θα σκεφτούν και τους αδύναμους και ανήμπορους, μπροστά στον υπαρξιακό κίνδυνο.

Αυτό που γνωρίζω αδιαμφισβήτητα είναι ότι το τελευταίο απαιτεί συνεχή και αδιάκοπη εκπαίδευση, σωματική, αλλά κυρίως ψυχική και πνευματική. Η σωματική δυνατότητα αντίδρασης πρέπει απαραίτητα να συνοδεύεται από μια Παιδεία που να επενδύει στον Άνθρωπο και στην Κοινωνία των «Όμορφων Πράξεων». Χωρίς αυτή την Παιδεία είμαστε όλες/οι κύμβαλα αλαλάζοντα. Και φύλλα ριγμένα στο πέλαγο. Και σε ένα νησί που η πλειοψηφία των κατοίκων δεν γνωρίζει βασικές δεξιότητες κολυμπιού…

Στην απουσία αυτής της Παιδείας, την οποία φωτίζουν και τα εμετικά σχόλια εις βάρος των νεκρών, θλίβεται η ψυχή μου άχρι θανάτου. Και α-πορεί. Πιθανώς εις ώτα μη ακουόντων.

Ζητείται ελπίς…

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com

~~~~~~~~~~~~~

🔵 Θυσία με νόημα...

{Η εικόνα μεγεθύνεται και εμφανίζεται με καλύτερη ευκρίνεια με "κλίκ".}

 
Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net   

* * *  

 

 

 

 

 

 

 

Όμηροι του Ομήρου

 

{Η Ιθάκη}

Με αφορμή την κυκλοφορία της κινηματογραφικής ταινίας «Οδύσσεια» του «σερ» Κρίστοφερ Νόλαν και τον δημόσιο διάλογο που έχει προκαλέσει δημοσιεύω το παρόν σαν ένα πετραδάκι στον ωκεανό.

Εισαγωγή:

Ανήκω  στην πρώτη γενιά μετά την «μεταπολίτευση» στην οποία τα αρχαία Ελληνικά αποκόπηκαν από το αρχαίο κείμενο και έγιναν ένα βάσανο αποστήθισης κανόνων και χρόνων με αποτέλεσμα η συντριπτική πλειοψηφία των νέων να τα μισήσει. Η αποκοπή από τις ρίζες της γλώσσας μας έχει έτσι το τραγελαφικό αποτέλεσμα να βρίσκομαι Αύγουστο σε μία παραλία στο Πήλιο και να ακούω τους δύο Ιταλούς δίπλα μου να απαγγέλλουν στα αρχαία Ελληνικά τον διάλογο Νέστορα Τηλέμαχου και να μην καταλαβαίνω σχεδόν τίποτα…

***

Η πρώτη γνωριμία μου με τον Όμηρο έγινε τα χαράματα της 20^ης Ιουλίου 1974. Ήμουν σχεδόν τεσσάρων και ξύπνησα με τον ομηρικό ( η ειρωνεία…) καυγά των γονιών μου. Περπάτησα στον διάδρομο και τους βρήκα στο μπάνιο να συζητούν έντονα. Ο πατέρας μου πήγαινε στον «Πόλεμο» και η μάνα μου προσπαθούσε έντονα να τον μεταπείσει. Η σκηνή χαράκτηκε ανεξίτηλα μέσα μου. Χρόνια μετά θα συναντούσα φίλους που θα μου περίγραφαν την ίδια σκηνή με τους δικούς τους γονιούς. Κάποιων οι πατεράδες δεν γύρισαν ποτέ. Εμείς σταθήκαμε τυχεροί. Είναι γι’ αυτό που ο Έκτορας είναι μέχρι σήμερα ο αγαπημένος μου τραγικός ήρωας.

Στην γειτονιά των παιδικών μου χρόνων παίζαμε Τρώες και Αχαιούς. Η μοίρα είχε εμάς τους μικρούς να παίζουμε τους Τρώες. Ασπίδα από τενεκέ, σπαθί καμωμένο από ξύλο, ακόντιο το σκουπόξυλο, κάποιοι είχαν και αυτοσχέδια τόξα, ένας από αυτούς από μηλιά. Χορδές από μεταλλικό σύρμα οι καλύτερες. Χάναμε από τα μεγαλύτερα παιδιά. Σαν τους Τρώες. Ήμαστε του Έκτορα. Ήταν του Αχιλλέα… Ήμαστε η τελευταία γενιά που έπαιξε τηρώντας μία παράδοση τριών χιλιάδων χρόνων.

