BARIŞ: 1 Eylül / Ειρήνη - 1η του Σεπτέμβρη

{ click! }

{ click! }

Κι ας με πουν ρατσίστρια

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Ας μην ξεχνάμε και τα δικά μας δικαιώματα

ΔΙΑΒΑΖΩ την ανακοίνωση της ΚΙΣΑ (Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό) και προσπαθώ να καταλάβω. Μια γυναίκα ήρθε πριν δέκα χρόνια στην Κύπρο ως εργαζόμενη για να φροντίζει ζευγάρι ηλικιωμένων που έμεναν σε προσφυγικό οικισμό. Το ζευγάρι πέθανε στην πάροδο των χρόνων και η γυναίκα συνέχισε να παραμένει στην Κύπρο, βρήκε δουλειά αλλού, συνέχισε όμως να διαμένει στο σπίτι.

Η οικογένεια τής ζήτησε πολλές φορές να εγκαταλείψει το σπίτι, όπως λέει η ίδια η ΚΙΣΑ σε ανακοίνωσή της «προσπάθησε να την εκδιώξει», αλλά η γυναίκα, μη έχοντας προφανώς πού αλλού να βρει δωρεάν διαμονή, συνέχισε να μένει στον εν λόγω χώρο. Μέχρι που μια μέρα βρήκε τα πράγματα της στο δρόμο και την κλειδαριά αλλαγμένη. Και η ΚΙΣΑ καταγγέλλει το γεγονός κι εμείς θα πρέπει να νιώσουμε πως η οικογένεια συμπεριφέρθηκε απάνθρωπα και ρατσιστικά.

Κάπου όμως τα πράγματα έχουν και όρια. Εκτός από τον παρορμητικό συναισθηματισμό υπάρχει κι η λογική. Οι αλλοδαποί έχουν δικαιώματα και δεν μπορούμε να τους εκμεταλλευόμαστε, αλλά έχουν κι οι ιθαγενείς δικαιώματα και δεν μπορούν να μετατραπούν σε θύματα για να μην τους πούνε ρατσιστές. Κι ο ένας πρέπει να σέβεται τα δικαιώματα του άλλου.

Μας διώξανε οι Τούρκοι από τα σπίτια μας, δεν αντιδράσαμε. Τώρα θα πρέπει να παραχωρήσουμε και τις προσφυγικές οικίες στους αλλοδαπούς; Σε ποια άλλη χώρα του κόσμου μπορεί να συμβεί αυτό και να θεωρηθεί λογικό; Μπορώ εγώ να πάω στην Αγγλία ως μπάτλερ του κόμη τάδε ή οικιακή βοηθός σε ένα χαμόσπιτο κι όταν πεθάνει ο κόμης ή ο φτωχός κύριος του χαμόσπιτου να διεκδικώ δικαίωμα παραμονής στον πύργο ή στο χαμόσπιτο; Κι αν αντιδρούν οι συγγενείς, μπορώ να διεκδικώ δικαίωμα στέγασης από την κυβέρνηση της χώρας;

Είναι υποχρεωμένη η κυβέρνηση να εξασφαλίσει στέγη στους αλλοδαπούς; Και γιατί να μην εξασφαλίσει και στους ημεδαπούς; Είπαμε να μην είμαστε ρατσιστές, είπαμε να είμαστε ανθρωπιστές, αλλά ας μην ξεχνάμε και τα δικαιώματα ενός εκάστου.


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 AYΓΟΥΣΤΟΥ 2009,
Σελίς 2, Στήλη "Εφήμερα"
http://www.philenews.com/main/default.aspx
~~~~~~~~~~~~~

Σημείωση Σύνταξης:
Το άρθρο της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου αναφέρεται στην "είδηση" που δημοσιεύτηκε από την "Αλήθεια" και την "Χαραυγή", εδώ:
Ξεσπίτωσαν 63χρονη
http://alithia.com.cy/alithia_v2/front-end/main.php?action=nptext&page=&design=default&nptext_id=43643

και εδώ:
Στο δρόμο 63χρόνη αλλοδαπή
http://www.haravgi.com.cy/site-article-27276-gr.php

~~~~~~~~~

The Mystery Ferry ~ An Update

It was announced on the radio yesterday in Cyprus (Weds. Aug. 26) that the Government Spokesperson of the Republic has denied the reports about a Ferry service with Lebanon inaugurated by the occupation regime in the north as unsubstantiated rumours. (Please see our related article below, or here.)

And yet, the news item about the Ferry service is being reported locally, regionally and internationally as fact. What is the truth? Both the regimes in the north and south, and the political parties that control them, have been known to lie. Venomously.

If the news are true, they are an indication of a total foreign policy failure by the neo-colonial regime of the Republic, and of a failed cover up. Also, of international law violations by the occupation regime in the north, plus criminal complicity by authorities in Lebanon and Syria to an international crime of illegal occupation, ethnic cleansing and genocide.

