Monday 24 June 2024

🔴 Μάριος Δημητρίου: Η ευθανασία και η σκοτεινή περίπτωση του Arthur Koestler

του Μάριου Δημητρίου, με σχόλια του Πέτρου Ευδόκα



🔴 Στις δύο φωτογραφίες είναι τα εξώφυλλα της ελληνικής και της αγγλικής έκδοσης του βιβλίου «Ο Ξένος στην Πλατεία» («Stranger on the Square»), που αποτελεί τον τρίτο και τελευταίο τόμο της αυτοβιογραφίας του εβραϊκής καταγωγής διάσημου στην εποχή του, Ούγγρου συγγραφέα  Arthur Koestler, που γεννήθηκε το 1905 στη Βουδαπέστη και που μέχρι το 1940 έζησε διαδοχικά στη Βιέννη (στο Πανεπιστήμιο της οποίας φοίτησε), την Παλαιστίνη, το Παρίσι και το Βερολίνο. Από το 1941 μέχρι τον θάνατο του το 1983, έζησε στο Λονδίνο. Το βιβλίο του αυτό, που εκδόθηκε μεταθανάτια το 1984, από τον φίλο και εκδότη του, Harold Harris, ο  Koestler το έγραψε από κοινού με τη σύζυγό του Cynthia και περιλαμβάνει επίσης αυτοβιογραφικές σημειώσεις της. Είναι το βιβλίο του που τον συνδέει όσο κανένα άλλο, με το τέλος της ζωής του και με την ευθανασία, της οποίας ήταν δηλωμένος υποστηρικτής. Ο Koestler είχε υπηρετήσει ως αντιπρόεδρος της  βρετανικής οργάνωσης εθελοντικής  ευθανασίας Exit και είχε γράψει μάλιστα ένα εγχειρίδιο με πρακτικές συμβουλές για την ευθανασία. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, υπέφερε με τη νόσο του Πάρκινσον και αργότερα με λευχαιμία. Ο Koestler ζούσε για δεκαετίες μαζί με την τρίτη σύζυγο του Cynthia Jeffries, σε ένα διαμέρισμα κοντά σε αυτή την πλατεία, Μονπελιέ, (Montpelier), του εξωφύλλου του τελευταίου του βιβλίου, στην περιοχή Kensington του νοτιοδυτικού Λονδίνου. Με τη Cynthia είχε γνωριστεί το 1949, όταν εκείνη ανταποκρίθηκε σε μια μικρή αγγελία που έβαλε σε εφημερίδες, ζητώντας ιδιαιτέρα γραμματέα για να του πληκτρολογεί στη γραφομηχανή, τα κείμενα του. Εκείνο το διάστημα, ήταν ακόμα παντρεμένος με τη δεύτερη σύζυγο του, τη Mamaine Paget, που την είχε παντρευτεί, αφού χώρισε την πρώτη του σύζυγο Dorothy Asher. Είχαν ερωτική σχέση με  τη Cynthia από το 1955 και παντρεύτηκαν το 1965. Η  Cynthia και ο Arthur Koestler αυτοκτόνησαν μαζί στις 3 Μαρτίου 1983, αφού μοιράστηκαν ένα  θανατηφόρο κοκτέϊλ βαρβιτουρικών και αλκοόλ. Είχαν αφήσει ένα γραπτό μήνυμα στην οικιακή τους βοηθό, να ειδοποιήσει την Αστυνομία. Εκείνος καθόταν σε μια πολυθρόνα με ένα ποτήρι κονιάκ στο χέρι. Εκείνη ήταν ξαπλωμένη στον καναπέ, με ένα ποτήρι ουίσκι στο τραπέζι δίπλα της...Ο  Koestler ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς και αμφιλεγόμενους διανοούμενους του 20ου αιώνα, που συμμετείχε και σχολίαζε σχεδόν κάθε πολιτικό κίνημα της εποχής του. Ως νέος, ήταν αφοσιωμένος σιωνιστής και μάλιστα είχε πάει να ζήσει για ένα διάστημα  στην Παλαιστίνη. Πήγε στην Ισπανία ως δημοσιογράφος να καλύψει τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Τη δεκαετία 1930 ήταν μέλος του  Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας για επτά χρόνια, ενώ αργότερα έγινε ένας από τους πιο σκληρούς επικριτές του, με τη δημοσίευση του «κλασικού» μυθιστορήματός του, «Darkness at Noon», μόλις στα 35 του χρόνια. Ο λόγος που ο 77χρονος Koestler ήθελε να δώσει τέλος στη ζωή του, ήταν προφανής - η κακή του υγεία, η ασθένεια του στο τελικό στάδιο…αλλά η διπλή αυτοκτονία, μαζί με τη Cynthia, που ήταν μόλις 55 χρόνων και υγιέστατη, σόκαρε εκατομμύρια ανθρώπους. Μεταξύ αυτών, κι εμένα! «Φοβάμαι, τόσο τον θάνατο, όσο και την πράξη του θανάτου που βρίσκεται μπροστά μας», έγραψε εκείνη σε ένα υστερόγραφο, στο σημείωμα αυτοκτονίας τους, «αλλά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον Arthur. Η διπλή αυτοκτονία, ποτέ δεν μου ήταν ελκυστική, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο…». Τι σημαίνει «δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τον Arthur;». Τι σημαίνει «δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο;». Σκέφτομαι, μήπως θα μπορούσε να κάνει εκείνος; Κανένας δεν ξέρει αν την είχε πιέσει να πεθάνει μαζί του, προφανώς όμως, δεν την είχε αποθαρρύνει...

Σε άρθρο μου που έγραψα το 1998 και συμπεριέλαβα στο βιβλίο χρονογραφημάτων μου «Της βροχής και της μνήμης», αναφέρθηκα σε αυτή τη διπλή αυτοκτονία. Έγραψα μεταξύ άλλων: «Διάβασα με συγκλονισμό την είδηση ότι οι υπεύθυνοι του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, απομάκρυναν από το ίδρυμα την προτομή του συγγραφέα Άρθουρ Κέστλερ (Arthur Koestler) «για λόγους ασφαλείας» - για να την προστατεύσουν από την οργή φοιτητριών, μετά τη δημοσίευση βιογραφίας, σύμφωνα με την οποία, είχε κακοποιήσει και βιάσει πολλές γυναίκες. Ένιωσα να πέφτω σε ένα είδος πολιτιστικού κενού – αν μπορώ να περιγράψω έτσι, μια κατάσταση όπου κλήθηκα να αναθεωρήσω ιδέες ριζωμένες από χρόνια, να τακτοποιήσω τις μνήμες μου και να τις προσαρμόσω σε νέα δεδομένα, να αντιμετωπίσω την αίσθηση ότι «εξαπατήθηκα» από έναν από τους πιο αγαπημένους συγγραφείς που αν θέλετε, έθρεψαν τα όνειρα της πρώτης μου νιότης. Για μένα, όπως και για χιλιάδες νέους τριών γενιών, ο Άρθουρ Κέστλερ υπήρξε πνευματικός πατέρας, ένας φιλόσοφος-πρότυπο που σημάδεψε τις πρώτες πολιτικές και κοινωνικές μου αναζητήσεις, ένας μεγάλος φίλος, που – αν και δεν τον γνώρισα ποτέ προσωπικά – μου συμπαραστάθηκε σε δύσκολες ώρες. Πώς μπορεί να υπήρξε ένας κοινός βιαστής και ένας βίαιος μισογύνης, ο συγγραφέας των πιο συνταρακτικών και αλησμόνητων βιβλίων-καταγγελιών εναντίον της ανθρώπινης επιθετικότητας και του ολοκληρωτισμού;». Κατέληξα ως εξής, στο παλιό εκείνο άρθρο μου: «Πώς μπορεί ένας εξαιρετικά ευφυής και ταλαντούχος άντρας σαν τον Άρθουρ Κέστλερ που αγαπήθηκε τόσο πολύ από τις γυναίκες, να τις έχει μισήσει ουσιαστικά μέχρι βαθμού κακουργήματος; Μέχρι πού μπορεί να φτάσουν οι αβυσσαλέες αντιφάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης; Ο Άρθουρ Κέστλερ προσπάθησε να απαντήσει με το γράψιμο και τη διανοητική δοκιμασία μιας ζωής. Το κατάφερε ίσως, χρόνια μετά τον θάνατό του…».