Διάβασα για πρώτη φορά την Ιλιάδα και την Οδύσεια στις εκδόσεις των Κλασσικών Εικονογραφημένων. Στον ελεύθερο μου χρόνο στην προσφυγιά όταν δεν έπαιζα, διάβαζα. Στον κόσμο των βιβλίων έβρισκα καταφύγιο, ονειρευόμουν, αντρειευόμουν. Μέχρι σήμερα θυμάμαι το διάβασμα κάτω από τα σεντόνια των «Μυστικών του Βάλτου» τρώγοντας όπως τους ήρωες, ψωμί και τυρί. Μέχρι σήμερα προσπαθώ ανεπιτυχώς να «απεξαρτηθώ» από τη λατρεία μου για το τυρί. Είμαι κοντα…

Η επίσημη γνωριμία και η συνειδητή έναρξη της σχέσης μας με τον τυφλό οδηγό τυφλών έγινε στην τρυφερή ηλικία των 13, στο πρώτο μάθημα της Ιστορίας με τον γίγαντα της Ελληνικής Παιδείας Παύλο Χατζημάρκου. Ο κύριος Παύλος ήταν ο κλειδοκράτορας που άνοιξε την πύλη σε ένα νέο Κόσμο και την λατρεία μου για την ιστορία. Τον θυμάμαι μέχρι σήμερα να απλώνει στον πίνακα τον χάρτη του Τρωϊκού πολέμου και να μας καλεί να αναλογιστούμε πού βρίσκεται η Τροία και ποια σημασία έχει η θέση της. Εκείνη την μέρα έμαθα την λέξη «σιτοβολώνας», στην αναφορά για τους σιτοβολώνες της Ασίας και τον έλεγχο των εμπορικών δρόμων από την Τροία. . Εκείνη την μέρα πήρα το πρώτο μου μάθημα Γεωστρατηγικής. Έγινα πενήντα χρονών για να μάθω ότι ο Δάσκαλός μου – αυτός ο σκυφτός, μειλίχιος γυαλάκιας – έζησε την δική του Ιλιάδα συμμετέχοντας στην Οργάνωση, μαζί με την αδελφή του.

Η ανάγνωση και η μελέτη των δύο επών πλούτισε τις γνώσεις και τα αισθήματά μου και με έκανε να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου. Και την λατρεία μου για τον Έκτορα. Συνάντησα στον Νέστορα τον παππού μου, με την μυθιστορηματική του πορεία,  από την ορφάνια, στα μεταλλεία και τις απεργίες, στο Ελ-Αλαμέιν, στην Οργάνωση. Ο γραμματιζούμενος ως την τρίτη δημοτικού, αλλά με την σοφία της εμπειρίας και του ταξιδευτή. Και με το μπρεν στην ταράτσα της CYTA, εθελοντής τις ίδιες μαύρες μέρες της εισβολής.

Έπρεπε να πάω για σπουδές για να γνωρίσω τον πρώτο δικό μου Οδυσσέα. Ο Αλέκος Ιακωβίδης που την Τζερύνεια, πρόσφυγας, ξεριζωμένος, σαν και μένα, αλλά με τον Νόστο να αναδύεται από κάθε πόρο της ύπαρξης του. «Εξεριζώσαν μας τζιαι εφυτέψαν μας δα που το βουνόν» ήταν μία από τις κουβέντες του στις ώρες που περάσαμε μαζί, πάντοτε φιλοξενούμενοί του σε δείπνα, πάντοτε με εκείνον να πληρώνει τον λογαριασμό. Στα βιβλία του έγραφε «Αλέκος Ιακωβίδης Κερύνεια», όλη του η ύπαρξη φώναζε «Κερύνεια!». Ο Αλέκος μας έμαθε χορό και πώς να γυμνάζουμε τα παιδιά. Και μένα μου δίδαξε το νόημα των στίχων:
«Μα ο Δυσσέας και καπνό ποθεί να ιδεί απ’ αγνάντια
να βγαίνει απ’ την πατρίδα του ψηλά κι ας ξεψυχήσει.» 

Κερύνεια, άλλως Ιθάκη… 

 
Στην πρόσφατη τελετή του δήμου Κερύνειας η αδελφή του μας εξομολογήθηκε δημόσια πως η τελευταία του επιθυμία είναι η στάχτη του να επιστρέψει και να σκορπιστεί στην λατρεμένη του πόλη, την Ιθάκη του. Έκλαια βουβά εντός μου δίπλα από τον Ιάκωβο ενθυμούμενος και το σύνθημα πάνω στον τοίχο ενός Γυμνασίου στην Λακατάμια: «Ακόμη κι αν το σώμα λιώσει θα μπούμε στο Βαρώσι».

Κι όμως υπάρχουν ανάμεσα μας συμπατριώτες που λοιδορούν αυτό το Άλγος του Νόστου... 