If the news reports are false, they are an excellent indication of a tremendous propaganda blow, and a curious study in military psychological operations (Psy-Ops).

The news item is being reported as fact by the following news sources, including the well known Lebanon Star:

"The first touristic sea transportation service was launched today between Lebanon and Cyprus"
http://www.tayyar.org/Tayyar/News/PoliticalNews/en-US/128956757969857428.htm

"First Tourist Line between Tripoli and Cyprus Launched"
http://www.naharnet.com/domino/tn/NewsDesk.nsf/0/1FDADE5FED0F46C1C225761D00409D99?OpenDocument

"First Tripoli-Famagusta tourism sea route kicks off"
http://www.dailystar.com.lb/article.asp?edition_id=1&categ_id=1&article_id=105714#

Additionally, there is a slightly more informative article published in Turkey by Today's Zaman:
"Ferry link between Turkish Cyprus, Lebanon launched"
http://www.todayszaman.com/tz-web/news-185267-102-ferry-link-between-turkish-cyprus-lebanon-launched.html

And, to top it all, the news about the Ferry is being reported in the greek language newspaper Politis, known for its insidious pro-imperialist pro-capitalist pro-capitulation campaigns on the island. Their report is below.

Petros Evdokas, volunteer
Cyprus IndyMedia
~~~~~~~~~

Ψευδοκράτος
Πάνε και Λίβανο

Και λιμάνι του Λιβάνου ενέταξε, μόλις χθες, στα δρομολόγιά της η εταιρεία που πραγματοποιεί ακτοπλοϊκά δρομολόγια μεταξύ κατεχόμενης Αμμοχώστου - Λαττάκειας Συρίας. Χθες πραγματοποιήθηκε το πρώτο ταξίδι προς το Λίβανο (η φώτο από την κάθοδο των επιβατών) του πλοίου «Akgunler 1». Τους επιβάτες υποδέχθηκε ο πρέσβης της Τουρκίας στον Λίβανο, Σερντάρ Κιλίτς, κίνηση που υποδεικνύει το ρόλο που διαδραμάτισε η 'Αγκυρα για να πεισθεί ο Λίβανος να δώσει σχετική άδεια. Να θυμίσουμε ότι για τα δρομολόγια Αμμοχώστου - Λαττάκειας, οι παραστάσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας έπεσαν στο κενό.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ


Κωδικός άρθρου: 892359
ΠΟΛΙΤΗΣ - 26/08/2009, Σελίδα: 5
http://www.politis.com.cy/cgibin/hweb?-A=892359&-V=articles&-p
~~~~~~~~~~

Ferry services between Ammochostos /Gazimagusa /Famagusta and Lebanese port city of Tripoli

News that are bound to create an immediate fury in Cyprus.

Ferry services between the occupied city of Ammochostos /Gazimagusa /Famagusta and the Lebanese port city of Tripoli have reportedly begun, in violation of international law and many regional treaties between neighbouring countries.

At this moment it is not clear if the news are of a real event or of an attempt by the occupation regime to gauge the reaction of the neo-colonial puppet regime that rules the Republic of Cyprus. We republish a news item from unverified sources, below, in the hope that things will become more clear very soon.

~~~~~~~~~~~

Ferry services have begun between Gazimagusa port of the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC) and Lebanese port city of Tripoli. First Turkish-flagged boat docks Lebanese port after 100 years
Wednesday, 26 August 2009 07:22


Ferry services have begun between Gazimagusa port of the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC) and Lebanese port city of Tripoli.

A ceremony was held in Tripoli on Tuesday to mark the launch of ferry services.

A Turkish-flagged passenger boat has docked at the port of Tripoli for the first time after 100 years, Turkish Ambassador to Lebanon told the ceremony.

Lebanon has been the second country in East Mediterranean, after Syria, that launched ferry services with TRNC's Gazimagusa, Ambassador Serdar Kilic said.

The ferryboat departed from Gazimagusa and sailed to Syria's Latakia. The boat later proceeded to Lebanon's Tripoli.

TRNC and Syria launched ferry services between Gazimagusa and Latakia two years ago.

AA


From:
http://www.worldbulletin.net/news_detail.php?id=46394
and
http://www.aa.com.tr/en/ferry-services-begin-between-trnc-and-lebanon.html

Legal Issues; Copyleft / Copyright notice
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2008/08/legal-issues-copyleft-copyright-notice.html
~~~~~~~~~~~~

Cinema: "My Sister's Keeper"

Saw the movie yesterday. I'm still crying.

"My Sister's Keeper" triggered a state in me that's beautifully unbearable.

I keep being tossed into memories from my own past and that of other people; keep being tossed into bouts of ultra-perception of other peoples' emotional and metaphysical realities. And of my own.