Η βιογραφία του Arthur Koestler στην οποία αναφέρθηκα τότε στο κείμενο μου, χωρίς να κάνω οποιαδήποτε άλλη αναφορά, ήταν το βιβλίο του επίσης εβραϊκής καταγωγής David Cesarani με τίτλο «Arthur Koestler: The Homeless Mind», που είχε εκδοθεί την ίδια εκείνη χρονιά, το 1998 και είχε κατεδαφίσει κυριολεκτικά, τη λογοτεχνική και πολιτική φήμη και μνήμη του Koestler, αποκαλύπτοντας αυτό που γνώριζαν πολλοί που τον είχαν γνωρίσει προσωπικά και δεν είχαν μιλήσει ποτέ δημόσια, ότι ήταν κυκλοθυμικός, με απρόβλεπτα ξεσπάσματα θυμού, καταπιεστικός και κακοποιητικός απέναντι στις τρεις συζύγους του και σε πολλές άλλες φιλενάδες του, αλλά και κατά συρροή βιαστής. Στο βιβλίο αναφέρεται ότι ο Koestler είχε μια παθολογική εμμονή να «κατακτά» γυναίκες και συνήθιζε να «κολλά», ακόμα και στις συζύγους στενών φίλων και συνεργατών του, πίσω από τις πλάτες τους! Επίσης οτι δεν ήταν τυχαίο που δεν είχε παιδιά, αφού ήταν εκ πεποιθήσεως, εναντίον της πατρότητας, σε σημείο που είχε πειθαναγκάσει-χειραγωγήσει αρκετές γυναίκες που είχε αφήσει έγκυες, να κάνουν έκτρωση. Προστίθεται ότι καμιά από τις γυναίκες που είχε βιάσει, δεν τον κατήγγειλαν, επειδή προφανώς πίστευαν πως κανείς δεν θα τις πίστευε, στο πλαίσιο εκείνης της εποχής, όπου το «αντριλίκι» ήταν μια έννοια σαφώς…πολύ πιο παρεξηγημένη από όσο είναι σήμερα…Και επιπρόσθετα, αφού εκείνος ήταν μια διεθνώς γνωστή και σεβαστή προσωπικότητα...Το βιβλίο του David Cesarani περιλαμβάνει μια συνέντευξη με μια αυτές τις γυναίκες, την Jill Craigie. Η συνέντευξή της, ήταν και η πρώτη δημόσια αποκάλυψη του βιασμού της από τον  Arthur Koestler, που συνέβη 48 χρόνια προηγουμένως, το 1951 . «Ήταν ηθικά σωστό να βγει η αλήθεια – είπε η  Jill Craigie - και ήξερα ότι θύμα του, δεν ήμουν μόνο εγώ, γιατί ο Cesarani είχε και άλλα στοιχεία για τη βία που ασκούσε ο Koestler σε γυναίκες». Η  Jill Craigie (1911-1999), σύζυγος  του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος Michael Foot (1913–2010), που ήταν φίλος και συνεργάτης με τον Arthur Koestler, ήταν  μια από τις πρώτες γυναίκες δημιουργούς ντοκιμαντέρ της Βρετανίας, σεναριογράφος και φεμινίστρια. Πέθανε σε ηλικία 88 ετών τον Δεκέμβρη 1999 από καρδιακή ανεπάρκεια στο Royal Free Hospital στο Hampstead του Λονδίνου. Δέκα μήνες πριν τον θάνατό της, τον Μάρτη 1999, παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην εφημερίδα «The Irish Times» όπου αναφέρεται στις συνθήκες του βιασμού της από τον Koestler, όταν, όπως έγραψε η εφημερίδα, «μαγείρεψε μια ομελέτα για τον φίλο του συζύγου της και  διανοούμενο συνεργάτη του, Arthur Koestler, χωρίς βέβαια να μπορούσε να είχε προβλέψει τον άγριο βιασμό της, που θα ακολουθούσε αυτή την απλή πράξη φιλοξενίας». Η Jill Craigie είπε στην «The Irish Times» ότι εκείνο το σαββατοκύριακο έλειπε ο σύζυγός της, ότι της είχε τηλεφωνήσει ο Koestler και της πρότεινε να πάνε σε μπυραρία για ένα ποτό. Δέχτηκε, όπως είπε, επειδή ήταν φίλος με τον σύζυγό της, πιστεύοντας ότι θα ήταν μια συνηθισμένη φιλική έξοδος, καθώς εκείνος δεν την είχε προσεγγίσει ερωτικά, σε καμιά περίπτωση προηγουμένως. «Εξάλλου – πρόσθεσε - ήμασταν νιόπαντροι με τον  Michael και είχα μάτια μόνο γι' αυτόν». Ανέφερε ότι μετά τη μπυραρία, ο  Koestler τη συνόδευσε μέχρι το σπίτι της, της είπε ότι…πεινούσε και της ζήτησε να του τηγανίσει δυο τρία αυγά. Εκείνη δέχτηκε απρόθυμα, γιατί δεν ήθελε να τον προσβάλει, αλλά με το που μπήκε μέσα στο σπίτι, όπως είπε, εκείνος άλλαξε ξαφνικά… «Εκεί που ήταν ένας πολιτισμένος άνθρωπος, μεταμορφώθηκε σε ένα αγριάνθρωπο που μου επιτέθηκε, με έριξε κάτω, μου ξέσκισε τα ρούχα και κτύπησε αρκετές φορές το κεφάλι μου στο πάτωμα, όταν αντιστάθηκα…». Είπε ότι εκμυστηρεύτηκε το γεγονός την επόμενη μέρα της επίθεσης, μόνο σε ένα άτομο, τον παραγωγό της, που τη συμβούλεψε να το ξεχάσει και να μην το πει στον σύζυγο της…Του το είπε τελικά, σε ένα δείπνο πολλά χρόνια αργότερα...Σήμερα ξανακοιτάζω τον Arthur και τη Cynthia Koestler, στο εξώφυλλο του «Ξένος στην Πλατεία»…και σκέφτομαι αυτό που σίγουρα πέρασε τότε κι από άλλων το μυαλό…ότι αυτή η ξεχασμένη, διπλή αυτοκτονία, ήταν η τελευταία πράξη κακοποίησης των γυναικών, από έναν άντρα που ισχυριζόταν ότι τις είχε αγαπήσει περισσότερο απ’ τον καθένα…

Μάριος Δημητρίου,
23 Ιουν. 2024 [1].


🔴 Θα ήθελα να προσθέσω λίγες σκέψεις στα όσα έγραψε ο φίλος Μάριος στο πλούσιο και πυκνό κείμενο του εδώ. Πρωτίστως, όμως, απορώ με την απουσία άλλων σχολίων στην αρχική δημοσίευση στο Facebook. Νομίζω πως τα όσα έγραψες, Μάριε, αναφέρονται σε έννοιες, έγνοιες, συναισθήματα, και γεγονότα που ΠΟΛΛΑ άτομα της γενιάς μας έχουν ψηλαφήσει, έχουν γευτεί και βιώσει - και μόνο εντός Κύπρου να μετρήσουμε (για να μην πούμε για τον ελλαδικό χώρο, ή για άλλες γενεές), η "υπόθεση Καίσλερ" είμαι σίγουρος έχει αγγίξει άτομα της γενιάς μας που αριθμούνται σε πολλές εκατοντάδες ή και μερικές χιλιάδες. Η απουσία σχολίων... είναι μυστήριο.