Στην πορεία συνάντησα κι άλλους. Ο θείος μου ο Μιχάλης, από το πραξικόπημα στο Λάγος της Νιγηρίας, στην Ρώμη, στην πτώση του αεροπλάνου από την οποία επιβίωσε, στο πραξικόπημα στην Κύπρο, στα πεδία μαχών, όλα στο ίδιο καλοκαίρι για να προλάβει την γέννηση της ξαδέλφης μου. Κι ο Πάμπος που την Λύση, κι ο Μίκης που το Γέρι, να επιβιώνουν εκείνο το καλοκαίρι μέσα από Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, σε πορείες ανάμεσα στην Σκύλα και την Χάρυβδη. Με τις πληγές πάνω και μέσα τους. Όπως όλοι εκείνοι οι Έκτορες κι οι Οδυσσείς τους καλοκαιριού εκείνου.

Διάβασα μεγαλώνοντας τις μεταφράσεις της Οδύσσειας των Καζαντζάκη-Κακριδή, Μαρωνίτη και Πολυλά, καθώς και την πρόσφατη μετάφραση της Οδύσσειας από τον δικό μας ποιητάρη Άκη Σπανούδη. Δεν είμαι κλασσικιστής, ούτε έχω την ανάλογη Παιδεία. 

Αξιώθηκα όμως στην νιότη και την ύστερη μου νιότη να ταξιδέψω στις θάλασσες που διαδραματίστηκε η Οδύσσεια – η Τροία είναι για μένα άπιαστο όνειρο ώσπου ο τόπος μου είναι υπό κατοχή. Ανάμεσα στο απέραντο μπλε της θάλασσας και του ουρανού, ταξίδεψα. Όποιος δεν έχει ταξιδέψει με καϊκι στο φουρτουνιασμένο Αιγαίο δεν μπορεί να κατανοήσει την Οδύσσεια. Εκεί στο μεσιανό κατάρτι αγκαλιασμένος με άλλους και με το κύμα και τον άνεμο να μας κτυπούν στα πρόσωπα ξανασυνάντησα τον πολυμήχανο δεμένο στο μεσιανό κατάρτι, «Χίλια μύρια κύματα μακριά απ’ τ’ Αϊβαλί…»

Τα βήματα μου με πήραν στην Πύλο. Στην «αίθουσα την βροντερή» του «παλατιού του Νέστορα» καταρρέει κάθε ψευδαίσθηση για την ιστορικότητα των γεγονότων που αναφέρονται στην Οδύσσεια. Η Πύλος είναι εκεί όπου αισθάνθηκα τον αχό της Ιστορίας να με φτάνει. Το ίδιο και σ’ όλες τις «σπηλιές του Κύκλωπα» με τις οποίες είναι σπαρμένη όλη η Μεσόγειος. Από την Βοϊδιοκοιλιά, στον Πρωταρά κι απ’ την Μεγάλη Ελλάδα στην Κρήτη…

Ιθάκη, Πύλος, Μυκήνες, Κύπρος. Διερωτούμαι γιατί δεν διδάσκουμε τον δικό μας πολυμήχανο βασιλιά Κινύρα και την σχέση του με τα Τρωικά. Ή να αναζητήσουμε την σχέση με το μουσικό όργανο που φέρει το όνομά του.

Συνάντησα τέλος τον Όμηρο ως οδοδείκτη στην μέθεξη της τελετής ενός άλλου πολιτισμού, σε μία ήπειρο μακρινή. Ο Όμηρος, ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης παρουσιάστηκαν εντός μου, ανάμεσα σε άλλα άφατα, σαν καρικατούρες κρατώντας πλακάτ που έλεγαν «Απ Εδώ». Φωτίζοντας την εσωτερική Ατραπό. Μαζί τους οι πρόγονοί μου, άντρακλες μουστακοφόροι, γενειοφόροι, με σπαθιά και φυσεκλίκια, να με απελευθερώνουν από τον κύκλο του αίματος, φωνάζοντάς μου εν χορώ: «Το νόημα της ζωής είναι η Ευτυχία»…

Και οι Ελένες; Ωραίες στην πορεία και μοιραίες. Σαν την D που πέρασε σαν λαίλαπα από το νησί της Θεάς ένα καλοκαίρι, αναστατώνοντας την πρωτεύουσα και τον καθωπρεπισμό της. Και η δική μου που με δίδαξε ότι ο Έρωτας είναι η θεραπεία για πάσαν νόσον και πάσαν μαλακία. Ακόμη και για τον φόβο της πτήσης… 

Μεγάλωσα, too old for these shit, που λένε και στο Αμέρικα για να κατανοήσω (;) το μεγαλείο των δύο επών και να το ενστερνιστώ ως οδηγό κατανόησης της ανθρώπινης φύσης και της οδύνης της μέσα σε έναν κόσμο που ορίζεται πάντα από πολεμοχαρείς άντρες, που μετατρέπουν τα προσωπικά τους Πάθη σε πορεία σφαγής, ώστε να «μείνουν στην ιστορία». 