Those eyes opened up a tunnel of love, light and awareness into which I kept getting drawn, wanting to follow the path they opened up and tumble, drift, soar-glide toward the penultimate source of four-dimensional Light.

But whose eyes where they? Where they her eyes? The girl's? The woman's? The eyes of the Goddess? They drew me right to the transition boundary between universal OverSoul and personal psyche - who'd want to leave that?"

You said all this and I understood it directly. But who are you - are you one of the viewers in the theater? Or was it me talking to myself? Or a voice embedded subliminally into the movie? Or did the movie open up a channel of consciousness into which the Voice of pure love can pour through and directly into our awareness?


So much more I want to say about it and what the movie induced in me. But I'm still where "My Sister's Keeper" left me: Speechless.

Petros Evdokas, petros@cyprus-org.net
http://petros-evdokas.cyprus-org.net/Another-sort-of-Introduction.html
~~~~~~~~~~~









More about "My Sister's Keeper"
http://www.imdb.com/title/tt1078588/

Copyleft / Copyright notice
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2008/08/legal-issues-copyleft-copyright-notice.html

Yaptırımların izleri TC protokollerinde var!

YKP, Kıbrıs’ın kuzeyindeki son durumu değerlendirdi
Yaptırımların izleri TC protokollerinde var!



YKP Yürütme Kurulu Sekreteri Murat Kanatlı, Kıbrıs’ın kuzeyindeki son gelişmeleri değerlendirdi. Konu ile ilgili açıklama şöyle:

Kıbrıs’ın kuzeyinde, 74 sonrası oluşturulan rejim, savaş ganimetlerinin tükenmesi ile krizlere girmeye başlamış, özellikle 80’lerin ortasından beri, daha fazla TC yardımına muhtaç hale getirilmiştir. Her gelen idare, yardımı kendi çıkarları doğrultusunda kullanmış, TC yönetimleri kendi uydusu hükümette kalsın diye önce buna ses çıkarmamış, paranın suyunu çekmesi sonrası da sanki haberi yokmuş gibi “daha fazla denetim” adı altında, kuzeydeki yapılar üzerinde daha da hakimiyet kurmuştur.

Son dönemde, adı yıkım paketine çıkan, ama altındaki imzacıları sürekli değişen bir sürü TC-KKTC protokolü imzalandı. En meşhurları UBP-TKP’ninkiler oldu, ama devamcıları da bu yapılanları aratmadı… Son 10 sene içinde ise bu protokol işleri, “otomatiğe” bağlandı.

Protokollerde ne yazılıyorsa, peyder pey uygulanmakta, hatta imzacı değişse bile yeni acenta seçimde ne söylerse söylesin, kucağında bulduğu protokolü uygulamakla yükümlü… Eskiden mukayese edermiş gibi yapılırdı, artık o da yapılmıyor…

CTP imzaladı şimdi UBP buna uygun pratik işleri yapıyor ama, sanki kimsenin haberi yoktu da şimdi haberleri olmuş gibi, herkes muhalefet havasında…

Yapılan işlerin neye göre yapıldığını ve bundan sonra ne olacağını görmek isteyenler, özellikle son dönemdeki CTP-DP ve CTP-ÖP hükümetlerinin imzaladığı protokollere baksınlar…

Bu protokollerde, yalnız ekonomik tedbirler yoktur, dini ve milli törenlerin yapılması için ayrılan paralar da yazılmıştır. Bu protokollerin eklerinde de bunların neler olduğu yazılmıştır. İmzaladıkları belgelerin hayata geçirilmesine sanki tepki duyuyormuş gibi yapanlar utanmalıdır…

Protokollerden haberi olmasına rağmen, yapamayacaklarını bilmelerine rağmen, seçimlerde vaatler veren UBP da, iki kere utanmalıdır, çünkü hem yalancıdır, hem de halkı kandırmıştırlar…

Tüm bunlarla beraber, bir acentadan daha fazlasını bekleyip, seçim sonuçlarından hala bir şeyler bekleyen Kıbrıslıların, geleceklerinin sandıkta değil, sokakta olduğunu, anlamasını ve buna uygun tavırlar sergilemesini, aksi halde “kendi düşenin ağlama hakkı”’nın olmayacağını hatırlatırız.

Askeri, nüfusu ve ekonomik araçları kullanarak, Kıbrıs’ın kuzeyini bir ili haline getiren TC’nin, burada hakimiyet kurmasını ve kendi dayatmasını da hala hayretle karşılayanlara, bir kez daha hatırlatırız ki, hükümetçilik oynayarak, seçim davulu çaldığında heyecanlanarak, yalnızca acentaya alternatif olunabilir ama rejim değişikliği sağlanamaz…

Bu koşullar altında YKP bir kez daha Kıbrıs’ın ve Kıbrıslıların birleşmesi için mücadele edenleri, acenta değil rejim değişikliği için mücadeleye çağırır…




YKP Basın Bürosu
20 Ağustos 2009
http://docs.google.com/View?id=dcx7fgtb_10fxbtp5f6

[machine-generated traslation to english]:
http://translate.google.com/translate?hl=en&sl=tr&tl=en&u=http%3A%2F%2Fdocs.google.com%2FView%3Fid%3Ddcx7fgtb_10fxbtp5f6


~~~~~~~~~

Τελευταίον στην πατρίδα: .....Αποχαιρετιστόν

του Διάσπορου, Τρίτη, Αύγουστος 18

"Κρατώ μέσα μου στον κήπον του μυαλού...