🔴 Το έργο του Καίσλερ (προτιμώ αυτή τη γραφή) με τίτλο Darkness at Noon δημοσιεύτηκε στα ελληνικά με τίτλο "Το Μηδέν και το Άπειρο". Θυμούμαι το πόσο τεράστια εντύπωση - χαραγή, θα το έλεγα - επέφερε στην νόηση και στο συναίσθημα μου. Το μελέτησα την εποχή που διαμορφωνόταν μέσα μου πιο συνειδητά η μετάβαση από ένα πρωτόγονο ηθικο-πολιτικό ενστικτώδη κομμουνισμό σε ένα πιο επιστημονικά τεκμηριωμένο αναρχοκομμουνισμό. Η επίδραση του βιβλίου μεταξύ άλλων συνέβαλε στο να εκτιμήσω το πόσο σκληρά καταδίκασαν τον σταλινισμό άλλοι, γνήσιοι και πιο συνειδητοί κομμουνιστές. Επίσης, οι μεθοδευμένες σοφιστίες, τα επιχειρήματα, ο αυταρχισμός, η διαστρέβλωση και ισοπέδωση της πραγματικότητας και η αντικατάσταση της Αλήθειας με συνθήματα - όλες οι μέθοδοι των σταλινιστών που παρουσιάζει ο Καίσλερ στο βιβλίο - ήταν ήδη ΠΟΛΥ γνώριμα και οικεία, τα είχα βιώσει μεγαλώνοντας υπό τον τρόμο και την βία του Ακελομακαριακού καθεστώτος, την οποία γεύτηκα από πρώτο χέρι. Εκείνο το βιβλίο του Καίσλερ ήταν (και παραμένει) απαραίτητο συμπλήρωμα στην κατά Μαρξ και Λένιν κοσμοθεώρηση, ειδικά στην φώτιση εκείνης της σκοτεινής περιόδου όπου σύντροφοι και συναγωνιστές βασάνιζαν και σκότωναν ο ένας τον άλλο χάριν μιας ακροδεξιάς παραμόρφωσης του Σοσιαλισμού, που αντί σε Ελευθεριακό Κομμουνισμό κατέληξε σε Ερυθροφασισμό.

🔴 Ευθανασία... και πως να ΜΗΝ μιλήσουμε για αυτό το τρομερό θέμα; Μία κάθε 3-4 χρόνια βρίσκομαι ενώπιον ατόμων που υποφέρουν πάρα πολύ, αληθινά υποφέρουν αφόρητα, και που μου ζητούν βοήθεια να αυτοκτονήσουν. Ενστικτωδώς οι άνθρωποι γνωρίζουν πως αυτός που ξέρει να θεραπεύσει ξέρει και πολλούς τρόπους να σερβίρει τον θάνατο. Γι αυτό και σε κρίσιμες καμπές της ζωής τους, κάποιοι αρθρώνουν αυτή την αδιανόητη παράκληση σε μένα με τρόπο αμετάκλητο, σίγουρο, αποφασισμένο. Η πρώτη φορά που βρέθηκα ενώπιον αυτού το διλήμματος ήταν στην αρχή της κρίσης της ασθένειας που τότε δεν είχε όνομα και μετέπειτα ονομάστηκε Aids. Ο φίλος μου ήταν πεπεισμένος πως είχε την ασθένεια και πως θα πεθάνει• κατάφερε να με πείσει να τον βοηθήσω να σκοτωθεί σε μια αποστολή αυτοκτονίας - δεν ήθελε απλώς μια άνετη ευθανασία αναλγησίας, ήθελε να δώσει τη ζωή του σε κάτι που θα βοηθήσει το Απελευθερωτικό Κίνημα. Είμασταν σε επαφή με κάποιες ομάδες ένοπλης αντίστασης ενάντια στον Πινοσέτ της Χιλής (αρχές της δεκαετίας του 80) που συνδέονταν με πρώην αντάρτες από την Κούβα. Είχαν αρχίσει διαδικασίες συνένωσης των ομάδων σε προσπάθεια εξόντωσης του δικτάτορα. Οι πρώτοι εύκολα φορητοί σύγχρονοι εκτοξευτές ρουκετών, τότε, είχαν αρχίσει να διαδίδονται στο διεθνές αντάρτικο και καθιστούσαν κάποιο τέτοιο τόλμημα πιο εφικτό. Συμφωνήσαμε πως θα αρχίζαμε τις προπαρασκευασίες για συμμετοχή του στην επιχείρηση, αλλά και να συνεχίσουμε την διερεύνηση της ασθένειας του. ΕΥΤΥΧΩΣ, εμφανίστηκαν οι πρώτες αξιόπιστες εξετάσεις που έδειξαν πως ο φίλος μου ΔΕΝ ήταν φορέας του ιού, αλλά και η υγεία του βελτιώθηκε λίγο, σε αρκετό όμως βαθμό που αφήσαμε τις προετοιμασίες για την αποστολή αυτοκτονίας κατά μέρος. Όταν οι σύντροφοι στη Χιλή υλοποίησαν την επιχείρηση ο φίλος μου ήταν ήδη καλύτερα και δεν χρειάστηκε να επιμείνουμε για συμμετοχή του. Δυστυχώς ο Πινοσέτ επέζησε της ενέδρας• κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του δεκάδες χιλιάδες απλοί άνθρωποι ΚΑΙ μέλη της Αντίστασης σκοτώθηκαν από το καθεστώς.

🔴 Η αντίδραση του Καίσλερ προς τον σταλινισμό ΣΥΝ τα άλυτα προσωπικά και υποσυνείδητα του θέματα τον έφεραν στο ακριβώς αντίθετο στρατόπεδο: αφοσιώθηκε σε μια συνειδητή συνεργασία με τον Δυτικό Ιμπεριαλισμό και μετετράπει σε ενεργό προπαγανδιστή, ένα από τους πρωταγωνιστές του Ψυχρού Πολέμου. Η προσφορά του στους Δυτικούς ήταν τόσο σημαντική που του αποδόθηκε ο τίτλος Commander of the Order of the British Empire (CBE) - κάτι σαν σύγχρονος Ανώτατος Διοικητής Ιπποτών. Αυτά ΔΕΝ είναι άσχετα με το πως βρέθηκε να κακοποιεί και να βιάζει γυναίκες: τα άλυτα του θέματα τον έσπρωχναν να τα φορτώνει σε άλλα άτομα.