Ο Έρωτας, η σφαγή του Έρωτα, τα ανίερα δεσμά του Γάμου δίχως Έρωτα, το Χρέος, η Φιλοξενία, η Αγάπη, η Επιστροφή, η εκ Δίκης η, καθετί το Ανθρώπινο, καθετί το Θεϊκό συναντιούνται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια.

Τα δύο έπη είναι τα κορυφαία αντιπολεμικά έπη στην Ιστορία του καλούμενου «Δυτικού» πολιτισμού, παρά το ότι πραγματεύονται τον Πόλεμο μέσα από όλες του τις διαστάσεις. Οι Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες τον Έκτορα ακολουθούσαν, ενάντια στους οιωνούς. 

Στο μεν πρώτο με την εξήγηση της σφαγής και των αιτιών της, την συνεχή επανάληψη της, της περιγραφή της, των λεπτομερειών της, τον αντίκτυπό της σε όσους την βιώνουν και στην κορύφωση της συνάντησης Αχιλλέα Πριάμου και τον γέρο βασιλιά που φιλά τα χέρια του φονιά του παιδιού του. Σε έναν τόπο όπου οι σφαγείς μας έχουν αρνηθεί τούτο το ύστατο ανθρώπινο, να θάψουμε τους νεκρούς μας, ο Όμηρος φωτοδοτεί ακόμη την Οδό. Ζητώντας Άνθρωπο

Στο δε δεύτερο με την κορυφαία συνάντηση Αχιλλέα και Οδυσσέα στον κάτω κόσμο, ένα μικρό απόσπασμα σε σχέση με το έργο, θα έλεγες κρυμμένο ανάμεσα στον όγκο του έργου. Και τα λόγια του «πρώτου καλύτερου των Αχαιών»:

«Μη θες να με παρηγορήσεις για τον θάνατό μου, Οδυσσέα γενναίε·

θα προτιμούσα πάνω στη γη να ζούσα, κι ας ξενοδούλευα σε κάποιον,

άκληρο πια που να μην έχει και μεγάλο βιος,

παρά να είμαι ο άρχοντας στον κάτω κόσμο των νεκρών.»

Είναι μια αντιπολεμική κραυγή για τον Εμφύλιο Πόλεμο και τα δεινά του. Για την θυσία των παιδιών. Για την σύγκρουση ανάμεσα στα αδέλφια που μιλούν την ίδια γλώσσα, έχουν τα ίδια έθιμα και τιμούν όσο τιμούν τους ίδιους Θεούς.

Είναι τέλος η Επιταγή για αποκατάσταση της Ηθικής τάξης. Και αυτό περιλαμβάνει την Βίαιη σφαγή των σφετεριστών και όσων την καταργούν. 

Τα έπη του Ομήρου είναι η δική μας “Mahabharata”. Ένας οδηγός σκιαγράφησης της Ανθρώπινης πορείας μέσα στο σύμπαν, αλλά και του Ανθρώπου μέσα στον εαυτό του. Σε αντίθεση όμως με τους Ινδούς που έχουν μετατρέψει το κομμάτι του έπους “Bhagavat Gita” σε οδηγό πνευματικής πορείας και αυτογνωσίας, εμείς καταδικαστήκαμε - πρώτα από τους "δικούς μας" που τα υποβάθμισαν σε "μυθολογία" -, να  περιμένουμε από «φωτισμένους» αλλοδαπούς κλασσικιστές και σκηνοθέτες – στραβάρα τους και στραβάρα μας – να μας εξηγήσουν το νόημα των επών που ζούμε ξανά και ξανά στην δική μας εθνική ιστορία και στις δικές μας προσωπικές πορείες. Και έτσι καταδικαζόμαστε το μάτι μας να μην βλέπει και τα αυτιά μας να μην ακούν. Αποχαυνωμένοι ανάμεσα σε σύγχρονους Λωτούς κάθε είδους, ξεχνούμε από πού ερχόμαστε.

Όμηροι του Ομήρου, καταδικασμένοι να ζούμε ξανά και ξανά Ιλιάδες και Οδύσσειες.

Ολόκληρη η Ουσία της Οδύσσειας είναι η Επιστροφή στην πατρίδα και στον Τρόπο της, χωρίς να χάσεις τον Εαυτό σου. Και η σφαγή αυτών που Κατέχουν και διεκδικούν όσα δεν τους ανήκουν. Και είναι αδύνατον να κατανοηθούν ο Πόθος της Επιστροφής και η Δράση για αποκατάσταση της Θείας Δίκης από ευνοούμενους του Ιμπέριουμ. Και τα φερέφωνά τους…

52ος Αύγουστος μακριά από την Ιθάκη... 

Σόλων Αντάρτης 