... Εσάς, Φιλόσοφοι που εφάετε μαζίν μου τη σούβλαν του αφχανιστάν τζιαι εμοιραστήκετε τες ψυσιές σας τες όμορφες. Τζιαι που εβαφτίσετε το πάρκον με Αρχαίο πνεύμα αληθινά ελληνικόν -τζιήνον που έν κρίνει τζιαι μεινίσκει αννοιχτόν μπροστά που ούλλες τες απόψεις.

Εσέναν όταν έκατσες ψηλά πάς το τελευταίο σκαλί τζιαι ο ψυχισμός σου αγκάλιασεν το χώρον τζιαι τες πέτρες ούλλες τζιαι είπεν μου 'ΕΑγαπώ σε λεβέντη, Ζήσε.'

...Κρατώ τα γαουράγκαθθα τζιαι τους κόνιζους των χωραφκιών. Το ξερόχωμα, τες πάλες, τα κάτσαρα, τους κουρκουτάες...
Κρατώ το μπλέ της θάλασσας τζι ας με ζαλίζει το λίκνισμαν της."

Ξεσχίστηκα που τα κλάμματα διαβάζοντας τού'ν το κείμενο που ακολουθεί. Το Πνεύμα το Αληθινόν της πικρόγλυκης, ανυπόφορης, της απαραίτητης, γόνιμης, μισητής, λατρευτής και υπέροχης Διασποράς δέν 'νεν στα "έξω" του εξωτερικού - όπως που λέμεν "επή'εν έξω" - μα ζεί στα Εντός: έγκειται μες την εντελέχεια και πεμπτουσία της ψυχής του ξενιτεμένου.

Η Διασπορά είναι μιά από τις ελάχιστες πιθανές πορείες καθ' ην η ψυχή του ατόμου δύναται να σμίξει με την ψυχή του τόπου του. Φεύγοντας από τη χώρα, επιστρέφεις στην Εστία. Τηλε-εγγύτητα. Εφικτόν, βέβαια, μόνο αν η ψυχή το θέλει και επιζητεί την απαιτούμενη καλλιέργεια.

Τι ακριβώς είναι εκείνο που αφήνουμε πίσω φεύγοντας; Τι είναι εκείνο που μας συνοδεύει όπου κι αν μας πάρει ο δρόμος;

"It's not the leaving", τραγουδά η Νάνα Μούσκουρη, "that's grieving me,
But my own true love who's bound to stay behind".

"Τί είναι η πατρίδα μας;" ερωτά ο Ιωάννης Πολέμης. Και έγραψε πρίν περίπου εκατόν χρόνια:
"Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είν'...
Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή...

Ολα πατρίδα μας! κι αυτά κι εκείνα,

και κάτι πού 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα."

Παρη'ορκά, λέω, διαβάζοντας τους στίχους, μήπως απλώς ζητώ παρη'ορκάν - φάρμακον νηπενθές; - γιά τα κλάματα πού 'συρα διαβάζοντας το κείμενο του Διάσπορου;

Κρίμα, τι κρίμα, που οι κομματάρχες, σκατάρχες και καιροσκόποι των εποχών μας ναρκοθέτησαν την κάθε ενασχόληση με το Πνεύμα και την Μητέρα Πατρίδα με τις τοξίνες του εθνικισμού, του μηδενισμού, με την αυθάδεια του "μεταμοντέρνου" εξυπνάκια που ξέρει μόνον είτε να απαρνείται είτε να εκμεταλλεύεται τα περί πατρίδος συναισθήματα.