🔴 Ο Καίσλερ έχασε (ή απεδίωξε) δύο ιστορικές ευκαιρίες να επιλύσει τις μέχρι τότε αθεράπευτες συγκρούσεις του εσωτερικού του κόσμου που τον είχαν οδηγήσει σε συνεργασία με τον Ιμπεριαλισμό και στους βιασμούς.
o- Η πρώτη ευκαιρία ήταν κατά την δεκαετία του εξήντα όταν δοκίμασε να πάρει ψυχοδηλωτικές ουσίες. Οι εμπειρίες του ήταν άσχημες λόγω και των εξωτερικών συνθηκών ΚΑΙ της ανικανότητας ή απροθυμίας του να παραδοθεί στην εμπειρία (αυτό συμβαίνει συχνά σε νευρωτικούς διανοούμενους)• αντί όμως να 'βρει καλύτερες συνθήκες και να προχωρήσει, προσχώρησε στην ΚΑΤΑΔΙΚΗ των ψυχοδηλωτικών ουσιών με άρθρο που δημοσίευσε στην Sunday Telegraph, με τίτλο "Return Trip to Nirvana".
o- Η δεύτερη ευκαιρία να αποσείσει τους εσωτερικούς του δαίμονες εμφανίστηκε με τη μορφή της παγκόσμιας Επανάστασης που, στις περιοχές όπου κατοικούσε, συμπεριλάμβανε έντονες, μαζικές πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες με έμφαση στην ελευθεροποίηση του Ερωτισμού, την θεμελίωση του Φεμινισμού, και την υπέρβαση των αυταρχικών τάσεων που κατοικούν μέσα μας. Ως "κάπως μαρξιστής" που ήταν, γνώριζε πολύ καλά τις ρήσεις του Μαρξ για το ότι ΜΟΝΟ η ολιστική εμπλοκή με έμπρακτα βιώματα σε μια δραστηριότητα παρέχει αληθινή γνώση (για παράδειγμα ο πανεπιστημιακός καθηγητής Ρευστών Υλικών και Συστημάτων ΔΕΝ κατέχει καμία γνώση σε σύγκριση με τον υδραυλικό ο οποίος αν και δεν γνωρίζει τίποτα για τον Νόμο του Μπερνούλι φτιάχνει τις σωλήνες στο πι και φί). Αν ο Καίσλερ δεχόταν να συμμετάσχει μες τις έμπρακτες δραστηριότητες του Κινήματος αντί μόνο στο να γράφει, αν αποδεχόταν την γυναικεία ή "θηλυπρεπή /θηλυκότροπη" ηγεσία του Κινήματος, αν αποδεχόταν τον Έρωτα και τις αυθόρμητες τρυφερότητες από γυναίκες - αντί να είναι "ο άνδρακλας κυνηγός" του έρωτα - θα μπορούσε να είχε βιώσει μια κάποια υπέρβαση, δηλαδή να βιώσει το λιώσιμο της θωράκισης και πανοπλίας που τον κρατούσε σε "ανδροπρεπή" σκληρότητα, ανίκανο να αποδεκτεί την γυναίκα ως ερωτικά αυτόβουλη, ανίκανο να αποδεκτεί ούτε τα χάδια της, ούτε τα ΟΧΙ της.
o- Έχοντας χάσει - ή απεμπολίσει - αυτές τις ευκαιρίες, ο Καίσλερ παρέμεινε "κυρίαρχος άνδρας" ως το τέλος: αντί να είχε επενδύσει το ΠΑΝ ώστε να ενδυναμώσει και να καταστήσει συναισθηματικά αυτάρκη, αυτόνομη και ελεύθερη την σύντροφο και σύζυγο του Cynthia Jeffries, της "επέτρεψε" να αυτοκτονήσει μαζί του παρ' όλο που εκείνη ήταν ακόμη νέα και υγιής γυναίκα που κατείχε όλες τις προοπτικές να ζήσει μια παραγωγική ζωή γεμάτη νόημα έστω και χωρίς αυτόν. Αγκαλιάζω την απόφαση του για ευθανασία μα καταδικάζω έντονα το ότι πήρε μαζί του και την σύντροφο του.

🔴 Ο Καίσλερ είχε έντονη επίδραση στην Νέα Αριστερά στις ΗΠΑ της δεκαετίας 60/70. Ακόμη και η Επαναστατική Νέα Αριστερά, είχε μεγάλο σεβασμό για τον Καίσλερ ως διανοούμενο που υποτίθεται αντιπροσώπευε μια ριζοσπαστική και αντισταλινική εκδοχή της Επανάστασης. Ο αντισταλινισμός ήταν ΤΙΤΑΝΟΤΕΡΑΣΤΙΟ ζήτημα για την Νέα Αριστερά καθ' όλη την δεκαετία: μέρος της ήταν μια υγιής απόρριψη του αυταρχισμού, αλλά ένα άλλο μέρος της ήταν και ένας απόηχος αμερικανικού "πατριωτικού" αντι-ρωσσισμού που λάμβανε αυτή την παράξενη μορφή χωρίς βαθύτερη ανάλυση. Όταν πέθανε ο Καίσλερ το 1983, ανοίξαμε ένα διάλογο με τον συναγωνιστή μου Μίτσελ, ο οποίος ήταν και αυτός ένας από τα πιο ενεργά στελέχη του Επαναστατικού κλάδου του Κινήματος στις ΗΠΑ, που, ασχέτως των λαθών και ελλειμάτων του, ήταν ένας από τόυς λίγους και εμπνευσμένους διανοούμενους της επαναστατημένης γενεάς γεννημένης τη δεκαετία 1940/50. Μου ομολόγησε πόσο συγκλονισμένος ήταν με τα νέα της διπλής αυτοκτονίας. Ο διάλογος μας έφερε στην διπλή αυτοκτονία της Λώρας Μαρξ - κόρης του Καρλ Μαρξ - και του συζύγου της Πωλ Λαφάργκ το 1911, που συγκλόνησε τον Σοσιαλιστικό κόσμο της τότε εποχής. Η διπλή αυτοκτονία του Άρθουρ Καίσλερ και της Σύνθια Τζέφφριης μας κτύπησε στον απόηχο μιας άλλης παράξενης σειράς πρόσφατων γεγονότων: ο μαρξιστής διανοούμενος Νίκος Πουλάντζας (που μας είχε δώσει μια χρήσιμη ανάλυση του φασισμού και του Κράτους) είχε αυτοκτονήσει το 1979 πηδώντας από το παράθυρο ενός κτιρίου. Ο Πουλάντζας ήταν μαθητής του Λουί Αλτουσέρ, που ήταν μαρξιστής διανοούμενος με μεγάλο εκτόπισμα σε Ευρώπη και Αμερική. Λέγεται πως η σύζυγος του Λουί, Έλενα Αλτουσέρ Ρυτμαν (Hélène Althusser Rytman), υπέστει βαρύ κλονισμό από την αυτοκτονία του Πουλάντζα: και απροσκόκητα, ο Λουί Αλτουσέρ, ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΕ την σύζυγο του Έλενα ένα χρόνο αργότερα - το Δικαστήριο τον κήρυξε ψυχιατρικά ασθενή και δεν τον δίκασε για το έγκλημα. Οι ιστορίες τους στοιχείωσαν τον διάλογο μας τόσο πολύ που δεν καταλήξαμε πουθενά.

🔴 Όλο αυτό το μείγμα τρέλας και υγιών τοποθετήσεων όπου αγώνες για την ζωή και αγώνες για το δικαίωμα στον θάνατο αναδύονται νεκατωμένοι με έρωτες και μίση, με βία και τρυφερότητες• ανισόρροποι διανοούμενοι και λαμπροί άνθρωποι με εκτόπισμα τόσο μεγάλο ώστε τα λόγια τους να μπορούν να καθοδηγήσουν την πολιτική δραστηριότητα ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ανθρώπων... συγκροτούν ένα μωσαϊκό που δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως τίποτε άλλο παρά ως ο παραλογισμός της ύπαρξης.  Αγωνιζόμαστε μεν για μια ιστορική και τελική υπέρβαση του παραλογισμού, αλλά είναι άγνωστο το αν κάποτε θα επικρατήσει ο Λόγος.  

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

[1].
Το κείμενο αρχικά δημοσιεύτηκε εδώ:
🔴 Μάριος Δημητρίου: Η ευθανασία και η σκοτεινή περίπτωση του Arthur Koestler
https://www.facebook.com/marios.demetriou.18/posts/pfbid0Qo96HVw5AwL3rp4f1jNAgU8wNL6EtyKaJHL5rqidAR2kQc7JcK4QhrBrsq4bWPvTl 

* * *





Wednesday 5 June 2024

🟣 Εκλογές 2024 - Θεά φυλάξοι

 🟣 Ψηφίζουμε κατά βούλησην, και η Θεά βοηθός.

Του Πέτρου Ευδόκα

Οι επερχόμενες εκλογές θα δείξουν κατά πόσο η κοινωνία μας θα συνεχίσει να κατρακυλά με ταχύτητα προς τον πάτο του βόθρου μες τον οποίο ήδη βρίσκεται, ή αν τουλάχιστον... θα ελαττώσει ταχύτητα.