~~~~~~~~~~~~~

 

 

 

 

🔵 Καταφθάνει Οσονούπω

{Η εικόνα μεγεθύνεται με "κλικ", ΕΔΩ.}

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

Παραπομπές

Σινεμά
https://cyprusindymedia.blogspot.com/search?q=%CE%A3%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%AC&max-results=20&by-date=false

Κινηματογράφος
https://cyprusindymedia.blogspot.com/search/label/%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82

* * * 

🔵 Εισηγήσεις και Αντιπροτάσεις

{Η εικόνα μεγεθύνεται με "κλικ", ΕΔΩ.}

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net 

Διζωνική:
https://cyprusindymedia.blogspot.com/search/label/%CE%B4%CE%B9%CE%B6%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE 

* * *  

Ατέλειωτα τα ΟΧΙ

 {Η εικόνα μεγεθύνεται με "κλικ"}

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net 

Διζωνική:
https://cyprusindymedia.blogspot.com/search/label/%CE%B4%CE%B9%CE%B6%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE 

* * *  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

🔵 Πικρές Αλήθειες που ΔΕΝ χωνεύονται εύκολα: 15η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974

"Εγώ".

Γενικά πολύ καλές τοποθετήσεις στο πιο κάτω κείμενο του μέχρι πρόσφατα Βουλευτή Ανδρέα Θεμιστοκλέους, και κυρίως το δίδαγμα που εξάγεται για όλους μας. Ζωγραφίζει τον γενικό κανόνα: το ότι όπου καταλύθηκε η Δημοκρατία, ακολούθησαν καταστροφές τεραστίων διαστάσεων. 

Προκύπτουν όμως και τα εξής:

🔵 ΜΕΡΟΣ Α.

1. Οι δύο δικτατορίες - η ακελομακαριακή στην Κύπρο, και η χουντική στην Αθήνα - συνεργάστηκαν επί πολλά χρόνια τροχιοδρομώντας τερατώδη εγκλήματα εναντίον του λαού. Επίσης, συγκρούστηκαν επί πολλά χρόνια, επιδιώκοντας συμφέροντα, κύρος, συμμαχίες, επέκταση εξουσίας, και ισχύος. Η τελική σύγκρουση ανάμεσα στις δύο δικτατορίες, 15 Ιουλίου 74, δεν ήταν και το χειρότερο που μας συνέβηκε, όσο άφρον, αυταρχικό, ανήθικο, και αιματηρό και αν ήταν το σύνολο των αδελφοκτόνων επιχειρήσεων εκατέρωθεν.

2. Το χειρότερο ήταν το ότι η χούντα, κατέχοντας την Εθνοφρουρά υπό τον έλεγχο της, ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΕ την άμυνα μας ενάντια στην τουρκική εισβολή! Με αποτέλεσμα να χάσουμε τη μισή χώρα και χιλιάδες νεκρούς. ΑΥΤΟ είναι το μεγαλύτερο έγκλημα. ΑΥΤΟ ήταν η μεγαλύτερη προδοσία. Μεθυσμένοι όμως οι πολιτικάντηδες και μεγάλο μέρος του λαού μας με την προπαγάνδα του διαχρονικού ακελομακαριακού καθεστώτος, συνεχίζουν να κλαίονται για το "προδοτικό πραξικόπημα", γιατί ο στόχος είναι η δαιμονοποίηση όλων των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ δυνάμεων που αντιστάθηκαν στη δικτατορία Μακαρίου.

3. Στο κείμενο ορθά αναφέρεται πως η ΕΟΚΑβ την μέρα του πραξικοπήματος ήταν ήδη ακέφαλη, αποδιοργανωμένη και διαλυμένη, αλλά δεν παρέχεται το αναγκαίο βάθος σε αυτή την περιγραφή. Η Οργάνωση είχε ήδη ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΥΤΕΙ με διαταγή του τελευταίου της Διοικητή, του Γιώργου Καρούσου. Αυτή ήταν και η ύστατη του προσπάθεια να αποφευχθεί γενικευμένος εμφύλιος πόλεμος. Η ΕΟΚΑβ ΔΕΝ υπήρχε τον Ιούλιο του 74. Υπήρχαν μόνο ΠΡΩΗΝ μέλη, χωρίς Αρχηγό, χωρίς κατεύθυνση, και με το όπλο παρά πόδα με εντολή να χρησιμοποιηθεί μόνο για αυτοάμυνα. Πολλά άλλα πρώην μέλη ήταν ακόμη καταζητούμενοι εκείνη τη μέρα, και πολλά άλλα ήταν στις φυλακές όπου υπέκειντο φρικτά και απάνθρωπα βασανιστήρια από τις "έννομες δυνάμεις" με πρωκτικούς βιασμούς, μαστιγώματα, ανάποδο κρέμασμα, φάλαγγα στα πέλματα, κάψιμο με τσιγάρα και αναπτήρες, ραβδισμούς και άλλα.

4. Ήταν απόλυτα φυσικό για κάποια πρώην μέλη της Οργάνωσης να εμπλακούν σε συγκρούσεις όταν αυτές γενικεύτηκαν με την έναρξη του πραξικοπήματος. Τα πλείστα πρώην μέλη πληροφορήθηκαν για το πραξικόπημα από το ραδιόφωνο, όπως όλος ο κόσμος. Πολλοί ήξεραν ότι αν επικρατούσε το ακελομακαριακό καθεστώς θα έχαναν τις ζωές τους, και κάποιοι από ανάγκη αυτοπροστασίας ενεπλάκησαν σε συγκρούσεις. Όλες αυτές οι εμπλοκές ήταν ΕΚΤΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ, και κατά παράβαση των τελευταίων διαταγών του Διγενή και του Διοικητή Γ.Καρούσου. Οι μόνοι από τα πρώην μέλη της ΕΟΚΑβ που δικαιολογούνται για την εμπλοκή τους σε γεγονότα εκείνες τις μέρες είναι όσοι αντιμετώπισαν καταστάσεις ζωής ή θανάτου όπου η δράση ήταν αναπόφευκτη. Η όποια συνεργασία με το πραξικόπημα όμως, ήταν εκτός αποστολής και σε παράβαση ρητών εντολών της ΕΟΚΑβ.