Και δεν είναι κρίμα μόνο γιατί τούτο συντείνει στο να χαθεί και να αφανιστεί ο λαός μας (το οποίον στα σίγουρα επέρχεται, εκ Διζωνικής εκπορευόμενον). Το ακόμα πιό μεγάλο κρίμα είναι η απώλεια της δυνατότητας του Διεθνισμού - γιατί ο γνήσιος Διεθνισμός, η αγάπη γιά όλους τους λαούς και πατρίδες της Γής μόνο πάνω σ' ένα θεμέλιο δύναται να σταθεί: η αγάπη γιά τα Συμπαντικά ξεκινά από την αγάπη γιά τα ημέτερα ~ Διεθνισμός χωρίς αγαπητικό συσχετισμό με τις οντότητες έθνος και πατρίδα δεν υπάρχει. Πόσον δε μάλλον Σοσιαλισμός, Άμεση Δημοκρατία και Κοινοκτημοσύνη - πως θα διεκδικήσουμε τού'ν τες κοινωνικές παραμέτρους που είναι απαραίτητες γιά την ανέλιξη του πολιτισμού μας, χωρίς αγάπη γιά τον πολιτισμό και την πατρίδα μας;

Αλλά χωρίς εσωτερικό αγώνα τούτα δεν κερδίζονται εύκολα.

Τα όσα μισήσαμε γιά τον τόπο μας, τα όσα μας έδιωξαν και φύγαμε, τα όσα μας κρατούν μακρυά, τα όσα μας ωθούν να του εκτοξεύουμε κατάρες καθημερινές όταν βρεθώμαστε πίσω μες την απαίσια του αγκαλιά - όλα εκείνα, που δίκαια μας ανατριχιάζουν και λέμε "σαν την Κύπρον δέν έσιει" στάζοντες χολή 'που τα χείλη μας... όλα, όλα, δίκαια μας αγανακτούν! Είναι τα ξένα, τα επίπλαστα, τα επιτηδευμένα, τα εξωτερικά του προσωπείου μας, τα πολύ πιό ρηχά του αληθινού μας συλλογικού εαυτού. Είναι εκείνα που πρέπει να αποβληθούν γιά να βρει ο τόπος κι ο λαός μας τον εαυτό του. Και την ελευθερία του.

Μας βασανίζουν γιατί το αισθητήριο μας ορθώς προσλαμβάνει την αρρώστεια του τόπου, την κατοχή όχι μόνο επί της χώρας αλλά και επί του κάθε ατόμου, την αποικιοκρατία μες το πετσί μας, την δουλοπρέπεια, την μικροπρέπεια και αλάζονη μικροψυχία που έχει υπεισέλθει μες το αίμα μας, προσλαμβάνει την έκφυλη ανδροκρατεία, φαλλοκρατία, και πατριαρχία, τις μορφές αυταρχισμού που έχουν παραμορφώσει τις προσωπικές μας σχέσεις, τις οικογενειακές και ερωτικές μας σχέσεις, προσλαμβάνει την κεφαλαιοκρατία και τις αρρωστημένες της ιδεολογίες και συμφεροντολογικές συμπεριφορές, που και εκείνες βέβαια είναι κτισμένες πα'ς στην αντι-ερωτική θρησκοληψία της φεουδαρχικής ψυχικής μας ανωμαλίας που ακόμα δεν αποβάλαμε... Σωστά τα μισούμεν. Όλα. Και ορθώς υποφέρουμε αναγνωρίζοντας τα.

Και τα όσα αγαπήσαμε, τα υπέροχα και τα όμορφα είναι τόσον τρυφερά που δεν μπορούν καν να αρθρωθούν... χωρίς να μας πνίξει το παράπονο, τα κλάμματα. Ο πόθος γιά τη συνένωση μαζί τους, ο Νόστος, δεν είναι απλώς μια επιστροφή του σώματος πίσω στα ίδια (και τα γίδια): το νόστιμον ήμαρ ξημερώνει μόνο στην αλλαγμένη ψυχή. Εκείνη που επιστρέφει εναρμονιζόμενη με τις μεταφυσικές ποιότητες του τοπου, του λαού, της πατρίδος. Και της μητρίδος.

...ΑΥΤΑΡ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΙΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΝΟΝ ΑΠΟΘΡΩΣΚΟΝΤΑ ΝΟΗΣΑΙ ΗΣ ΓΑΙΗΣ, ΘΑΝΕΙΝ ΙΜΕΙΡΕΤΑΙ...
(...αλλά ο Οδυσσέας ποθεί ακόμη και καπνό μονάχα της πατρίδας του
να δει να πετιέται προς τ' απάνω, κι ας πεθάνει... )
- Οδύσσεια, Ραψωδία Α, στίχος 57-59.


Όλα τα υπέροχα και τα τρυφερά που πολύ δύσκολα περιγράφονται - και που μας σφάζει να τ' ακούμε - τα ζωγραφίζει με απίστευτη ευαισθησία και ποίηση ο Διάσπορος στο "Αποχαιρετιστόν".