Το πανάθλιο μας σύστημα καταμέτρησης ψήφων ΔΕΝ επιτρέπει να ψηφίσουμε αυτούς που θέλουμε: η ψήφος εξαναγκάζεται σε φυλάκιση μόνο εντός μίας μόνο κομματικής /εκλογικής παράταξης, πράγμα που ουδείς από τους έξυπνους δικηγόρους που γυροφέρνουν της πολιτικής μας ζωής έχει αναδείξει μέχρι τώρα ως ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ παραβίαση της ελευθερίας της ψήφου μας, της ελευθερίας στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Γιατί να μην δικαιούμαι να ψηφίσω αυτούς που θέλω, ασχέτως του αν ανήκουν σε διαφορετικές παρατάξεις;

Η αλήθεια είναι πως οι άξιοι της ψήφου μας είναι κατανεμημένοι σε πολλές παρατάξεις, και ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ να ψηφίσουμε την Άλφα άξια υποψήφια από την μία εκλογική παράταξη και τον Βήτα άξιο υποψήφιο από την άλλη παράταξη. Εξαναγκαζόμαστε να ψηφίσουμε μόνο και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ εντός μίας μόνο εκλογικής παράταξης.

Δεδομένης της παρούσας πολιτικής πραγματικότητας, στις εκλογές του επόμενου ΣΚυρίακου θα ήταν ανήθικο και βλακώδες να εισηγηθούμε "ψηφίστε μόνο την τάδε παράταξη". Όλες περιέχουν απεχθέστατους υποψήφιους στα ψηφοδέλτια τους, καθώς και απαράδεκτες τοποθετήσεις, ανάμεικτες με τις ορθές θέσεις - δεν είναι δυνατόν να πούμε "ψηφίστε την τάδε παράταξη" με καλή συνείδηση.

Οι λίγοι και καλοί υποψήφιοι βρίσκονται διεσπαρμένοι σε διάφορες εκλογικές παρατάξεις και δυστυχώς οι καλοπροαίρετοι και συνειδητοί ψηφοφόροι εξαναγκάζονται νά'βρουν ο καθείς το θάρρος να επιλέξει κάποια παράταξη που να περιέχει τους εκλεκτούς του.


Αισθάνομαι θετικά προς τους πιο κάτω υποψήφιους.



🟣 Στέλλα Ευαγγελίδου - Δημοτική Σύμβουλος Λευκωσίας | Οικολόγοι

Η αρχιτέκτονας Στέλλα Ευαγγελίδου δεν μπορεί να περιγραφεί με τα συνήθη και τυπικά που χαρακτηρίζουν τους υποψηφίους. Εκτός από την ανθρωποκεντρική πολεοδομία που χαρακτηρίζει την φιλοσοφική και έμπρακτη προσέγγιση της στην αρχιτεκτονική, είναι ακαδημαϊκός, είναι καλλιτέχνις εικαστικών τεχνών, είναι συγγραφέας /ποιήτρια, έχει ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ αυτόνομης πολιτικής δράσης στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο και στον κοινοβουλευτικό, είναι φορέας πατριωτικών, φεμινιστικών και οικολογικών αξιών.

Είναι από τα λίγα άτομα μες τον προοδευτικό χώρο που αναγνωρίζει την αξία του διαλόγου και της συνεργασίας. Και για όσους μπορούν να το εκτιμήσουν αυτό, αναφέρω πως η Στέλλα χαρακτηρίζεται από μια πνευματική ζωή της οποίας η διαλογική ασκητική συνάδει με τον πυρήνα ΟΛΩΝ των θρησκειών και πνευματικών παραδόσεων. Κρίνω πως η Στέλλα Ευαγγελίδου παραμένει μια από τα λίγα άτομα που είναι ακόμη φορείς των αρχών και αξιών της Οικολογίας όπως την είχαμε οραματιστεί και βιώσει πριν να κομματικοποιηθεί το κίνημα, πριν να αγκαλιάσει την ύπαρξη Κεφαλαίου και Κράτους.

Ψηφίζω την Στέλλα Ευαγγελίδου και για αξιώματα πολύ πιο ψηλά από Δημοτική Σύμβουλο. Θα την ήθελα όχι μόνο για Δήμαρχο, αλλά και για Πρόεδρο.

Ευαγγελίδου Στέλλα
https://cyprusgreens.org/candidate/eyaggelidoy-stella

ΣΤΕΛΛΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΟΥ βίντεο
https://www.youtube.com/watch?v=BtU958dnY_U


🟣 Γιάννης Πιερίδης - Δήμαρχος Λακατάμειας | Ανεξάρτητος

Οι πολιτικές του καταβολές αρχίζουν με την Δημοκρατική Αντιπολίτευση της πρώιμης Κυπριακής Δημοκρατίας, και μετά για πολλά χρόνια στην ΕΔΕΚ. Τώρα υποβάλλει ως ανεξάρτητος, και υποστηρίζεται από τους Οικολόγους.

Ως φαρμακοποιός και επιχειρηματίας έδειξε έμπρακτο ενδιαφέρον για τους ασθενείς και Φίλους της Κάνναβης, και με δική του πρωτοβουλία διοργάνωσε συνέδριο επιστημονικής ενημέρωσης φαρμακοποιών, ειδικά για την ιατρική χρήση της Κάνναβης. Ποιός άλλος υποψήφιος έχει κάτι τέτοιο στο βιογραφικό του;

Εξήγγειλε υποψηφιότητα για τη δημαρχία Λακατάμειας ο Γιάννης Πιερίδης
https://www.philenews.com/politiki/article/1435975/exingile-ipopsifiotita-gia-ti-dimarchia-lakatamias-o-giannis-pieridis/


Αν σκέφεστε να ψηφίσετε κι άλλους Οικολόγους, παραθέτω πιο κάτω κάποιες εισηγήσεις. Και πολιτική κριτική.


ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

🟣 Οζ Καραχάν - Ευρωβουλευτής | Οικολόγοι

Αντιστασιακός ΤουρκοΚύπριος με καταγωγή από την Αμμόχωστο. Από τους λιγοστούς που ομιλούν ανοικτά εναντίον της κατοχής, εναντίον της ρατσιστικής Διζωνικής "λύσης". Είναι συνεργάτης και συναγωνιστής του αντιστασιακού ζεύγους Σενέρ Λεβέντ και Φαϊζέ Οζντεμιρτζιλέρ, τους οποίους υποστηρίξαμε στις Ευρωεκλογές του 2019 με τον εκλογικό συνδυασμό Γιασεμί. Εναντίον τους τάχθηκε μια αλλόκοτη συνεργασία μεταξύ κατοχικού καθεστώτος και ΑΚΕΛ προς υποστήριξη του υποψηφίου Νιαζί Κιζιλγιουρέκ με σκοπό να αποσιωπήσουν την Αντίσταση.

Ο Οζ είναι ανθρωπιστής, πολιτικός επιστήμων, και το όραμα του για συνένωση των κυπρίων ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ μας συγκινεί.

Οζ Καραχάν: «Θα αντιταχθώ σε ενέργειες της ΕΕ που ενισχύουν την Τουρκία»
https://www.philenews.com/politiki/article/1465896/oz-karachan-tha-antitachtho-energa-se-energies-tis-e-e-pou-enischioun-tin-tourkia/

Οζ Καραχάν
https://cyprusgreens.org/project/oz-karahan/

Σενέρ Λεβέντ: Μήπως παραγράφηκε ο αγώνας κατά της κατοχής;
https://www.cumhuriyetci.cy/2024/05/01/mipos-paragrafike-o-agonas-kata-tis-katochis



🟣 Ανδρέας Αποστόλου - Ευρωβουλευτής | ΕΔΕΚ

Εκτός από αγνός πατριώτης, έντιμος δημοκράτης, και ανθρωπιστής έχει και τα εξής στο βιογραφικό του:

ο- Με προσωπικές του παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες βοηθά πολλούς ασθενείς να λάβουν την φροντίδα που δικαιούνται από το ιατρικό σύστημα, όταν η γραφειοκρατία και τα επιτήδεια συμφέροντα θέτουν παράλογα ή και παράνομα εμπόδια. Γνωρίζω προσωπικώς κάποια περιστατικά, για τα οποία τον ευχαριστώ.