ΕΝΘΕΤΟ:
Σε δημοσιογραφική διάσκεψη αμέσως μετά το πραξικόπημα, ο Νίκος Σαμψών παρουσιάζει τα ΟΡΓΑΝΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ που ανευρέθηκαν στον Αστυνομικό Σταθμό Πύλης Πάφου, στη Λευκωσία. Εκεί, υπό την επίβλεψη τον μακαριακού και παρακρατικού "ΥπερΑστυνόμου" κου Κύπρου Μουρουζίδη, το δημοκρατικό καθεστώς Μακαρίου υπέβαλλε τους αντιφρονούντες σε "χάδια" και "δημοκρατικό διάλογο".  Διακρίνονται στο προσκήνιο:
Όργανο για πρωκτικούς και κολπικούς βιασμούς, μαστίγια, ράβδοι, και ρόπαλα διαφόρων διαμετρημάτων. Ο Σαμψών αναγκάστηκε να επέμβει δραστικά για να σώσει τη ζωή του βασανιστή Μουρουζίδη όταν αυτός συνελήφθει από τους πραξικοπηματίες και κινδύνεψε να λυντσαριστεί από τα θύματα του, πρώην κρατούμενους, πρώην συλληφθέντες, και αιχμάλωτους αντιφρονούντες, μέλη της Ενωτικής Παράταξης, της Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης (ΔΕΚ) και της ΕΟΚΑβ.

🔵 ΜΕΡΟΣ Β.

1. Ας μην υποτιμούμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η Οργάνωση Γρίβα και αργότερα η ΕΟΚΑβ είχαν ΘΕΜΕΛΙΑΚΟ ρόλο στην καλλιέργεια της ένοπλης και πολιτικής Αντίστασης στη χούντα, από το πρώτο έτος της ύπαρξης της, το 1967. Όχι μόνο στην Κύπρο αλλά αρχικά ΚΥΡΙΩΣ στον ελλαδικό χώρο. Η οργανωμένη Δημοκρατική Αντίσταση στη χούντα με συμμέτοχους τον Διγενή, τον Καρούσο κα άλλους, ανέδειξε ΗΡΩΕΣ όπως τον Σπύρο Μουστακλή, ο οποίος πέθανε από τα βασανιστήρια. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια διεύρυνση της Αντίστασης όπου για πρώτη φορά ο λαός αγκάλιασε μαζικά την Αντίσταση, προσθέτοντας τραγούδι, χαμόγελο, και την χάρη που έχουν τα νιάτα.

2. Και κάτι που λίγοι γνωρίζουν ή αναγνωρίζουν: όταν η εξέγερση του Πολυτεχνίου τον Νοέμβριο του 73 άρχισε να μεταλαμπαδίζεται και σε άλλες πόλεις και περιοχές της Ελλάδος (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κρήτη), έφερε την πολυπόθητη ΕΝΩΣΗ της Κύπρου με την Ελλάδα στο πάρα πέντε: μας έφερε στο ιστορικό δίστρατο για το οποίο Γρίβας και Μακάριος είχαν προετοιμαστεί όταν συμφώνησαν για την ίδρυση της ΕΟΚΑβ το 70-71. Το σχέδιο ήταν να προσκληθούν όλες οι ελλαδικές αντιστασιακές οργανώσεις και πολιτικά πρόσωπα στην Κύπρο, να σχηματίσουν "εν εξορία" Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος, να κηρυχθεί η Κύπρος ως το πρώτο ΕΛΕΥΘΕΡΟ από την χούντα ελληνικό έδαφος και να κηρυχθεί επίσημα ως μέρος της Ελληνικής επικράτειας.

3. Η διασπορά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σε άλλες πόλεις και περιοχές έδωσε το κατάλληλο πολιτικο-ιστορικό και στρατιωτικό πλαίσιο για την υλοποίηση της συμφωνίας Μακαρίου-Γρίβα. Προς τούτο, άρχισαν κινητοποιήσεις στην Κύπρο δυνάμεις από ανάμεσα και στις δύο παρατάξεις που άρχισαν να ετοιμάζονταν για αυτό το ενδεχόμενο. Η ΕΝΩΣΗ έφτασε πολύ κοντά στην υλοποίηση εκείνο το τριήμερο: η σφαγή του Πολυτεχνείου όμως έπνιξε την εξέγερση και γλύτωσε τον Μακάριο από την "δυσάρεστη υποχρέωση" να υλοποιηθεί αυτή η συμφωνία. Είχε ήδη εκφράσει την απροθυμία του για την Ένωση πολλές φορές, αλλά για το συγκεκριμένο εκείνο σχέδιο είχε εκφράσει την πιο πρόσφατη του απροθυμία τον Μάρτιο του 72, λίγο μετά την ιστορική συνάντηση Διγενή-Μακαρίου όπου η συμφωνία τους είχε ανανεωθεί. Ο Μακάριος ΔΕΝ απέρριψε το σχέδιο για κοινή δράση, αλλά προσποιήθηκε όπως πάντα πως "δεν είναι κατάλληλες οι συνθήκες".