Επιπλέον, με τις εικόνες του ο Διάσπορος επιτυγχάνει το απροσδόκητο. Απαντά σε μερικά 'που τα πιό βασανιστικά υπαρξιακά ερωτήματα με την πιό απλή σοφία και χάρη. Με εκείνα που εξηγούν το γιατί θυσιάζουν οι ανθρώποι τις ζωές τους γιά την πατρίδα, το γιατί μπορούν να αντέξουν βασανιστήρια, φυλακές, στερήσεις, απώλειες, εξευτελισμούς και μαρτύρια ανείπωτα:
Τι ακριβώς είναι εκείνο που αφήνουμε πίσω φεύγοντας; Τι είναι εκείνο που μας συνοδεύει όπου κι αν μας πάρει ο δρόμος; Τί είναι η πατρίδα μας;

Λέει:
"...άμα ντζιήσεις της βασιλιτζιάς έστω τζιαι λλίον αφήννει το άρωμαν της να πλανηθεί στο σύμπαν τζιαι ακολουθά σε όπου πάεις για ώραν πολλήν."

Πέτρος Ευδόκας
~~~~~~~~~~


Τελευταίον στην πατρίδα: .....Αποχαιρετιστόν
του Διάσπορου, Τρίτη, Αύγουστος 18
http://diasporos.blogspot.com/2009/08/blog-post_18.html



...πάλε βάλλω τον κούρδο μου να παίξει το 'αλί, αλί τζιαι τρισαλί' του. Πάλε φεύκω. Φτάννω τζιαι φεύκω μαζί, μεγάλη η σύγχιση.
Τζιαι ο κούρδος μου μέσα μου, χωρίς πατρίδα γυρεύκει να να φκάλει που τα σωθικά του τούτον που του λείπει. Ακούτε τον ούλλον, σεβαστείτε με σε τούτην μου τη στιγμήν, ώ διαβάτες, σάν με δκιεβάζετε ακούτε τον κούρδον της ψυχής μου που πονεί με το γλυκόν πόνον που μόνον όσοι ξέρουν να νιώθουν ώς τζιαι το χαμόν σάν επιθυμιτό συναίσθημαν τζιαι δέν το φοούνται μπορούν να δακρύσουν με έτσι μουσική.


Φεύκω φεύκω.


Κρατώ μέσα μου στον κήπον του μυαλού...



Τα γιασεμιά.

Την αγκαλιάν της υγρασίας η ώρα δύο το πρωί στη βεράντα.

Το χρώμαν του καρπουζιού.

Τη γεύσην της τηγανιτής πατάτας.

Το χαμόγελον, ούλλον πίκραν τζιαι περηφάνειαν, του παπά μου την ώραν που μου έδειχνεν με το χέρι μές τον κάμπο πού ήταν ο λάκκος, το σπιτούδιν με τες έγιες, τη φοινιτζιάν του πάππου του, κοντά στην Παλλουρερή. Κοντά στο Δροσίστη. Κοντά στη δωξαμένη. Κοντά στο Σκολείο, μές τες ελιές, μές την πεδιάδαν με το ξεροπόταμο τζιαι τες αφκολλειές. Τζιαι το Χαρκόβουνον που τον έφκεννεν βουρητός. Το δρόμον του Παπάγιαννη, τη Φουντανάκκαν, τη βρύσην του Κάττου, τον παλιόν το μύλον του Παππού μου του άλλου, τα Σπίθκια, τα λιοντάρκα τα σκαλιστά πάς την καμάραν που εσκάλισεν ο πρόπαππος. Κρατώ τα. Κρατώ. Τη κατανόησην που είχαμεν μεταξύ μας ότι μοιράζεται μαζί μου Κληρονομιάν. Είπες μου το χωρίς λόγια.
ΞΕΡΩ ΠΑΤΕΡΑ, ΞΕΡΩ το χωρκόν τωρά παθκιάν παθκιάν. Τζιαι παίρνω το ΜΑΖΙ μου.
Εξανάχτισα το στον Κήπον του Μυαλού τζιαι ζεί αθάνατον. Περπατώ το μαζί σου, κανένας δέν μας το ξαναπορθεί! ΞΕΡΩ να πάω σπίτιν μου. ΞΕΡΩ πού εν το χωράφι, ναί ξέρω.



Κρατώ το Πάρκον που ευλόγησα με τη μουσική μου τζιαι εθώρουν σε μές τα μμάθκια τζι έκλαιες με ούλλους που σε αγαπούν δίπλα, την ώραν που επαίζαμεν απέναντι σου γιατί εκατάλαβες οτι σήμμερα ζείς (ώ τυχερέ μου αγαπημένε) μέραν που μόνον στην κηδείαν τους ζούν οι παραπάνω. Έξερες πως η μουσική μου εν εσέναν που επένθαν τζιαι έκλαιες. "Rex mortuus est, vivat rex." Τζιαι που έξερες οτι στο τέλος του κομμαθκιού ανάστησα σε, ερμαφρόδιτε μου.



Κρατώ τους φίλους.


Εσέναν που εκάτσαμεν κάτω που τη φοινιτζιάν με τ' άστρα να κρέμμουνται πουπάνω του Ταχτακαλά, κρατώ την ηρεμία σου τζιαι τη μουσική που ακούσαμε την αγγελική. Στο αρχοντικό μπαλκόνι ανάψαν τα κεριά, η μελωδία έππεσεν κυμματιστή που τες καμάρες τζιαι αγκάλιασεν μας.