ο- Όταν η αντιπροσωπεία Ασθενών και Φίλων της Κάνναβης βρέθηκε στη Βουλή για να διεκδικήσει τα δικαιώματα των Ασθενών σε μια από τις πολλαπλές καμπές της υπόθεσης μας, ο Ανδρέας Αποστόλου ήταν ο μόνος Βουλευτής που ΔΕΝ κρύφτηκε, μα ήλθε και μας υποδέκτηκε ενώπιον όλων των άλλων, και μας πρόσφερε βοήθεια. (Οι άλλοι όλοι Βολευτές και "συνεργάτες" είτε κρύφτηκαν, είτε μπήκαν σε αντιπαράθεση εναντίον μας.)


🟣 Κώστας Μαυρίδης - Ευρωβουλευτής | ΔΗΚΟ

Γνωστός όχι μόνο ως γνήσιος πατριώτης, είναι και καθηγητής Οικονομικών με εξειδίκευση στην Διαχείριση Τραπεζών. Έχει κάμει πολλές προσπάθειες για να περιοριστεί η ανεξέλεγκτη δύναμις και κατάχρηση ισχύος που κατέχουν οι τράπεζες στην Κύπρο. Από το βήμα της ΕυρωΒουλής έχει υπηρετήσει όχι μόνο τους σκοπούς του αγώνα της Κύπρου για απελευθέρωση, μα και συγγενικών λαών όπως τους Κούρδους και Αρμένιους.


🟣 ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ;

Αν θα ψηφίσετε Οικολόγους, παρακαλώ δείτε ποιούς από αυτούς συστήνω. Δείτε όμως και την κριτική μου, που παραθέτω στο τέλος.


🟣 Μαρία Κολά - Ευρωβουλευτής | Οικολόγοι

Με την Μαρία, μπορείτε να συμπληρώσετε το ψηφοδέλτιο για τις Ευρωεκλογές και να παραμείνετε με τον συνδυασμό των Οικολόγων. Η Μαρία είχε καλή παρουσία και (έστω σύντομη) συνεργασία μαζί μας όταν διοργανώσαμε κοινή εκδήλωση με την Νεολαία της ΕΔΕΚ και την Νεολαία Οικολόγων για το θέμα της ιατρικής χρήσης της Κάνναβης. Κρίμα που έμεινε εγκλωβισμένη μες τις κομματικές της επιλογές και δεν συνέχισε αυτή την συνεργασία μαζί μας αυτόφωτα.

Κολά Μαρία - Ευρωβουλευτής | Οικολόγοι
https://cyprusgreens.org/project/kola-maria/


🟣 Γιώργος Στρατουράς - Σχολική Εφορεία, Λακατάμεια

Γνωρίζω τον Γιώργο από τα εφηβικά μας χρόνια. Εμπιστεύομαι τον βαθύ του πατριωτισμό, την καταπληκτική του ικανότητα για επεργασία γνώσεως και επιστημονική μελέτη, και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του.

Στρατουράς Γιώργος
https://cyprusgreens.org/candidate/stratoyras-giorgos/


🟣 Στέλιος Στυλιανίδης - Δημοτικός Σύμβουλος, Λευκωσία

Ένας από τους λιγοστούς ανθρώπους που είναι γνήσια αφοσιωμένος στην εμβάθυνση και απόλαυση του σύγχρονου παγκόσμιου πολιτισμού, και ιδίως τω πτυχών του πολιτισμού που κάποιοι βλέπουν "αφ' υψηλού" - ή και περιφρονούν με χυδαιότητα - όπως τα κόμιξ και γραφικές νουβέλες, τις ταινίες, βιντεοπαιγνίδια, και ροκ μουσική. Έχει ανθρωπιά, αφοσίωση στην εντιμότητα, και είναι αγαπητός σε πολλούς.

Επίσης, του χρωστούμε ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη γιατί ήταν ένας από τους εγκέφαλους που μας βοήθησαν να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις των παράνομων κατασχέσεων των υπολογιστών μας (2015 και 2018),
ιδίως στα θέματα ασφάλειας!

Ο Στέλιος είναι η πολιτιστική ιδιοφυΐα που δημιούργησε τα καταστήματα Megaland και POW!

Στυλιανίδης Στέλιος
https://cyprusgreens.org/candidate/stylianidis-stelios/


🟣 Κυριάκος Τσιμίλλης - Δημοτικός Σύμβουλος, Λευκωσία

Είναι άνθρωπος με εντιμότητα και αξιοπρέπεια (σε αντίθεση προς τους πλείστους "ηγέτες" της πολιτικής μας ζωής).

Τσιμίλλης Κυριάκος
https://cyprusgreens.org/candidate/tsimillis-kyriakos/


🟣 Ηλέκτρα-Μαρία Περδίκη - Δημοτική Σύμβουλος, Λευκωσία

Η ευγενική της παρουσία έχει συμβάλει στο να αποτραπούν πολλές πολιτικές εκρήξεις εντός και πέριξ των Οικολόγων, τις οποίες προκαλεί ο ακατανόμαστος "αρχηγός των χερσαίων δυνάμεων της οικολογίας" - αν και κάποιες εκρήξεις θα έπρεπε να αφεθούν να γίνουν ώστε να προκύψει κάποια κάθαρση.

Περδίκη Ηλέκτρα-Μαρία
https://cyprusgreens.org/candidate/perdiki-ilektra-maria/


🟣 Κριτική για την ηγεσία του κόμματος

Τα πιο κάτω κείμενα από το 2021 και 2022 μιλούν από μόνα τους. Αφορούν διάφορα πράγματα που - ας το πούμε έτσι - "δεν παν καλά" με την ηγεσία του κόμματος. Είναι φανερό πως γίνονται διαδικασίες για επαναπροσανατολισμό αλλά χωρίς να έχει δημοσιευτεί ούτε αυτοκριτική από την ηγεσία, ούτε και νέα πολιτική ανάλυση ή νέες τοποθετήσεις.

🟢 ΕΚΛΟΓΕΣ: Μαύρο στους Οικολόγους; Είναι δυνατόν να φτάσαμε σε αυτό το σημείο πλέον;
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2021/05/blog-post_21.html

🟢 Γιατί πέθανε ο Κυριάκος;
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2021/05/blog-post_23.html

"...δεν σεβάστηκαν ούτε τους νεκρούς τους. Οι άνθρωποι που φονεύθηκαν από τους κρατούντες μέσω κακοδιαχείρισης της κορωνοκρίσης συμπεριλαμβάνουν και δημοσίως γνωστά και αναγνωρίσημα μέλη των δύο κομμάτων. Οι κομματάρχες όχι μόνο δεν τους σεβάστηκαν, μα ΣΥΓΚΑΛΥΨΑΝ και τα περιστατικά, αρνούμενοι την ανάγκη για ενδελεχείς και εκτεταμένες νεκροψίες θυμάτων του εμβολίου καθώς και θυμάτων των ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΩΝ μολύνσεων που σκότωσαν τους πλείστους από τους ασθενείς που ήταν "θετικοί" στον κορωνοϊό. Οι δε ψευδο-Οικολόγοι μάλιστα, κατάφεραν να ΞΕΠΛΥΝΟΥΝ το θέμα και μ' ένα χαριτωμένο ιδεολογικό γαργάρα: μέχρι πρότινος ήταν τοποθετημένοι καθολικώς ενάντια στους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, ιδίως στις τροφές - τώρα όμως αν είναι ενέσιμοι, σε ΕΜΒΟΛΙΑ, η εναντίωση στους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς είναι 'αμαρτία'."