Όταν με την ειρηνική εξέγερση στο Πολυτεχνείο ενάμιση χρόνο αργότερα οι συνθήκες έγιναν ΠΛΗΡΩΣ κατάλληλες, τον γλύτωσε από την "υποχρέωση" η χούντα, διενεργώντας την σφαγή του Πολυτεχνείου.

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

15η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974-ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

του Ανδρέα Θεμιστοκλέους

Πρώτη, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ έφερε την ΜΕΡΑΡΧΙΑ και τον ΓΡΙΒΑ στην Κύπρο και δημιούργησε τις συνθήκες της ΕΝΩΣΗΣ με την Ελλάδα, την οποίαν ΕΝΩΣΗ η ΚΥΠΡΟΣ διέπραξε το μέγιστο των σφαλμάτων της και την κλώτσησε

Δεύτερη, η ΧΟΥΝΤΑ σε ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ με την τότε κυπριακή κυβέρνηση δημιούργησαν το ΦΙΑΣΚΟ της Κοφίνου, κόντρα στην έντονη αντίθεση του Γρίβα και στη συνέχεια απέσυραν και την ΜΕΡΑΡΧΙΑ και τον ΓΡΙΒΑ υποκύπτοντας ταπεινωτικά σε τουρκικά τελεσίγραφα

Τρίτη, η ΧΟΥΝΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ απέσυρε την ΜΕΡΑΡΧΙΑ και τον ΓΡΙΒΑ από την Κύπρο απογυμνώνοντας την από κάθε δύναμη ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ της ΤΟΥΡΚΙΑΣ και η ΧΟΥΝΤΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ εξύφανε, σχεδίασε και εξετέλεσε το ΑΦΡΟΝ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ εναντίον του ΜΑΚΑΡΙΟΥ και ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Τέταρτη, η ΑΚΕΛΙΚΗ θέση ότι η ΕΟΚΑ Β΄εξετέλεσε το Πραξικόπημα ή ότι τα μέλη της γνώριζαν για την εκδήλωση του και συμμετείχαν στην διενέργεια του ούτε ως ΑΝΕΚΔΟΤΟ δεν μπορεί λέγεται.

Η ΕΟΚΑ Β΄απλά ακολούθησε εκ των υστέρων και έλαβε μέρος στην προσπάθεια ΕΔΡΑΙΩΣΗΣ του. Και μέσα στο κλίμα εκείνης της εποχής, ήταν απόλυτα φυσιολογικό πως η ΕΟΚΑ Β΄ στο άκουσμα ότι ο Μακάριος ήταν νεκρός, όχι μόνο δεν θα έβαζε τα κλάματα, αλλά θα ακολουθούσε

Πέμπτη, ο ΓΡΙΒΑΣ ήταν ήδη έξι μήνες πριν, νεκρός και η ΕΟΚΑ Β΄ουσιαστικά ήταν ακέφαλη, αποδιοργανωμένη και σχεδόν διαλυμένη.

Έκτη, η ΧΟΥΝΤΑ των Αθηνών προφανώς και δεν έπεσε από τον ΧΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ του Πολυτεχνείου, αλλά κατέρρευσε και σωριάστηκε κατά γης κάτω από το εθνικό βάρος των αμαρτημάτων της προδοσίας της, της τουρκικής εισβολής και της ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ μετά την ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ.

Έβδομη, από τον ΧΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ του Πολυτεχνείου η ΧΟΥΝΤΑ που έπεσε ήταν η ΧΟΥΝΤΑ του ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (ο οποίος τότε θα προχωρούσε σε εκλογές με τον Μαρκεζίνη στις 10 Φεβρουαρίου 1974 η οποία ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΕ από την ΧΟΥΝΤΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, η οποία και τις ματαίωσε, και,

Όγδοη, από ΟΛΑ τα πιο πάνω, που αναφέρονται αδρομερώς, ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ εάν η ΚΥΠΡΟΣ δεν έμενε έξω από τον εθνικό κορμό ή εάν στην Κύπρο και την Ελλάδα υπήρχε ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ και ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΒΙΟΣ!