Εσέναν (τρείς) που εγέλας τρανταχτά, ούλλο ζωή, ούλλον όρεξη, εμάσας τα ινδικά κοτόπουλλα τζιαι το χιούμορ σου εν όπως το εφαντάζουμουν. Τζιαι η σοφία σου. Τζιαι εσέναν οι πίνακες σου. Εσέναν η έντονη η σκέψη που θα εξελιχτεί σε φούρνον κάποτε. Κρατώ σε (σας) Τζι ας χάσω του κήπου το πάρτυ μεθαύριον.

Eσέναν που μου έγραψες λόγια αληθινά, χωρίς να διστάσεις.

Εσέναν τζι εσέναν τζι εσέναν, Εσέναν που μου έδωσες δώρον κομμάτιν του εαυτού σου, του ταλέντου σου, του σιερκού σου, του παππού σου, του αρφού σου, της σκέψης σου, του παπά σου, της πάλης σου, της διαφωνίας σου, της καθημερινότητας σου, των ονείρων σου, της ατέλειας σου, του πόνου σου, της επιθυμίας σου, της μικρότητας σου, του ΑνΟΙκει σου, του πόνου σου.

Εσέναν που με πήρες πάς τους βράχους τζι ετάϊσες με αρχιτεκτονικήν της παλιάς Λεμεσού τζιαι φαγιά λιβανέζικα τζι ακκορτεόν κάτω που μανταρινιές. Τζι εσέναν που ήρτες ήρεμα τζιαι είπες 'γειά σου' τζι αμέσως εταιρκάσαμεν.

Εσέναν που μου είπες "καλέ μου" τζιαι είδα το νόημαν της λέξης να πηγάζει που τη ψυχή.

Εσάς, Φιλόσοφοι που εφάετε μαζίν μου τη σούβλαν του αφχανιστάν τζιαι εμοιραστήκετε τες ψυσιές σας τες όμορφες. Τζιαι που εβαφτίσετε το πάρκον με Αρχαίο πνεύμα αληθινά ελληνικόν -τζιήνον που έν κρίνει τζιαι μεινίσκει αννοιχτόν μπροστά που ούλλες τες απόψεις.


Εσέναν που εμίλας με πάθος για τη μαγειρική τζιαι τες συνταγές που εννα κάμεις στο εστιατόριο σου τζιαι άκουσες με να σου περιγράφω πώς να κάμνεις 16ωρα spare ribs τζιαι έσφιξες μου το χέρι γιατί Είδες το πάθος μου.



Εσέναν που επέρασες δίπλα που τη βασιλιτζιάν σάν εκαθούμαστεν μές τον πύρουλλον ζαλισμένοι που τον καφέν το τσιγάρον τζιαι τα έντονα λόγια που ετυλίαμεν γυρόν μας, τζιαι έμαθες μου οτι άμα ντζιήσεις της βασιλιτζιάς έστω τζιαι λλίον αφήννει το άρωμαν της να πλανηθεί στο σύμπαν τζιαι ακολουθά σε όπου πάεις για ώραν πολλήν.

Που μου έμαθες οτι αν βάλεις στον καφέ σου τον κυπριακό λλίο γάλαν γίνεται πολλά ωραίος.



Εσέναν φίλε που με έπεισες να πάμεν στα σπά τζιαι εγέλουν εγκάρδια για δύο 24ωρα τζιαι ήμουν ο Εαυτός μου.


Εσέναν φίλε που μου είπες για το βιβλίον που εμετάφρασες τζιαι άφηκες με να Δώ λλίον μέσα σου. Εκατάλαβες οτι θα είμαι δίπλα σου. Ξέρεις το.


Εσέναν όταν έκατσες ψηλά πάς το τελευταίο σκαλί τζιαι ο ψυχισμός σου αγκάλιασεν το χώρον τζιαι τες πέτρες ούλλες τζιαι είπεν μου "ΕΑγαπώ σε λεβέντη, Ζήσε."


Κρατώ το μπλέ της θάλασσας τζι ας με ζαλίζει το λίκνισμαν της.



Κρατώ τα γαουράγκαθθα τζιαι τους κόνιζους των χωραφκιών. Το ξερόχωμα, τες πάλες, τα κάτσαρα, τους κουρκουτάες, τες κουφάες, τες ξεροτερατσιές, τες παλλούρες, τα αυλάτζια στην άκραν του δρόμου, τες ρότσες, τες πάμιες που φκάλλουν τζιτρινον άνθος όμορφον, τα μαύρα βαζάνια που χώννουνται ανάμεσα στες φυλλωσιές της μάνας τους, τα μοναχικά κυπαρίσσια που στέκουν σάν τα τζερκά τζιαι σάν τους καλόηρους μές τα κτήματα, τες σωλήνες που ποτίζει ο κόσμος, κρατώ σας, κρατώ σας.


Κρατώ εσέναν που έν εφοήθηκες την ώραν που είπα του δευτερολέπτου να σταματήσει τζιαι άκουσεν μου.


Εσέναν αδελφέ που εξεφύλλισες το Είναι τζιαι μου ανοίχτηκες με ρίσκον, τζι ας μέν μιλάς ποττέ σου σε κανένα.