🔵 Ζήτω οι Βρυκόλακες!
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2022/07/blog-post_12.html


Πέτρος Ευδόκας
, petros@cyprus-org.net

Μέλος της Ομάδας Σύνταξης
Ενδο~Μήδεια / Cyprus IndyMedia
http://cyprusindymedia.blogspot.com

Μέλος της Φιλικής Εταιρείας Κύπρου
http://filiki.etaireia.org

Μέλος του Σωματείου Φίλοι της Κάνναβης
https://www.facebook.com/FiloiTisKannabis

* * * 

 

 

 

Wednesday 29 May 2024

Το Ήθος της Διδασκαλικής Τέχνης και οι Εκλογές στην ΠΟΕΔ


Εισαγωγή:

Χίλια μύρια κύματα απ’ την Κερύνεια

Ανήκω στην γενιά των Παιδιών της εισβολής. Ανήκω στην γενιά εκείνη που ζώντας μέσα στα ερείπια, έζησε για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα σε μία Κύπρο που γλείφοντας τις πληγές της είχε παραμερίσει τα εμφύλια Μίση, τουλάχιστον στο επίπεδο των Παιδιών.

Μέρες της αρμύρας κι ο ήλιος πάντα εκεί

με τα μακεδονίτικα πουλιά και τ’ αρμενάκια

που ελοξοδρόμησαν και χάσανε την Μπαρμπαριά

Ανήκω σε μια από τις τελευταίες γενιές Παιδιών που έπαιξε ανέμελα σε δρόμους και γειτονιές, χωρίς αυτοκίνητα, που έμπαινε στο σπίτι μόνον όταν έδυε ο ήλιος, που η λέξη Φίλος/η ήταν Ιερή. Ανήκω στην γενιά που Χαιρόταν με την επιτυχία του συμμαθητή και της συμμαθήτριάς μας γιατί στο πρόσωπό τους βλέπαμε και την δική μας επιτυχία. Γιατί όταν κάποιος ή κάποια από εμάς Δραπετευε, Δραπετεύαμε μαζί του.

Ανήκω στην γενιά πριν από τον κομματικό κατακερματισμό του τόπου μας. Στην γενιά που ονειρευόταν να αλλάξει την Κύπρο. Στην γενιά που απέτυχε, αλλά που μέσα της λάθρα βιώνει ακόμη ο Πόθος για την Ελευθερία διότι ξέρει το Ποιόν της όπως ξέρει και την Απουσία της.

Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε

αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του

βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας

 

***

 

Πρωτοσυνάντησα το Διδασκαλικό Ήθος στα πρόσωπα των Δασκάλων μου του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Οι Δάσκαλοι και οι Δασκάλες αίρουν τις αμαρτίες του Κόσμου. Μέσα στον σχολικό ναό είναι τα πρόσωπα εκείνα που κουβαλούν στις πλάτες τους και στην Συνείδησή τους όλο τον Ανθρώπινο Πόνο, προσωπικό και συλλογικό, μέσα από την επαφή με τα πιο αθώα πλάσματά του. Στον χρόνο που έχουν στην διάθεσή τους πρέπει να δημιουργούν ένα πλαίσιο Ασφάλειας, στο οποίο ο Έξω κόσμος δεν μπορεί να δηλητηριάσει την παιδικότητα.

Το σχολείο ήταν για μας ένα άσυλο. Μέσα του και μέσω του ξεχνιόμασταν. Και οι δάσκαλοι και οι δασκάλες μας – με όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες τους – ήταν οι άγγελοι που ανάστησαν τον τόπο. Οι μορφές που έδωσαν ελπίδα σε χιλιάδες προσφυγόπουλα σαν και μένα και την αδιασάλευτη πίστη ότι «θά’ρθει άσπρη μέρα και για μας». Η Ισότητα που βίωσα στο Δημοτικό με συνοδεύει σε όλη μου του ζωή. Και με έχει καθορίσει. Σε όλη μου την παιδική ηλικία ένιωθα διαφορετικός, όπως διαφορετικό ήταν το κουρεμένο ζέρο κεφάλι μου. Η εισβολή μας είχε διαλύσει. Κουβαλήσαμε εδώ τις πληγές μας, την φτώχεια μας και την βουβή μας αξιοπρέπεια. Και ξέραμε, μεγαλώνοντας πριν την ώρα μας, τα οικονομικά και άλλα όρια των γονιών μας, που πέτρωσαν για να μας μεγαλώσουν. Και που η Ψυχή τους έμεινε σε μια παραλία με απόκοσμο Φως στην χαμένη τους Αθωότητα. Και αυτή την διαφορά μας την θύμιζε ο κόσμος των ενηλίκων.

Όχι στο σχολείο! Εκεί οι Δάσκαλοι/ες μας φρόντιζαν να είμαστε Παιδιά. Μια αγέλη Αθωότητας που έπαιζε και μάθαινε. Οι Δάσκαλοι/ες αίρουν τις αμαρτίες του Κόσμου... Πατέρες, Μητέρες, Φίλοι, Δεν Ξεχνώ πώς σημάδεψε ο καθένας και η καθεμία τους την παιδική μου ψυχή. Και πώς με έκαναν Αριστοτελικό στο ευ ζην τους.

Κάθε φορά που δίδασκα το κείμενο για τον Pestalozzi, έκλαια βουβά μέσα μου, βλέποντας στο πρόσωπό του τους δικούς μου δασκάλους και δασκάλες, που μετά την εισβολή γαλήνεψαν της ψυχές μας.

Ήταν οι Δάσκαλοι και οι Δασκάλες μου που πίστεψαν στο προσφυγόπουλο πριν το προσφυγόπουλο πιστέψει στον εαυτό του. Τα λόγια ενθάρρυνσης, αγάπης, στοργής και μία αστείρευτη πίστη στην Δυνατότητα που άναψε μία Φωτιά που δεν σβηνει. Τους χρωστώ. Προσπαθώ να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης και του Ήθους των.

Συνέχισα την φοίτησή μου στο Διδασκαλικό Ήθος στην ταπεινή Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου, όπου Δάσκαλοι/ες και συμφοιτητές/τριες μου μου δίδαξαν ξανά, με άλλο πλέον τρόπο την Ισότητα και το Παιχνίδι. Η ΠΑΚ, έγινε το δεύτερο μας σπίτι, ενα νέο άσυλο μιας νεότητας σε μία Κύπρο που άλλαζε, μία Κύπρο που έμπαινε στον αστερισμό της τεχνητής ευμάρειας. Μία Κύπρο στην οποία ανέτελλε η εποχή του κομματικού κατακερματισμού του Δημόσιου Λόγου και που τα φαντάσματα του παρελθόντος γίνονταν οι Δυνάμεις του Παρόντος. Αντισταθήκαμε ως το τέλος.

Μέχρι και το κλείσιμό της η ΠΑΚ δεν αλώθηκε από τα κόμματα. Το Ήθος της συντριπτικής πλειοψηφίας των Δασκάλων της και των φοιτητών/τριων της δεν το ανέχτηκε ποτέ. Γι αυτό και η ΠΑΚ έπρεπε να κλείσει. Έζησα από πρώτο χέρι τον αγώνα για να επιβιώσουμε και τις κομματικές τρικλοποδιές σε εκείνο τον αγώνα. Κάποτε θα τα γράψω. Αυτό που μου έμεινε όμως ήταν και πάλι μία αίσθηση Αθώας Συλλογικότητας στην οποία δεν χωρούσαν διαχωριστικές ταυτότητες. Η Γνώση ότι Εμείς θα Υπηρετήσουμε το Παιδί. Και ότι σε αυτή την Ιερή Υπηρεσία αυτά που μας χωρίζουν θα έπρεπε να παραμεριστούν.

Με αυτά τα εφόδια και αυτή την προϊστορία έγινα Δάσκαλος.