Ένατη, από το 1960 και για 15 ολόκληρα χρόνια μέχρι και το 1974 οι πολιτικές δολοφονίες εισέτι ανεξιχνίαστες και ατιμώρητες, οι βασανισμοί και οι αποκλεισμοί, οι φυλακίσεις πολιτικών προσωπικοτήτων όπως του ΤΑΚΗ ΕΥΔΟΚΑ, οι διώξεις, ο νεποτισμός και ο αμοραλισμός, ο περιορισμός και ενίοτε η εξόντωση της δημοκρατίας, το κράτος και το παρακράτος, η βία και η αντιβία και προ παντός οι αλλοπρόσαλλες και γκρεμνοβατούσες επίσημες ακατανόητες πολιτικές του κράτους, σε ένα μόνο συνέβαλλαν και ένα μόνο εξυπηρετούσαν:

Μέσα στην κορύφωση του ψυχρού πολέμου και του διπόλου ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΔΥΣΗΣ, που υπαγόρευε και απαγόρευε πολιτικές και συμπεριφορές συννέφιαζαν ολοένα και περισσότερο σκοτεινά και βαριά τον διεθνή και πολιτικό ορίζοντα της Κύπρου, όπου θα ξεσπούσε, μετά την επαίσχυντη προδοσία της χούντας των Αθηνών, η καταστροφική τουρκική καταιγίδα του 1974. 

Χώρες με πολιτικά κόμματα, που να μην ήταν ή να είναι δημοκρατικές υπήρξαν και υπάρχουν πολλές. Χώρες που να υπήρξαν δημοκρατικές χωρίς πολιτικά κόμματα ούτε υπήρξαν ούτε ποτέ θα υπάρξουν.

Με άλλα λόγια ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ χωρίς πολιτικά κόμματα ΑΡΧΩΝ καλά και δημοκρατικά οργανωμένα είναι έννοιες ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ!

Πολιτικά Διδάγματα:
➨ Η κρατούσα, η καθεστηκυία τάξη δεν είναι μόνο υπεύθυνη για τα δικά της λάθη αλλά και γι’ αυτά των αντιπάλων της. Και όσον περισσότερο δημοκρατικά ανομιμοποίητη είναι, τόσον μεγαλύτερη είναι και η ευθύνη της.

➨ Κανένας ηγέτης, είτε αυτόκλητος εθνοσωτήρας είτε δημοκρατικά εκλελεγμένος είτε ακόμα ηγέτης επαναστατικώ δικαιώματι, δεν δικαιούται να υψώνει τον εαυτόν του ή το κόμμα του ή την κλίκα του υπεράνω και εις βάρος της χώρας του, του λαού και του έθνους του.

➨ Η αφροσύνη, η προσωπολατρία, η ιδιοτέλεια, η αυθαιρεσία, η μεγαλομανία, η κολακεία και ο φανατισμός, ο παραλογισμός και ο διχασμός περιορίζονται μόνο μέσα σε μια πραγματική δημοκρατία, πλήρη και ώριμη.

➨ Απαραίτητη όμως προϋπόθεση για δημοκρατία πλήρη και ώριμη, είναι ο ορθόδοξος πολιτικός και δημόσιος βίος, δηλαδή τα πολιτικά κόμματα αρχών και όχι έννομες συμμορίες που εξ ονόματος του λαού διαγουμίζουν τις εξουσίες, τον πλούτο και το μέλλον του.

Σε όλα αυτά και για όλα αυτά είναι ντροπή – μόνο ντροπή – αυτός ο λαός να αποδέχεται την άποψη ότι η ευθύνη δεν ανήκει σε κυβερνήσεις, υπουργούς, βουλευτές, κόμματα και παράγοντες, αλλά σε 20χρονους, 18χρονους και 19χρονους καταδρομείς που ούτε την ικανότητα και την εμπειρία είχαν αλλά ούτε και καθήκον τους ήταν για να αναλύουν και να σχολιάζουν διαταγές των ανωτέρων τους και να αποφασίζουν για την νομιμότητα τους και την τάχα ηθικοπλαστική τους συγκρότηση και τελικά την εκτέλεση τους.

Το πρωτότυπο δημοσιεύτηκε αρχικά εδώ:
■ 15η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974-ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
https://www.facebook.com/andreas.themistocleous.796/posts/pfbid02gKtZRBmfCEV3FozkJmfVtm1hJW2qQMNvmzC4D9LAPXgsHPAFkNNaSf1ntV8sUZfYl

Παραπομπές, Αναγνώσματα

■ Τα Ονόματα ~ Πραξικόπημα | CyprusIndyMedia.org
https://web.archive.org/web/20130313133353/http://cyprus.indymedia.org/node/59

■ Πως ανανεώνεται η παραχάραξη της ιστορίας
https://cyprusindymedia.blogspot.com/2019/04/blog-post_22.html

■ Στο καλό, κε Φώτη
https://cyprusindymedia.blogspot.com/2019/12/blog-post_12.html

🔷 Γιάννης και Γεώργιος Μαύρος, ευθύνες για το 1974: Προσωπικές Μαρτυρίες
https://cyprusindymedia.blogspot.com/2000/07/1974.html

⚫ Για την επίθεση στην ΕΔΕΚ
https://cyprusindymedia.blogspot.com/2022/12/blog-post_10.html

🔵 Για την ΕΣΕΑ, τον Γρίβα-Διγενή, τον Τάκη Ευδόκα: ΕΟΚΑβ, Μακάριος και χούντα
https://cyprusindymedia.blogspot.com/2023/07/blog-post_0.html

* * *