Εσέναν γέρο ποιητή νικολέττη που μου άλλαξες τον κόσμο μου με δκυό σου λόγια πάνσοφα, απλά τζιαι που μου είπες το Όνομαν του κέντρου του εαυτού μου, σάν να τζι έξερες πως ήταν να έρτω να σε δώ τζιαι τί έμελλεν να μου πείς. Ναί γέρο ναί, θα πάρω το χωρκό μαζί μου, θέλω να ζήσω.


Κρατώ σε εσέναν αγάπη μου που ήβρες κάτι δαμέ που δέν το είχες ξαναέβρει.


Εσάς παλιοί μου φίλοι που αννοίξετε τες αγκάλες σας μετά που δεκαπέντε χρόνια τζιαι εβάλετε με μέσα.




Εγέμωσεν θησαυρούς έτσι η ψυχή μου, τζιαι πάλε Άννοιξα.




Αντίο μάνα. Είδα σε αληθινά ποιά είσαι. Εν εντάξει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σημειώσεις και Πηγές

Τελευταίον στην πατρίδα: .....Αποχαιρετιστόν
του Διάσπορου, Τρίτη, Αύγουστος 18
http://diasporos.blogspot.com/2009/08/blog-post_18.html

"It's not the leaving that's grieving me,
But my own true love who's bound to stay behind".
Νάνα Μούσκουρι
http://www.sing365.com/music/lyric.nsf/Fare-Thee-Well-My-Own-True-Love-lyrics-Nana-Mouskouri/D0A71DC737DA01D248256DCF0009639B

Ο νέος Εθνικός Ύμνος
"Η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ' άγια χώματα της
πόνος και χαρά"
http://www.youtube.com/watch?v=H1BWc074SwI
και
"Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
Ν' ανασαίνω όπου βρεθώ να πεθαίνω όπου πατώ
και να μη σε υποφέρω"
http://www.youtube.com/watch?v=JSIOj_0cPTk
και
http://www.youtube.com/watch?v=SUsci6DoRhk


"Ο νόστος και η ανταρσία | Ο "Κύκλωπας" του Ευριπίδη"
Από τον Ριζοσπάστη:
http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=3733874&publDate=16/7/1998


Τί είναι η πατρίδα μας ;
Ο ποιητής Ιωάννης Πολέμης αναρωτιόταν κάποτε :

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;
Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει;
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;
Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;
Ολα πατρίδα μας! κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι πού 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!
Ιωάννης Πολέμης (1862-1924)

Οσο αφελές κι αστείο κι αν ακούγεται το παραπάνω ποίημα ,δεν πάυει να περικλείει μια λαχτρα ,έναν πόθο να εκφραστεί η ομορφιά της χώρας μας και η υπερηφάνεια που κάποτε ενέπνεε. Γιατί μια παράφραση του ποιήματος σήμερα θα μπρούσε να είναι η εξής :

Τί είναι η πατρίδα μας ; Μην είν'οι ξερόκαμποι;
Μην είναι τα καμένα τα ψηλά βουνά ;
Μην είναι ο ήλιος της ,που τσουρουφλίζει ;
Μην είναι τ' άστρα της τα τηλεοπτικά ;
Μην είναι κάθε βρώμικο ακρογιάλι ;
και κάθε έρημο χωριό από παιδιά :
κάθε νησάκι της που αναστενάζει
από των τουριστών την κακογουστιά ;
Μην είναι τάχατε τα ερημωμένα
αρχαία μνημεία της μνήμη αχνή
που η εγκατάλειψη εφόρεσε και τώρα
μια χυδαιότητα την παρωδεί ;
Ολα πατρίδα μας ! κι αυτά κι εκείνα ,
και κάτι πού'χουμε μες την καρδιά
και μαραζώνει αδόκητα σαν όνειρο απατηλό
και κράζει μέσα μας : Ως πότε τέτοιος διασυρμός !

Από:
http://n2.nabble.com/%CE%9B%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B1-td3314050.html#a3314050


Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net
http://petros-evdokas.cyprus-org.net/Another-sort-of-Introduction.html
~~~~~~~~~~~