Το Ήθος της Διδασκαλικής Τέχνης σφυρηλατήθηκε ανεξίτηλα μέσα μου στα πρώτα πέντε λεπτά, της πρώτης επίσημης εργάσιμης μου ημέρας ως Δάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Μαλούντας.

Φτάνοντας, με υποδέχτηκε η Κυρία Χρυστάλλα Ιεροπούλου, Βοηθός Διευθύντρια και διευθύνουσα το διδιδάσκαλο σχολείο, το οποίο στελεχώναμε εκείνη και εγώ.

«Σόλωνα να διαλέξεις όποιες τάξεις θέλεις», ήταν τα πρώτα λόγια της μετά το καλημέρισμα. «Και να μην ανησυχείς». Η Κυρία Χρυστάλλα, η οποία θα μπορούσε κυριολεκτικά να είναι μητέρα μου – με τον γιο της Μάριο έχουμε την ίδια σχεδόν ηλικία – δεν χρησιμοποίησε την ιεραρχία, δεν μου το έπαιξε ανώτερη και πότισε για δύο χρόνια την Τέχνη μου. Για την ιστορία, δίδαξα Δ’, Ε’ και Στ’ τάξη την πρώτη χρονιά και Α’, Ε’ και Στ’ την δεύτερη ως Μαθητής της κυρίας Χρυστάλλας. 

Το μάθημα μου για το Διδασκαλικό Ήθος ολοκληρώθηκε το πρώτο εκείνο πεντάλεπτο, όταν μπαίνοντας στην αίθουσα βρήκα συγυρισμένο σε κασόνια, όλο το υλικό του προηγούμενου δασκάλου του Στέλιου Παυλίδη. Χωρίς να έχει καμία υποχρέωση, χωρίς καν να με γνωρίζει, άφησε πίσω του όλο το Υλικό που είχε δημιουργήσει για να υποστηρίζει την Τέχνη του. Στα μικρά σχολεία υπάρχουν περίοδοι που οι μαθητές και οι μαθήτριες δεν διδάσκονται αλλά εργάζονται σιωπηλά. Ο Στέλιος φρόντισε να ξεκινήσω την καριέρα μου με γερά θεμέλια. Χρόνια μετά τον γνώρισα και τον ευχαρίστησα προσωπικά.

Αγάπη για τον Τόπο, Αγάπη για την Κοινότητα, Αγάπη για τους Συναδέλφους, Αγάπη για τα Παιδιά: Το Διδασκαλικό Ήθος. Και η αντίληψη ότι όλοι και όλες είμαστε Περαστικοί/ες και ότι είμαστε Δάσκαλοι και Δασκάλες όλου του Σχολείου και όχι μόνον της «δικής μας» τάξης.

Τα όσα μου δίδαξαν οι δύο Συνάδελφοι σε πέντε λεπτά δεν διδάσκει κανένα Πανεπιστήμιο. Είναι αποτέλεσμα ενός πανάρχαιου Ήθους. Και η βαθιά αναγνώριση ότι όσον καλοί/ες είμαστε, η Τέχνη μας αποθεώνεται μόνον στην Συν-Εργασία μέσα σε ένα κλίμα Αγάπης. Εάν δεν υπάρχει είμαστε κύμβαλα αλαλάζοντα. Όπως το είπε και ένας από τους Δασκάλους μου, ο αείμνηστος Νίκος Λιβέρδος από την Κερύνεια:
«Αγαπάτε τους μαθητές και τις μαθήτριες σας και θα Μάθουν!»

Στα τριάντα τώρα χρόνια της πορείας μου στα θρανία συναντώ ακόμη αυτό το Ήθος. Στα πρόσωπα Συναδέλφων που Γνωρίζουν, Δεν Ξεχνούν και Αγωνίζονται. Και που τιμούν ακόμη το Παιδί μέσα τους. Και το προστατεύουν και του δίνουν θάρρος και του ανοίγουν μία μικρή πόρτα προς το Φως. Τα ονόματά τους δεν θα γραφτούν εδώ, αλλά εκείνοι/ες ξέρουν. Οι Διευθυντές και Διευθύντριες που στοργικά αντικαθιστούν απόντες γονείς. Ο Δάσκαλος που κρυφά έδιδε μέρος του μισθού του για το εγκαταλειμμένο παιδί, η Δασκάλα που τάιζε – κρυφά νόμιζε – ολόκληρες οικογένειες, ο Συνάδελφος που φιλοξένησε στο σπίτι του τον κυνηγημένο Κούρδο αντάρτη, οι Συνάδελφοι που βγήκαν στους δρόμους για την Υγεία των Παιδιών του σχολείου τους, η παρέα που ψες έφαγε στην Καλαβασό, ο Συνάδελφος και η Συνάδελφος που μαζί Υπηρετούμε ξανά μίαν μικρή Κοινότητα, ο Φίλος που δεν θα με ψηφίσει, αλλά που ξέρω ότι κάποια μέρα μπορεί να μας θάψουν μαζί σε μία άλλη Υπηρεσία. Ένας άλλος Κόσμος μακριά από τα αδηφάγα μάτια της Δημοσιότητας. 

Μία Ιερή αόρατη κοινότητα την οποία θα πρέπει να υπηρετεί η ΠΟΕΔ.  

Και όχι το αντίθετο.

Στα τριάντα χρόνια της καριέρας μου έχω επιβεβαιώσει πολλές φορές την Σοφία και το Ήθος των Υπηρετών της Τέχνης μας στους οποίους Μαθήτευσα. Με Μέγιστο των μαθημάτων την επιτακτική ανάγκη να Αγαπούμε τον Τόπο και την Τέχνη μας και να βλέπουμε στα Παιδιά, σε Όλα ανεξαιρέτως τα Παιδιά, την εγγενή Δυνατότητα και Δυναμική να αλλάξουν τον Κόσμο προς το Καλύτερο.

Είναι Καιρός ως «κλάδος» να επιστρέψουμε στην Ουσία της Ύπαρξης και της Δράσης μας εντός του κοινωνικού συνόλου.

Ο Αγώνας, ο όποιος Αγώνας μας πρέπει να αφορά την δυνατότητα των Παιδιών, Όλων Ανεξαιρέτως των Παιδιών, να Ζουν σε ένα καλύτερο Κόσμο από αυτόν στον οποίο ζούμε. Μέσα στον οποίο θα υλοποιείται το Αριστοτελικό:

“Κι επειδή τελικός σκοπός του κράτους είναι ο καλός τρόπος ζωής των πολιτών, όλα αυτά συντείνουν σ' αυτόν. Μια πόλη είναι μια κοινότητα από οικογένειες και χωριά όπου όλοι ζουν μια ζωή τέλεια και αυτάρκη. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μας, σημαίνει να ζει κανείς ευτυχισμένα και ηθικά.

Σκοπός, λοιπόν, της πολιτικής κοινωνίας, δεν είναι η κοινή ζωή αλλά οι ωραίες πράξεις που εκδηλώνονται μέσα στα πλαίσιά της. ”

(Αριστοτέλη Πολιτικά)

Θλίβομαι αφάνταστα παρακολουθώντας τις κομματικές μπηχτές και τα υπονοούμενα, τους κήρυκες της «μόνης» αλήθειας. Τον διχαστικό λόγο που παρεισφρύει ανάμεσά μας δηλητηριάζοντας το Ήθος της Τέχνης μας. Καμία παράταξη δεν έχει το μονοπώλιο ούτε του Ήθους, ούτε του Αγώνα. Όποιοι και όποιες προσποιούνται ότι «ξέρουν παραπάνω», δρουν έξω από τα πλαίσια του Ήθους που θα πρέπει μας ενώνει.

Καλήν μας ψήφο.

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com

Υποψήφιος Ανεξάρτητης Κίνησης Δασκάλων

 

~~~~~~~~~~~~~